Kikker

Veerle het de maist gekke buurman dijst mor bedenken kist. Hai prat noamelk mit daaier. En t gekste van aal is meschain, dat zai het idee het dat daaier ook nog terogge proaten tegen hom.
Regelmoateg lopt zai toenpad op, om even te kieken hou ter tougaait bie buurman Jans. Hai kin, toch al oardeg op leeftied, soms wel wat hulpe broeken en zai, Veerle, het gruine vingers. t Swoare waark mit schovvel en schup is aan heur nait besteed, mor as t op plantjes poten, vizzen vouern en ittjebijen plukken aankomt, wil zai doar wel wat vrije tied aan besteden.
‘Toenwaark is laifdewaark,’ zegt Jans aaltied en hai maint wat e zegt.
Vandoage is e begonnen viever weer op t lichtnet aan te sloeten. Noadat e pompe schoonmoakt en wotterfilter vannijs opbaauwd het, is t grote mement aanbroken om wottersirkuloatsie weer aan d’loop te brengen. Veerle staait der op neuze bie, as Jans leste slangen aanslot en deksel op filter drokt. As e stekker in stopketakt van t stroomkastje in toene dut, zegt e:
‘Nou mor hopen, dat we gain kloeten in stroom hebben.’
Veerle kikt even opzied noar Jans. Wat bedoult e doar nou mit, kloeten in t stroom? Mor as ze noar zien strak en onbewogen gezichte kikt, wait ze t wel.
‘Haalfmale,’ denkt ze.
Der zitten vandoag gain kloeten in t stroom en ook t rondpompen van vieverwotter gaait gelokkeg in ain moal goud. As hai op knijen veur filter zit, om te kieken of UV-laampe t nog dut, is Veerle in de weer om stainen beeldjes n goud stee op raant en rond de viever te geven. t Is sekuur waark en as zai plestieken eend in wotter plompt, heurt zai Janske haardop proaten:
‘Goh, kikkertje, bist ook weer van de pertij?’
‘Hai het vervast zien toverkörreltjes weer innomen vanmörgen,’ is t eerste wat bie Veerle opkomt.
Nait dat Veerle dat bedocht het. Oetsproak komt van Jans zulf. Hai het Veerle lestent al ais verteld – allewel zai denkt dat hai heur wat wiesmoakt het -, dat toverkörrels t nait allendeg meugelk moaken om daaierntoal te verstoan, mor ook mit daaiern te kinnen konverseren.
’t Zel wel,’ het zai dou zegd. Wat ze docht het, het ze mooi veur zokzulf holden. En nou begunt e zo mor in t wilde weg te kwedeln tegen n …kikker? Zai kikt es wat in t ronde, mor aal wat zai zugt, gain kikker.
‘Zel e nou ook nog apaarte körrels slikken om beelden van nait bestoande daaiern op te roupen?’ vragt zai zok òf. t Wordt toch ook aal gekker mit Jans. Zai nemt zok veur, heur ollu es te vroagen of t gewoon is dat mìnsen, noarmoate ze older worden in n fantasiewereld begunnen te leven.
Dat Veerle zokse gedachten het, is heur nait echt kwoalek te nemen. Dat t kikkertje, woar Jans tegen prat wel degelk aanwezeg is, komt omdat n kikker n klaain beessie is en zok zunder muite achter hoge vieverranden verbaargen kin.
Wat zai ook nait wait, is, dat dizze kikker sunt veureg joar n apaarte plek in Janskes haarte veroverd het.
t Kikkerantwoord – as t dat tenminnent n antwoord nuimen kist – is n herhoald kwoaken en as Jans zok nijsgiereg omdraait, heurt Veerle hom veur n twijde moal proatjen:
‘Goh, kikkertje, doe hier? Bist weer terogge op t old stee?’
