Mollen

Op n kolde jannewoarie-middag luip Veerle van school noar hoes, dou inains n grote swaart-griesachtege hond oet de boskes teveurschien sprong. Woar elkenain n doodschrik kregen haar en t op n lopen zet haar of minstens hail haard was begonnen te bölken, doar bleef Veerle iezeg kaalm.
‘Is der wat?’ was t eerste wat ze zee. Zai haar al laank zain dat Bonzo veur schrikhond speulde.
‘Moust mie helpen,’ zee hai mit haise stem.
‘Woarmit,’ was t körte antwoord.
‘Kratske heur hoes is instört.’
Mìnsen beweren wel es, dat honden gain gezichtsoetdrokken hebben. Dat mag den zo wezen, mor Veerle las in d’aans zo traauwe ogen van dij grote lobbes blinde paniek en n onverkloarboare angst.
‘Wel is Kratske?’
’t Molletje van de diek,’ en omdat wiezen veur honden n beetje onnetuurlek is, keek hai in d’richten van t kenoal.
‘Hestoe kammeroaden onder de mollen?’ zee Veerle mit n eernsachteg gezicht. Bonzo mog nog es mainen, dat zai hom nait serieus nam.
‘En vrundinnen,’ zee Bonzo en direct doarop:
‘Kratske is n vraauwchie.’
Wat bleek t geval. Bonzo was op zien doagliekse raaize ook over diek lopen. Viskelu loaten wel es wat vreten achter. t Was zien menaaier om zien kostje bie nander te scharreln. Dou was hom opvalen, dat diekmollen kop oet dak stoken haren. Van n òfstand leek t net of ze mit mekoar aan t kwedeln waren. Nijsgierege Bonzo wol meer van dat vrumde, nog nooit vertoonde mollengedrag te waiten kommen. Dus sloop hai op t lief centimeter veur decimeter noar kwedelmollen tou en omreden dat mollen stekeblind binnen, haren zai nait deur datter n grote hond aan t luustervinkjen was.
‘Mollen binnen hartstikke kwoad,’ zee hai aan t ìnde van t laange verhoal.
‘Dat hestoe heurd?’ antwoordde n ongeleuveg kiekende Veerle.
‘Leufst mie nait, hè!’
Even leek t der op, dat Bonzo kwoad votlopen wol, mor t was net of e zok bedochde en dou zee e:
‘Zai hebben t mie aal oetstokt en …..’
Woarom dat Bonzo stopte, doar begreep Veerle even niks van, mor n poar tellen loater wuir d’körte pauze in Bonzo’s vertelster heur op n meer dan schokkende menaaier dudelk.
‘Kratske het drij van heur jongen verloren.’
Omdat Veerle mit de mond vol tanden stoan bleef, vervolgde Bonzo:
‘Kroamkoamer is instört en omdat Kratske op dat mement te ver van hoes was, binnen jongen stikt.’
‘Hou ……’ mor veurdat Veerle de volledege vroag steld haar, roatelde Bonzo as n repeteergeweer:
‘Hou dat beuren kon? Wat dochst. Dat hebben d’mìnsen ommans had mit heur gereukel noar gas en zolt in ondergrond. Leufst toch nait dat eerdbevens vanzulf kommen.’
‘Ohh!’ zee Veerle schrokken en veur twijde moal bleven heur d’woorden achter in keel stoeken. Dit moal van meedlieden mit Kratske.
Betaikenis van Bonzo’s verhoal drong nait langsoam, mor mit de snelhaid van t licht tot Veerles hazzentjes deur. Nait allendeg de mìnsen, mor dus ook de daaier haren te lieden onder mienbaauw-activiteiten in Grunnen. En alsof e Veerles gedachten lezen haar, zee e, mit schoem onderaan zien snorre:
‘Bie d’mìnsen binnen nog nooit dooien valen.’
t Was n woarhaid as n kou. Vanzulf. Dat n hond en n klaain wichie van negen joar dat nait in ain handomdraai even veurmekoar regeln kinnen, mag dudelk wezen. Dat t pervinsioal probleem van d’eerdbevens ook nait deur d’politiek, loat stoan deur d’grote moatschoppijen oplöst wordt, kin aine wel gek in de kop moaken.
