App

Op koordag is t hoes van Anjolt en Ketriene aiglieks te klaain veur twij mìnsen.
‘k Goa vannommedag om ain uur al vot,’ het Ketriene bie t opstoan al roupen.
‘Dat hest mie guster al wel viefteg moal verteld,’ het Anjolt veur in de mond liggen. Hai is vergrèld dat Ketriene zo obstinoat reageert en hom aingoal op kop zit mit van alles en nog wat, op t mement dat repetities van t koor noadern. Inploats van eulie op t toch al hoog oplaaiende vuur te gooien, kaist hai de verstandegste weg en zegt trankiel:
‘Joa, wicht, goud dast t even zegst, k wast hoast vergeten.’
Dij mörgen speulen Anjolt en Ketriene gain voadertje, moudertje. Nee, Anjolt het aaier veur zien geld kozen en het besloten noa t kraante lezen zien holten schuurtje in te doeken.
‘Even rust,’ zegt e mit n daipe zucht as e toenpad òflopt. Haalverwegens blift e tevreden stoan om noar t prachtege toenconcert van zangvogeltjes te luustern. t Klinkt in elk geval doezend moal schierder as aal dat gesoes van zien Ketrientje.
De mörgen verlopt veur Anjolt haile rusteg. Hai het, mit de winter veur de deure, zien opa’s olderwetse sliepstaine veur n dag hoald en het aal t geraidschop slepen en wet. Net as e bezeg is toengeraidschop netjes op n riegie aan d’wand te hangen, komt Ketriene mit opgestreken zaailen binnenvoaren. Tevreden, joa zeg mor rusteg trotsk over zien aigen schuur-, sliep- en opbaargwaarkzoamhaiden wil hai mit n braid aarmgeboar Ketriene dailgenoot moaken van t rezeltoat, dat doar zo netjes rangschikt aan d’mure hangt.
‘Ong,’ is t ainegste kommentoar.
Ketriene het ja niks mit n toene, loat stoan mit geraidschap. t Zel heur n zörge wezen. t Verwachte kompliment blift den ook oet. Zai het mor ain ding aan de kop. Zai mout om ain uur mit kont op fietse zitten, omdat z‘aans te loat is. d’Ainegste reden woarom ze noar t schuurtje lopen is, zit hom in t verlengde van de veurege zin.
‘Over vief menuten heb k de gruintewrap kloar, heur!’
‘O, joa, is ook zo,’ schut Anjolt weer in d’zin, ‘zai wol veur t middageten wat makkelks kloarmoaken.’
In de tied, dat Anjolt bezeg is om n antwoord te formuleren, is Ketriene al weer votvlogen.
‘Den mor nait,’ denkt Anjolt scholdertrekkend en ropt oardeg haard, mit t risico dat Ketriene hom nog heuren kin, ‘d’hozezokke komt der votdoadelk aan.’
As Anjolt de keuken binnenstapt zugt e dat t haile aanrecht vol gruinten, snieplanken en mezzen ligt, mor van Ketriene is gain spoor te bekennen. Net as e heur roupen wil, vlogt zai inains de keuken binnen, lopt Anjolt hoast van de zokken en ropt zunder op of om te kieken:
‘Zolst net zain, is der ook nog n akkordeonist zaik.’
Op n antwoord van Anjolt zit zai nait te wachten. Zai broest gewoon deur en het heur stee bie t aanrecht al innomen en òf en tou sniedend, mor ook vervoarliek mit t grote mes zwaaiend, kikt ze Anjolt aan. Dij is bie toavel goan zitten om doar wervelwind de gelegenhaid te geven tot rust te kommen.
‘Wat vindstoe doar nou van?’
‘Woarvan?’ zegt Anjolt, ‘doe huifst die toch gain kopzörge te moaken omdat der n akkordeonspeuler zaik is. Ie hebben ja drije.’
‘Aan die heb k ook niks,’ mottjet Ketriene, as heur telefoon plöts zachies begunt te trillen. Zai gooit t mes van zok òf, wrift mit handen over schoet en pakt den, de vrundelkhaid zulve, telefoon op. t Rezeltoat van t gesprek is nait aan Anjolt besteed, want as de spreker aanderkaant liene votdrokt is, begunt zai fanatiek en mit n vergrèlde blik in ogen n berichtje te versturen.
