Krazzen

t Is tiedens oavendeten, dat Veerle en Anna honderdoet kwedeln over òfgelopen schooldag.
‘Eet nou mor en zit nait aal zo te plazen, dammeet wordt joe t eten nog kold,’ het pabbe al verschaaiden keer naard.
Hai is nait zokzulf vandoage. Woar e aans mit veul plezaaier verhoalen van dochters aanheuren mag, doar zit e vandoage mit n toesteg gezichte zien eerappels op te kaauwen. Net of t eten hom nait smoakt. Nait dat Veerle en Anna zok der wat van aantrekken. Zai hebben noa t zoveulste rappelement al even opzied noar heur mouder keken, mor scholdertrekken en oetstreken gezichte van moeke muik baaide wichter ook nait veul wiezer.
As pabbe noar koelkast lopt, om t pak krentjebrij te pakken, stekt moeke ook nog de gek mit hom. Pantomimespeulster moakt stiekom mit twij wiesvingers op t veurheufd en overdreven mondbewegens dudelk dat heur man bokkeproek op het. Wichter lagen baaident in heur voesies, mor as noa t krentjebrij eten Veerle stoule achteroet schoft, mottjet pabbe kört:
‘Wilst nog even zitten blieven.’
t Klinkt eernsachteg en drij vraauwlu schrikken en kieken mit baange ogen noar de man aan toavel. Zol der wat aargs beurd wezen? Zokse roege toal binnen zai van hom nait wìnd. Hai het ellebochten op toavel plant en mit voesten onder grammietege koak, vaalt e tegen zien dochters oet:
‘Wel van joe baaident het mie krazzen op achterdeure moakt.’
Zo, t is der oet. Wat hai vannommedag bie thoeskomst op achterdeure aantrof, het hom riddersloagen. t Is hom ja nog nooit overkommen, dat zien dochters mit n spieker of aans wat schaarps dikke groeven in achterdeure krast hebben. Hai het den ook stief prakkezaaiern mouten, hou e dit probleem aanpakken mos.
Of e laank genog noadocht het, is de vroag, mor nou ligt de beschuldegen wel op toavel. En zo voult t ook veur zuskes. Omdat zai zok van gain kwoad bewust binnen, is t rezeltoat, dat eerst lutje Anna en n poar tellen loater bie Veerle d’eerste troanen noar boeten spatten.
‘Doe bist gek,’ nemt mouder, noa d’eerste schrik, t mit n haarde klap op toavel veur baaide dochters op.
‘Bist nou maal in de kop worden,’ vervolgt ze kwoad, ‘denkstoe nou echt dat Veerle en Anna dien achterdeure vernaaild hebben. Mit n spieker?’
Zai schoft stoule zo haard achteroet, dat e mit rogleunen op granieten dele klettert en ropt haarder dan ze ooit doan het:
‘Kom wichter, dat soort onzin loaten wie ons nait geworden. Wie goan vot. Dizze orbedor redt zok zulf mor.’
Zunder ain mement van oarzeln dut zai persies, wat ze n poar tellen leden roupen het. Zai gript Veerle en Anna bie schobbejakken en sleurt ze, mit in elke haand ain dochter, via achterdeure noar boeten.
Woar noar tou? Dat is veur t verhoal nait zo belangriek. Dat Veerle op boekebakke nijsgiereg dikke krazzen in achterdeure toch nog even van dichtbie bekieken mos, zol onwaitende boetenstoanders t idee geven kinnen, dat doar n aankommend resercheur bezeg is. Net of ze bewiesmattrioal aan t verzoameln is van deurenvandoal. Dat ze ongemaarkt wat in jazebuutse stopt, vaalt in de grote kommootsie van dat mement gainaine op.
Dat klaaine wichter nooit zokse daipe groeven moaken kinnen, haar voader toch zulf ook bedenken kind. Mor ja, welke kwoie man dut in zien alteroatsie gain vrumde oetsproaken.