Zo nait Veerle. In heur prakkezoatsies heurt zai nog net Bonzo’s opmaarken:
‘As eerdbevens nait snel opholden, kommen zai in actie.’

De dag dernoa beuren der tougelieks twij dingen. Veerle het noa n nacht vol angstege dreumen en laange wakkerperiodes besloten zok over Bonzo’s, over Kratskes verhoal, oet te spreken. As zai in klazze heur verbolgenhaid aan klasgenoten en meester veurlegd, wordt der n bericht via pervinsioale zender Radio Noord d’ether inslingerd, datter n swoar ongelok beurd is tussen Pekel en Veendam. Datter n auto de plomp inreden is deur n wegverzakken op n achteròf-landweggetje.
Baaide gebeurtenizzen hebben n spectaculair vervolg. Dat fotogroaven en stokjesschrievers op t auto-ongelok òfkommen binnen, ligt veur de haand. Dat dijzulfde lu zok ook bie Veerles school meld hebben, was nait te veurspèllen.
Welke zok zulf respecterende stokjesschriever komt op t verhoal van n negenjoareg kind òf, dat daaiern van plan binnen n aanval op d’mìnsen oe te voeren. Gainent? Nee dus, n haile bult. En woarom? Onderzuik noar wegverzakken, d’zulfde dag dat t ongelok beurd was, wees oet, dat zokswat nait ontstoan kon deur netuurleke omstandighaiden. Gemainte-ingenieur kon noa n oetgebraaid onderzuik konkluzie trekken, hier binnen groavende daaier aan d’loop west. Dat was dus d’reden dat Veerle van d’ain op d’aander dag in t middelpunt van belangstellen kwam te stoan.
Lu, nait allendeg van schrievende pers, mor ook van televizie vruigen heur t hemd van t liefke, of zai nog meer wos. Hou zai aan d’waitenschop van ondermienende bezeghaiden van mit noame mollen op d’höchte kommen was.
Dat de perslu zok noa t eerliekse verhoal van Veerle achter op kop kraabd hebben, is meschain ook weer nait zo roar. As joe verteld wordt, dat je joen kennis van hond en mol kregen hebben, goan je toch twieveln aan geestelke vermogens van de verteller. Ook al is de bron nog mor n lutje wichie.
De berichtgevens oet Grunnen wuiren zulms landelk nijs. Veerle kon in hoast elk pegram wel heur verhoal kommen vertellen, mor doar hebben olders n stokje veur stoken.
Bedraaigen dat n twijde actie volgen zol, as d’eerste nait tot n goud rezeltoat kommen zol, hebben grote mìnsen aal mit mekoar weglaagd. t Ongelok van man op kop mit auto in daip was snel vergeten.
Mìnsen binnen ook geboren mit d’aigenschop om snel te vergeten. Aans zollen je ja wel gek in de kop worden kinnen.
Dou n dag of wat leden t wotter deur d’zulfde diek as woar Kratskes kinder zo jammerliek omkommen binnen, begon te siepern en alle beschikboare hulpdainsten noar d’plek laaid wuiren om t gat te dichten, hebben d’mìnsen nog wel even docht aan t verhoal, d’veurspèlde bedraaigen van dat lutje negenjoarege wichie.
t Gat in diek is dicht. Gelokkeg wel, want wel wait wat d’gevolgen west waren as dij diek echt deurbroken was.
Of daaier nog meer acties in petto hebben, is de vroag. Of d’gemainte-ingenieur weer is wezen kieken, is nait bekìnd. Meschain mouten we t ongelok en t bienoa-ongelok schoeven onder de nuimer touval. Touval zel t leren.