Veerle snapt echt nait, woarom dij haalfmale buurman Jans tegen n kikker prat? Wil t aiglieks ook nait snappen en beslot kedoat mit n kört ‘moi’ op hoes aan te goan. Haar ze verder vroagd, den haar Jans heur meschain, hail meschain t echte verhoal wel verteld. Want nait allendeg toenwaark is laifdewaark, d’laifde veur daaier zit bie Jans ook daip. Hai is gek mit daaier. Mit zien hond en mit zien katten en zien tuten. Mor ook mit n kikker?
Joa, mor dat is n laank, mor veural hail biezunder verhoal. Dizze kikker het sunt veureg joar noamelk n spesioale plek bie hom innomen. Zeker noa t gevecht mit d’hond.
n Kikker dij vecht mit n hond? Of aansom meschain. In elk geval haar zien hond n kikker in de bek, vast mit d’bedoulen om t luudruchtege beest noar n aandere wereld te helpen. En doar het Jans dou n stokje veur stoken.
En Jans wait, dat dit dezulfde kikker is? Joazeker, want de kikker is nait hailemoal goud oet de bek van d’hond teveurschien kommen. Hai het in de stried noamelk n veurpote verloren.
Ong? Mor ondanks dat gemis, binnen Jans en kikker sunt dij tied moatjes. As buurman Jans in toene is, den is de kikker nait wied vot.
Mainst! Hai het hom zulms n noam geven.
Kermit zeker? Nee, John Silver, net as d’piroat oet Schataailand.
Ong? Dij miste toch ook n bain.
As Jans noa dizze eerste kennismoaken mit John Silver tou is aan n kop kovvie, lopt e noar hoes en vertelt t verhoal aan zien vraauw. Ook zai is verboasd, net as Janske:
‘Den is e wied veur d’aandern aan oet zien wintersloap ontwoakt.’
As d’oavend vaalt, kin Jans t nait noaloaten om even n rondje om de viever te moaken.
‘Even kontroleren of alles waarkt,’ zegt e tegen zokzulf. Hai is der nait gerust op en hai kontroleert veur de zoveulste keer of de pompe t goud dut en of d’filter nait overstroomt en of d’UV-laampe wel schient. As ze soavends op bère goan, zegt Jans:
‘Zol’k die es wat vertellen, wicht. Onze John Silver het zien vertraauwd plekje onder t òfdakje van d’filter ook weer innnomen.’
‘Dat mainst?’
‘Wis en zeker. ‘k Zag hom zitten in t schiensel van d’UV-laampe.’
‘Mooi, hè?’
Dij oavend valen ze allebaaide in n daipe, rustege sloap. n Welverdainde sloap noa zo’n laange en inspannende waarkdag, woar ze haard aanpoot hebben, mor ook heur aigen John Silver weer in aarms sloten hebben.
t Lopt tegen n uur of twije, meschain evenpies loater, as Jans in n vrumde dreum verzaild roakt.
n Dreum, woarin d’hond n grote rol speult. Hai gaait tekere as n helhond, mor woar e tegen blaft en gromt en graauwt, kin Jans nait gewoar worden. En wat veul aarger is, hai krigt zien hond nait rusteg. Mit gain meugelkhaid. Hai kin roupen en mit d’aarms speren en noar d’hond schoppen, t baist wil gewoon nait luustern.
‘Au,’ ropt inains hail haard aine vlakbie zien linkeroortje, ‘woarom schopst mie veur de schenen, doe maal jong.’
In ain keer zit Janske recht overìnne. Hai is kloarwakker en t wordt hom binnen twij tellen dudelk, dat hai nait midden in n dreum zit, mor dat d’blavvende hond bie heur beneden in d’keuken zit. Mit de woorden ‘dij rötjoekel’ slagt e d’bainen boeten bère, rappelt zo snel zien olde bainen hom droagen kinnen de trappe òf en staait in n rekordtied veur … n lege hondenmand. d’Hond is vot, is zien konkluzie. Joa, d’hond staait noamelk in d’biekeuken en wil mit alle geweld deur t sloten hondenloekje hìn. Noar boeten.