Dij nacht sloapen Veerle en Anna bie opa en oma. Aan t aander ìnde van de stroat. Datter van sloapen waineg terechte kommen is, mag dudelk wezen. Ook pabbe en moeke hebben nait recht sloapen. Zai is, noadat ze kinder op bère moakt haar, mit n waslieste aan beschuldegens terogge goan noar heur aigen hoes. Hai het dij oavend én n haalve nacht proaten mouten as Brugman om zien vraauw weer rusteg te kriegen. Dat van Brugmans redenoatsie over ontstoane krazzen op achterdeure gain fozzel klopte, net as van zien onbeschoft gedrag, het z’hom goud onder neuze wreven.
Dat haar Veerle noa t snelle, onverwachte vertrek oet hoes ook al schoten. Zai is gain wichie van grote woorden. Zai haar as n vraauwelke Sherlock Holmes binnen de körtste keren deur, wat zok bie heur achter thoes òfspeuld haar. Zai was ook d’ainegste, dij dij nacht rusteg sloapen het.
t Bewies, dat vernailde deure nait deur mìnsenhanden ontstoan was, haar zai in d’jazebuutse bewoard. Ook al wos ze hoast veur honderd persìnt zeker, wel de doader wezen mos, t betaikende nait, dat doarmit t probleem oplöst was. Dat zai nait in ain dag mit n kant en kloare oplözzen veur n dag kommen kon, was ook overdudelk, mor zai haar wel zoveul zulfvertraauwen, dat t op n duur weer goudkommen zol.
Woar ze zok veural zörge over muik, was nait allendeg hou de doader te vinden, mor veural wat de beweegredens achter dizze vernailzucht was. Veur zover ze hom kon…… ????
Nou wordt t tied t verhoal stil te leggen. Omreden? t Mout netuurlek nait zo wezen, dat joe as lezer joe begunnen òf te vroagen, begunnen te twieveln aan woarhaidsgetraauwe weergoave van t gebeurde. Ain ding kin k joe wel verzekern, Veerle is in gedachten al veul verder as dat schriever tikken kin op zien schriefmesien.
Wie volgen vanòf dit mement doarom Veerle op heur onderzuikspad.
Snommedoags, de dag noa pabbes oetbarsten, zain wie Veerle op weg noar t bos. Op fietse. Noar t bosmeer? Nee, zover komt zai nait. In de buurte van t zaachte mos, onder hoge bomen, t stee, woar zai òflopen summer al ais gedwongen deur n lekke baand strand is, doar stapt zai nou weer van fietse.
Omdat zok op dij plek al n keer eerder n wonder òfspeuld het, zol t toch nait roar wezen, dat dit ook n twijde keer beuren kon. Alsof e derop wacht haar, zo leek t wel, echt haard roupen huifde ze nait om Bonzo oet zien schoelplek teveurschien te loaten kommen. Zoals e doar as n sloagen hond, mit hangende pootjes en kop noar beneden, kroepend over grond en aldernoast kreunend, noar heur tou glee, dee Veerle zeer.
Heur eerste gedachte was:
‘Der het aine mit n geweer op Bonzo schoten.’
Mor omdat zai gain bloudspoor in t zaand ontdekken kon, was heur twijde gedachte:
‘Hai het n pak haauwe had.’
Gelokkeg haar zai t mis. Hai was nait gewond. Der was gain aanslag op Bonzo pleegd. Gain joager of kwoie dörpsbewoner haar Bonzo noar t leven stoan. Dat t kaarmen n oorzoak hebben mos, kwam aan t licht, dou e zok as n willoos slachtovver op t mos hìnvlijd haar en mit zien rechterpoot op zien bek wees.
Ain blik in grote bek was veur Veerle voldounde om te zain dat Bonzo n ontstoken koeze haar. Harregat, dat zag der nait mooi oet. Dat hai omkwam van piene kon Veerle zok leventeg veurstellen. Dat hai koeskillen-bodschop om zo’n biezundere, omslachtege menaaier aan heur mitdaild haar, was n hail aander verhoal. Veur t mement docht zai mor aan ain ding:
‘Hou zörg ik dat Bonzo van zien koeskillen verlöst wordt.’
