Koor

t Rommelt al n oardeg zetje bie Anjolt en Ketriene Broesder thoes. Nait dat wie doarvan opkieken bie onze noabers. t Komt wel es, regelmoateg, voak veur dat zai t nait ains binnen mit heur baaident. Over t algemain huift dat nait zo’n probleem te wezen. Anjolt het zien aigen gedounte en Ketriene zit ook nait doaglieks meer bie hom op schoot. Op zokse doagen verdroagen je mekoar en loaten je d’aander gewoon mit rust.
Dit moal speult der wat aans en d’eerlekhaid gebudt mie te zeggen, dat Ketriene dit moal hoeselke loopgroavenoorlog ommans had het. Allewel, aiglieks is d’stried begonnen deur Ketrienes koor.
Zwier Stokje, dirigent, het noamelk bevolen, zai mouten es op n boetenlandse raaize. t Koor mout zien vleugels oetsloagen. Aal dat gekrummel in achteròfzoaltjes veur aanderhaalf man en n peerdekop is toch gain doun. t Kin aans. Zien koor mout op zuik noar erkennen, noar n nij òfzetgebied, aander publiek. Zai mouten de grup over. En …. hai het, mit daank aan zien boetenlandse ketakten, n prachteg aanbod kregen om in Leer, toch nait zo wied over de grìns, mit te doun aan n internationoale korenoavend.
‘Wat geweldeg nait en wat n eer!’ haar Ketriene bie thoeskomst joechaaiend en hailemoal oet de kette oetroupen.
‘Wat n ìnde vot!’ ruip Anjolt, dou e deurkreeg, dat Ketriene nait allendeg mit vraauwlu noar t oosten trekken zol, mor hom, as sjefeur van dainst, veur koren-karrechie spannnen wol.
‘Der kinnen wel vaar vraauwlu in onze dikke auto,’ haar ze Zwier Stokje op bewuste oavend, dat grote boetenlandse raaize aankondegd wuir, al even influusterd.
Veur heur beurt?
Zeker.
Haar ze nait beter eerst mit Anjolt overleggen kind?
Hailemoal woar.
Woarom dut ze dat den nait?
Ketriene blift Ketriene.
‘Ie kinnen toch ook gewoon de bus nemen!’ haar Anjolt eerst nog verbolderd en opstandeg tegen Ketrienes dwingende verzuik perbaaiern in te brengen. Alles in hom verzette zok tegen n raaize noar t vèrre Duutsland. Mor op n duur haar e zok der mismoudeg bie dele legd. t Was nait aans. En Ketriene veraandern, dat ze nait aingoal op elk veurstel ingoan mos en eerst mit hom mos overleggen, nee, dat is Anjolt aiglieks nog nooit echt lukt.
‘Bist n hozezokke,’ zee kammeroad Jokkop dag dernoa, dou ze over t gruine loaken bie Janske Holvast noar klotsende balen stonden te luustern.
‘Woarom letst die toch aaltied weer in de luren leggen, man. Biet toch es n moal van die òf.’
‘Joa, doe as ainspanjer hest makkelk proaten. Doe hest gain vraauw op d’aanhangwoagen. Dou huifst allendeg mor reken mit die zulf te holden,’ het Anjolt zok nog perbaaiern te verdedegen.
t Was hoast nog op dikke roezie tussen baaide kammeroaden oetdraaid. En dat tiedens n vrundschapppelk potje bandsteuten.
Toch binnen Jokkops goudbedoelde, mor wel vervelend aanvoulende opmaarkens bie Anjolt wel aankommen. Dou e soavends noar hoes luip, dou e snachts op bèrre lag te wuilen en ook de volgende dag luit t gesprek van d’oavend derveur hom nait lös.
Hozezokke haar Jokkop hom nuimd. Was hai nou zo’n melkentwijbak? Was t woar? Haar hai nou zo waineg over zien aigen leven te vertellen. En mit grote schrik docht e: Zol elkenain in t dörp doar net zo over denken? Dat hai as n schoothondje aan t lientje van zien vraauw luip?
Hai wait, as dat beeld veraanderd worden mout, zol e doar zulf wat aan doun mouten.
Dat was t echte begun van eerder benuimde loopgroavenoorlog en Anjolt haar noa laank prakkedenken oeteindelk t eerste schot löst:
‘Zotterdag is t feest in Duutsland nait?’ haar e oet de lözze pols midden op toavel gooid.