Mor dat zugt Jans, dij veur d’keukenroam staait en noar boeten kikt, nait. Wat e wel zugt, is dat d’alarmsignaleren in toene aingoal aanspringt en weer oetgaait, terwiel der gain mìns of daaier te zain is. Dat n lutje kikkertje op drij poten zo hoog springen kin, dat zugt Jans nait, mor dat komt weschienlek ook omdat zien brille nog op t nachtkastje ligt. Hai denkt aan n meleur en dat t sensorsysteem boeten waarken steld worden mout. En dat mout in d’blokhut.
Doarom lopt Jans even loater in d’nachtklaaieroazie en op klompen bie d’viever langs noar d’blokhut tou. t Voult nait lekker, as je zo midden in de nacht van n waarm bère inains in d’kille kolde belanden. Hai lopt mit schienvat in aanslag in duustern toenpad op en konstateert tot zien aigen verboazen, dat binnen de ingestelde stroal van vief meter sensorlaampe gewoon zien waark dut. Mor Jans denkt:
‘Zo’n flikkernde lichtkermis midden in nacht is toch gain doun,’ en hai hoalt in blokhut stroom van sensor òf.
Wat wel biezunder is en wat Jans in aal zien vranterghaid over op hol sloagen alarmverlichten nait opvalen is, is t feit, dat d’hond bie t noar boeten stoeven in ain rechte strepe noar d’achterste schutten vlogen is. En wat nog biezunderder is, konstateert e even loater, bie t licht van zien schienvat, dat dijzulfde hond mit d’veurpoten tegen n ledder opstaait. n Holten ledder.
‘Ik heb toch gain holten ledder.’ Jans is de droad nou hailemoal kwiet.
‘Zol der ….’ Hai wil doar aiglieks nait aan denken.
‘Gingst doe zo tekere, omdast n inbreker in toene heurdest?’ Bie Jans gaait haile langsoam n lampke branden en hai strikt d’hond es even laifdevol over de kop. Hai is best wel bliede mit zo’n woakhond.
As e d’ledder in d’schure opborgen het en even loater d’hond mit drij hondenkoekjes in zien mand stuurd het, beslot e weer op bère te goan. Doar vertelt hai t haile verhoal aan zien nog aaltied wakkere vraauw en beslot mit d’opmaarken:
‘Wat ik nou nait snap, is, dast bie onze hond wel n kenon òfschaaiten kist, den wordt e nog nait wakker en vannachts wordt e wel wakker en jagt e n inbreker van t haim mit zien geblaf.’
‘Hai wordt allendeg mor wakker, as t licht aangaait,’ zegt zai mit n verboasde blik op gezichte.
‘Tuurlek, hai is wakker worden van d’alarmlampen in toene, dou d’inbreker doar aan t schoemen was.’
Jans kin nou eindelk rusteg liggen goan, hai het d’haile boudel op n riegie. Wat n gelok hebben z’had, veur t zulfde geld waren ze aal heur geld kwiet west. Daiven binnen ja zo meroakels handeg tegenswoordeg.
En toch, de sloap wil nait weer terogge kommen. Hai ligt te woulen, van d’linker op d’rechter zied en weer terogge en veur zien geestesoog speult zok aingoal dezulfde film òf. n Film woarin wat ploatjes ontbreken. Wat hom dwaars zit is de kepotte alarmsignaleren, dij dus nait kepot bleek te wezen. Mor dou e oet d’keukenroam noar boeten keek, gingen de lampen toesjoer aan en oet en dou was d’inbreker al laank en braid over schutten klommen en d’hond zat nog achter t sloten hondenloekje. Wel het den dij lampen aal mor weer aan loaten goan?
t Hou zol Jans weschienlek wel nooit gewoar worden. Huift ook nait, want je kinnen joen dankboarhaid ook op n stille menaaier blieken loaten.