Hom op sleeptaauw mitnemen noar koezendokter was gain goie keus. Mit Bonzo’s daipe mìnsenangst, zol dat in gain honderd joar lokken. Alsof heur wat in gedachten schoot, zee ze kedoat:
‘Blifst hier even zitten?’
Veurdat Bonzo deur haar wat t lutje wichtje bedoulde of van plan was, vloog zai t bos in om n poar menuten loater terogge te kommen ….. mit n gruin plantje.
‘Noagelkruud,’ zee ze trotsk.
‘Dou dien bek mor even open, den leg ik n bloadje van dit plantje op dien zere koeze. t Pippert even, mor noa n zetje trekt verdoven in dien koak en bist even verlöst van piene.’
Dat dit pas n eerste stap was in n laank herstellensperses, kon zai Bonzo nait aan neuze hangen. Oeregaai nee. Haar z’hom persies oetstokt, wat zai van plan was, zol de vogel vlogen wezen, veurdat zai begonnen was. Noagelkruudje waarkte meroakels. Bonzo voulde sunt lange tied gain pien.
‘Den loat ik die nou even allaind, mor k beloof dat ik zo snel meugelk weer terogge kom.’
Dat Veerle t tiedens heur òfwezeghaid drok haar as n lutje boaske, doar is Bonzo niks van te waiten kommen. Dat t toch wel laank duurd het, von Bonzo nait zo aarg. Honden hebben ja gain klokkieken leerd.
Tegen ìnde van de middag wordt de rust in t bos versteurd. Dij goud oplet, zugt dat Veerle in gezelschop is van n man in n gruin camouflagepak. n Man mit n gruin houdje mit n fezantenvere op kop en n jachtgeweer over scholder. n Jachtgeweer?
Veerle!! Wat hest doe ommans. Bistoe van plan om dien traauwe kammeroad, d’hond dij zoveul veur die betaikent het, dij die van dien hondenfobie verlöst het, deur n joager oet zien lieden te loaten verlözzen?
Schrik slagt ons ja om t haarte. Is der den gain aander meugelkhaid om Bonzo te helpen?
De wereld stopt even mit draaien, as der in t stille bos n schot klinkt en Bonzo mit zien groot log liggoam als n zoltzak in mekoar zakt. En veur dood liggen blift. Dat Bonzo op zo’n gewelddoadege menaaier noar hondenhemel stuurd worden mos, is, veur wel Veerle n beetje kin, onveurstelboar.
Dat zai mit n lagend gezicht n poar tellen loater n lutje pieltje oet Bonzo dikke vacht trekt, vaalt ons aarg tegen van Veerle. Nait dat pieltje steurt ons, mor dij laag op heur gezichte. Aiglieks willen we nait ains getuge wezen van wat zok doar in t bos verders aal òfspeult.
Of zain wie t verkeerd. Woarom ligt joager op knijen mit n dikke taange in Bonzo’s bek te rieten en te scheuren en let hai even loater triomfantelk n hondenkoeze aan Veerle zain?
Weschienlek hebben joe de konkluzie ook al trokken. Joager is noamelk echt wel n joager. Mor joager is ook tandarts. Koezentrekker, en t het Veerle best veul overredenskracht köst om tandarts te overtugen van goie doad. Dat Bonzo van dizze haile kommootsie niks mitkregen het, is meschain mor goud veur hom. Dat e van zien koeskillen verlöst is, liekt n wonder. In elk geval veur Bonzo.
Herstel van achterdeure van Veerles hoes is meschain n minder groot wonder. Allewel pabbe zok de rest van zien leven òfvroagen mag, wel opdrachtgever west is, want hai het elkenain, dij der om vruig, verzekerd, hai wos van niks.
Wat wie intussentied waiten.
t Oplözzend vermogen en adekwoat reageren op problemen is nait allendeg veurbeholden aan grote mìnsen. Soms zolst denken: gelokkeg nait.