Handtaiken

Veurdat Ketriene over drumpel stapt is en nog mit klinke in haand staait, vaalt ze votdoadelk mit de deur in keuken en begunt al vreselk drok te reveln:
‘Ik heb vandoage toch wat mitmoakt, doar kist mit dien verstand nait bie.’
Anjolt, dij rusteg aan keukentoavel zit om zien visraaive in odder te moaken, kikt versteurd op en denkt:
‘Wat hest ja weer n lewaai over die.’
Hai is verstandeg en holdt dij woorden achter de koezen. Veur ain keer wil hai zok wel es van zien goie kaante zain loaten en as e mond opendut om zien belangstellen te tonen, wordt hai hoast bie toavel votbloazen. Ketriene is noamelk nog laank nait oetverteld en noa heur eerste oetbarsten in deuropen is zai keuken binnenstieveld en staait nou mit twij handen op toavel leund en ropt haarder dan Anjolts gevoulege oortjes verdroagen kinnen:
‘Vannommedag heb k denk ik mitspeuld in n absurdistisch toneelstok.’
‘Da’s toch gain proat,’ denkt Anjolt.
Hai mout stief noadenken over de betaikenis achter dij dure woorden. In zien alteroatsie verget e zien mond weer dicht te klappen. Mit open mond en grote schrikogen kikt e noar zien vraauw. Zai liekt volkomen van streek.
‘Dat mìns is echt nait goud gozzel.’
Anjolt denkt:
‘Hest t nou over diezulf?’
Alsof Ketriene zien gedachten roaden het, zokse male gedachten over zokzulf oetbannen wil en hom op t rechte spoor zetten wil, zegt ze, nou inains veul rusteger en mit n daipe zucht:
‘Dat male wief van Sinot het of n klap van de meulen had of t is heur in d’hazzens sloagen.’
Anjolt kin t nait noaloaten om te lagen. Noa Ketrienes vergelieken van vraauw Sinot en t klapwieken van n meulen, komt onverbiddelk t beeld van ridder DonQuichot bie hom noar boven. Binnen n fractie van n seconde het hai zien aigen verhoal, mit biepazende beelden, bedocht. Vraauwtje Sinot, mit n laange puntege speer op n schonkege ezel, dij Ketriene achter de boksem zit en heur aingoal mit dijzulfde speer in t kontje prikt.
Noa n poar keer daip oamen is hai weer terogge in d’werkelkhaid van alledag en zegt belangstellend:
‘Wel is vraauw Sinot den wel?’
‘Zai is sunt vandoage bie t koor.’
‘En dij vraauw het die al zo op de zenen waarkt, dast der hailemoal hoteldebotel van bist?’
‘Doe waist aal nait, wat zai der vannommedag aal oetkroamd het.’
Ketriene is intussentied bie toavel zitten goan en liekt volkomen riddersloagen. Emootsies kinnen grote invloud op mìnsen heur gedrag hebben.
‘Zel k die even n kop kovvie zetten?’
‘Meschain wordst doar wat rusteger van,’ denkt Anjolt. Nijsgiereg noar vraauw Sinot, vragt e:
‘Het dij vraauw ook n veurnoam?’
‘Zai hait Dora,’ wait Ketriene.
‘Dat was ook zowat,’ zegt Ketriene, ‘ik mos heur as sikketoares van zangveraainen inschrieven en dou k alle gegevens van heur opschreven haar, vruig k heur of zai n handtaiken onder pepier zetten wol en waist wat ze dou zee?’
Anjolt trekt wat mit scholders, hai het gain idee.
‘Dat heb k sunt kleuterschool nait meer doan.’
‘Zai docht echt, dat ze heur haand taiken mos.’
Anjolt dij mit rogge noar zien vraauw bie t aanrecht staait, draait zok den inains snel om en kikt mit n bedenkelk gezicht zien vraauw aan. Dij schrikt op heur beurt weer van Anjolts eernsachtege oetdrokken en zegt:
‘Is der wat?’
Noa n körte overdenken, zegt Anjolt:
‘Wat is wichternoam van dij vraauw?’
Ketriene mout even prakkezaaiern en antwoordt:
‘Prak, leuf ik.’
‘Doortje Prak,’ zegt Anjolt en terwiel e mit ain haand op aanrecht steunt en meewoareg kop schudt let e der hail langsoam op volgen:
‘Doe hest dus vandoage veur t eerst van dien leven kennismoakt mit Doortje Prak.’
Hai zucht es daip en begunt den zien reloas:
‘Ik kin Doortje van vrouger. Wie binnen even old en binnen ook soamen in eerste klas begonnen. Mor al haile snel wuir juvvraauw, mor ook ons dudelk, dat Doortje nait in onze klazze en ook nait op onze school paasde. Zai was de vrolekhaid zulve, mor begreep van al dij dingen, dij aanboden wuiren gain fozzel. Zai het t den ook nait laank volholden en is op n aander school ploatst.’
Hier mout Anjolt even stoppen.
‘k Bin heur loater nog wel es tegenkommen. Nait dat zie mie herkende, mor ik heur wel. Veraanderd is zai nooit en z’het gelok had dat zai n verstandege kirrel tegenkommen is, dij t goud mit heur veurhet.’
‘Bedoulst dat zai …..’ en hier stopt Ketriene, omdat zai de goie woorden nait recht vinden kin.
‘Zai begript onze wereld nait. Alles was t zegst, nemt zai letterliek op.’
t Wordt nou even hail stil aan tovel bie de Broesdertjes. Baaident zitten ze gevangen in heur aigen gedachten. Anjolt graft noar zien herinnerns van vrouger en Ketriene let alle gebeurtenizzen van òfgelopen middag nog es de revue passeren. Zai het nou ook wel deur dat zai te hoog van de toren bloazen het mit heur opmaarkens over Dora Sinot.
Achter n kop kovvie, aan n keukentoavel hebben Anjolt en Ketriene heur ervoarens mit Dora Sinot, vrouger Prak, in alle rust daild. Zai hebben nait allendeg om handtaiken, mor ook om t roare verhoal van tutehok laagd.
Dirigent was haalverwege t nij, mor veural stoer aan te leren laidje hoast ontploft, omdat vraauwlu d’aandacht der nait bie haren en aingoal mit mekoar aan t kwedeln waren en hai haar ontstemd roupen:
’t Liekt hier ja wel n tutehok.’
Woarop Dora in de doodse stilte dij op oetbarsten volgd was, doodkaalm zegd haar:
‘Den binnen ie zeker de hoane.’
Joa, elk vogeltje zingt nou ainmoal zoas hai of zai gebekt is.