‘Joa,’ haar Ketriene aargwoanend heur kirrel aankeken, ‘woarom vragst noar de bekìnde weg.’
‘Den kin ik echt nait.’
t Was der rezeluut en zunder hoapern oetkommen.
‘Den moust ……,’ luit ze zin onòfgemoakt en keek doarbie in richten van Anjolt. Z’haar zeggen wild, den moust dien òfsproak of wat den ook mor òfzeggen.
’t Staait al n haalf joar in d’agenda, dat wie op dij dag decorstokken veur toneelverainen moaken goan.’
‘Geft niks,’ zee Ketriene trankiel en nait aarg onder indrok, ‘den doun ze t dij dag mit ain man minder.’
Der was gain deurkommen aan bie Ketriene. Wat Anjolt ook bedocht, alles wuir aan zied schoven veur dij belangrieke raaize noar Leer. Doar mos gewoon alles veur wieken.
De zotterdag, dat t koor zok in alle vrougte kloarmuik om noar Duutsland te voaren, stonden vaar vraauwlu, netjes in koorklaaier, in d’oprieloane bie de femilie Broesder. Noast n dikke auto. t Is kold boetendeure, omdat t behaalve hail vroug, ook tied van t joar is. Novembernachten bakken der al goud in.
Woarom goan vraauwlu nait gewoon in auto zitten, vroagen je joe òf?
As je goud luusterd haren, den haren je heuren kind, dat motor ain slag doan haar en dou zee:
‘Dou t zulf mor.’
Mit motorkappe omhoog het Anjolt nog wel alle elektrische droadjes, alle paailstokjes en zulms alle zekerns controleerd. Dat Ketriene om d’hoaverklap op allozie keek en noa elke poar menuten Anjolt in kennis stelde van t deurdraaien van de tied, muik t der veur Anjolt nait makkelker op.
As om even veur zeuven, reperoatsieauto van ANWB dam opdraait, lopen vaar verkleumde vraauwlu om t hoes tou noar buren. Ketriene het noamelk, op van zenen en mit n mond vol stille en zachies fluusterde beschuldegens aan Anjolts adres:
‘Zelst auto zulf wel onkloar moakt hebben,’ bie d’buurman heur nood kloagd.
Oeregaai, dij aarme Anjolt. Hai het in dij vrouge mörgenuren nait allendeg t neudege mit zien Ketrientje te stellen had, mor ook mit heur drij vrundinnen. Woar z’hom nait aal veur oetmoakt hebben.
Dou om tien uur t gele woagentje van wegenwacht weer roggels van dam ree, haar Anjolt nait allaind dikke kopzere, mor ook n dikke reken in buutse. Vaar honderd euro haar dit geintje hom köst. Startmotor noar de Filistijnen, accu leeg, aarbaaidsloon.
‘En den duurven ze mie ook nog te beschuldegen, dat ik t opzettelk doan heb,’ het e snommedoags aan de bar bie Janske Holvast in kroug zien beklag doan.
Wel in dit verhoal t maiste te bekloagen was?
Ketriene nait. Noa d’aargernizzen van stokkende auto en klungelnde echtgenoot, beleefde dij heur finest moment in heur zangcarrière en zong as n liestertje in t grote theater in Leer.
Heur vrundinnen ook nait. Dij haren smörgens wel wat kolde leden in heur flotterjurkjes, mor ach, dij haren zok wel weer waarmd aan t Duutse applaus.
Wel den wel?
De buurman. De man, dij smörgens onverwachts oet zien waarme nuske trommeld was om zien woagen vol te loaden mit kwedelnde vrauwlu en d’haile dag deur kold Leer sjaauwd het, omdat hai nait van vraauwlukoren holdt. Nait even in de kroug n borreltje kon drinken om zien ellìnde te verdrieven, omdat hai mit n nuchtern kop ook nog de raaize terogge noar hoes rieden mos en nait op n Duuts plietsiebero eindegen wol.
Wel dij buurman was, vroagen ie?
Dij staait hier veur joe.
As schriever zeg ik voak: t Binnen soms mooie verhoalen van Anjolt en Ketriene, k mout der voak om lagen, mor k heb nou weer ervoaren, je mouten gain onderdail van dat circus worden.