Toarte

Vandoage is t Ketrienes beurt om n toart te bakken. Noar n idee, dat nait deur heur of heur vrundinnen bedocht is, hebben zai tiedens leste nijjoarsveziede bie Kloaziene thoes, besloten n toartenwedstried te organiseren. Bie n sputtertje bezzenjenever en n stok of wat lutje gloaskes boerenjongens op staark wotter kommen soms ook de maist verboazende ideeën op toavel.
d’Ofsproak is moakt, wie binnen dailnemer en jury tougelieks. Degene, dij n toart moakt nuigt de vaar aandere vraauwlu en dij geven onòfhankelk van mekoar n ciever veur t rezeltoat. Aan t ìnde worden punten bie mekoar opteld en is de winnoares bekìnd.
De pries? Op kosten van de vaar verlaizers n dagje verwìnd worden op n beauty-farm. Doar willen je boeten de eer en t aanzain bie vrundinnen nog wel even joen best veur doun. Toch.
As leste in de riege het Ketriene de maiste tied had om n spesioal recept te zuiken. En te vinden. Mit daank aan n vrundin bie t zangkoor is zai noamelk aigender worden van n olderwets Duuts recept. Van n tulband. Mit n Duuts woordenbouk op toavel het ze soamen mit Anjolt t voak onbegriepelke Duuts waiten te ontcievern.
‘Hest ja nog nooit gain tulband bakt, wicht,’ het Anjolt heur nog woarschaauwd, mor Ketriene het doar nait noar luusterd. Zai was hailemoal in de ban van heur hoast wel zeker prieswinnend baksel.
De dag, dat t wezen mout, begunt al vroug. Veuls te vroug veur Anjolt in elk geval. As e smörgens mit lodderogen keuken binnenstapt, zugt e, dat Ketriene t aanrecht al volbaauwd het mit meelputen, flèzzen en bakmattrioalen. t Duutse daig het heur onverdailde aandacht en de mixer moakt zoveul lewaai, dat zai nait maarkt, dat Anjolt op hozevörrels keuken binnenschoft en ook weer verlet. Hai wait, vandoage is veur hom gain stee inroemt.
As om negen uur bakvörm in d’oven schoven wordt, het Anjolt zien hail al bie kammeroad Jokkop zöcht.
‘Denk der om, dast bakvörm goud mit botter insmeerst, want as t dat vergetst, kin t aal wel es op n flottje oetdraaien.’
d’Opmaarken van zangvrundin echoot heur aingoal deur kop, as zai noa n dik uur de prachteg broen gebakken tulband oet d’oven hoald het en op t aanrecht mit oplopende angsten perbaaiert t baksel oet de tulbandvörm te kriegen.
‘Dit wordt n misbaksel, Ketriene.’
Heur betere ik het d’haile tied, dat oven draait, al op heur scholders zeten en het heur aingoal in t oortje fluusterd:
‘Doe hest in d’hoast vergeten botter aan binnenkaante te smeren.’
t Rezeltoat?
n Tulband, dij in drij, vaar stokken op n snieplaank ligt. Dat de triesterge aanblik Ketriene nait mismoudeg moakt, is al n wonder op zok. Dat zai mit jam, smolten botter en wat glazuur de tulband weer redelk in vörm krigt, is mitschik n nog groter wonder.
Snommedoags staait toart, versierd mit d’restjes glazuur en fondant, prachtege zilveren poareltjes en veulkleurege körreltjes te pronken op keukenkaaste. Dit mout hoast wel de prieswinnende toarte wezen. Nait allendeg mooi van vörm, kleureg opmoakt, mor ook nog goddelk van smoak.
Om ain uur is de tulband zo vèr òfkoeld, dat deksel op toartbodem kin en in t achterìnde van t hoes n stee in d’kaaste krigt, om doar te wachten op betere tieden.
Om drij uur is t mement aanbroken, dat vaar hyperkontege, drok revelnde vraauwlu bie Ketriene veurdeure binnenstappen. t Ogenblik is aanbroken, woar zai aal vieve nou al weken noar oetkeken hebben.
‘Is t lukt?’ is t eerste wat Jantina Bos-Holt onder t jazen ophangen vragt.
‘Hest der wat van heurd?’ ligt Ketriene veur in de mond. In ploats doarvan tovert zai heur maist vertraauwenwekkende glimlaag op t gezicht en zegt trankiel:
‘Netuurlek, wicht, bie mie lukt aaltied alles toch?’
‘Woar hest hom stoan?’ zegt Grietje Boeskool mit zo’n vroagend aarmgeboar van woar wolst ons hebben.
‘Zollen we vast in keuken zitten goan,’ nuigt Ketriene heur gasten.
Binnen n poar tellen binnen de oh’s en ah’s van vaar oprecht verboasde vraauwlu nait van de locht, as zai de tulband in zien prachtege witte toartdeus op maaidenkaaste stoan zain.
‘As e net zo lekker smoakt, as e der oetzugt,’ slikt Kloaziene zok al bie veurboat om de mond, ‘den wait ik wel, wat ons te wachten staait.’ Ketriene kin nait ontdekken of Kloazienes woorden n ondertoon van bewondern of juust van teleurstellen in zok droagen.
‘k Zet hom vast midden op toavel hìn, den kinnen je hom even van dichtbie bekieken,’ zegt Ketriene vol trots. Zai lopt noar kaast, pakt handgreep van toartdeksel en blift mit toartdeksel in haand stoan, terwiel de tulband zok verspraaidt over de keukenvlouer.
Veur n twijde moal binnen de oh’s en ah’s nait van de locht.
‘Da’s nou jammer,’ zegt Jantina. Zai is d’eerste, dij heur sproakvermogen weer teroggevonden het.
Ketriene is intussentied op knijen valen en perbaaiert veur n twijde moal dij dag heur toart weer op odder te kriegen. De toartpuzzel het dit moal jammer genog oardeg wat meer stokjes en t lukt Ketriene den ook in de verste verte nait, om ook mor wat van n tulbandvörm te creëren.
‘Da’s nait meer te eten,’ oordailt Geesje de Wit.
‘Nee, ik eet niks wat op de grond legen het,’ zegt Kloaziene.
‘Doar kin k mit de beste wil van de wereld toch gain ciever veur geven,’ let Grietje Boeskool zok heuren.
Ketriene is intussentied zo ver, dat zai alle stokken en krummels bie mekoar veegd het, netjes? op toartbodem hìnvlijd het en midden op toavel zet het. De vroagende blikken van vaar vraauwlu binnen op ain punt richt. Op Ketriene. De vroag, dij oet heur ogen sprekt, is mor veur ain oetleg vatboar.
‘Je kinnen toch wel ain stokje pruiven?’ vaalt nait in goie oarde.
As om kwart over drije vaar drok revelnde vraauwlu op hoes aangoan, loaten ze n daip triesterge Ketriene achter. Dizze wedstried kon zai nait winnen. Of d’joarenlaaange vrundschop net as de Duutse tulband ook n onzoaleg ìnde kregen het, zel de toukomst oetwiezen mouten.