‘Zel k t snieden even van die overnemen?’ budt Anjolt nog beraidwilleg aan, mor mit n wegwuifhaand wordt dat vrundelke verzuik votveegd. Zai appt. Anjolt sakkedaaiert òf noar d’koamer. Hai het gain hoast. Mor as e vief menuten loater – de moage begunt bie t denken aan eten bliekboar vanzulf te waarken – even poolshoogte nemen komt, zugt e dat Ketriene nog drok aan t appen is en dat t aanrecht der nog onveraanderd bieligt. De beloofde wraps zit nog aal t veurstadium. En Anjolt? Dij nemt n klouk besloet en dat zegt e ook haardop:
‘Doe bekikst t mor juffie,’ en hai schut in d’biekeuken in zien klompen, klost noar boeten en deur d’achterroete zwaaiend noar zien Kertrientje lopt e de poort oet.
Om kwart veur aine zit Ketriene op fietse. Op weg noar t koor. Zai is tevreden, want deur heur toudoun het zai t veur mekoar kregen om nog n akkordeonist op te scharreln. Dat zai allendeg aan toavel zeten het om heur gruintewrap te verorbern, zint heur nait. Dat het ze nog nooit mitmoakt, dat Anjolt n moaltied lopen let.
‘Haalfzeuven,’ is heur al verschaaiden moal deur d’kop spoukt. Heur kirrel is n hongerlappe en nou let e zo’n heerleke gruintewrap zo mor aan zok veurbiegoan? Mor zai kin doar nait mit zitten, hai mout t zulf ook mor waiten.
Op dat zulfde mement zugt ze op t dörpsplaain de viskare stoan. t Is doar smoordrok en van n òfstandje het Ketriene al n stok of wat bekìnden woarnomen. Der binnen gounent, dij rusteg stoan te wachten op heur beurt. Der binnen ook manlu, dij zok rond n stoatoavel posteerd hebben. t Is n lewaaierg, luudruchteg groepje manlu, dij zok t zoltheerntje goud smoaken let, mor as ze goud kikt, krigt ze ogen op steeltjes. Zo zolt het zai t ja nog nooit eten. Wat dut Anjolt doar bie d’viskare. Zai zugt hom, mor hai zugt heur nait en dat bevaalt heur niks. Even voult ze de aandrang om te stoppen, hom veur de borst te griepen om hom ter verantwoorden te roupen, mor zai ridt deur.
Ketriene het t der dij middag waineg van bakken op repetietsie. As joe de strötte van aargernis òf en tou dichtknipt en je aal mit joen gedachten bie n visetende echtgenoot verkeren en joe nait concentreren kinnen op de zangtekst, den lukt t zingen ook nait. Zai het dij middag oardeg wat vaalse noten produceerd. Konsternoatsie van n mörgen achter joezulf aanlopen, omreden dat zai van alles regeln mos en t onverwachte verdwienen van heur kirrel zit heur zo dwaars, dat zai op is van zenen. Zo aarg, dat zai heur frustroatsie over gang van zoaken zulms nait mit heur beste vrundin dailen kin. Kin? Nait duurft. En woar aans d’koormiddag veurbie vlogt, duurt dizze middag zo laank, dat der hoast gain ìnde aan liekt te kommen.
Op weg noar hoes, zugt Ketriene dat viskare nog aal op t zulfde stee staait. t Is nog drok. Joa Appie het der n goud zoakje van, wait wel hou e de vis aan de man – en de vraauw – brengen mout. Anjolt staait gelokkeg nait meer bie stoatoavel.
d’Haile terograaize het ze zok derop bedenken kind, hou ze dit vervelend probleem, dit huweleksprobleem oplözzen mout. Of ze hom dammeet de woarhaid vertellen mout of dat ze hom negeren mout. Zai is der op n poar honderd meter van hoes nog nait recht oet.
As ze fietse in t schuurtje schoft, vaalt heur op dat t in hoes donker en stil is. Dat achterdeure op slöt is, belooft ook nait veul gouds en as zai d’biekeuken binnenstapt heurt ze heur telefoon.
‘Blieb.’
‘n Appje,’ wait ze en ze graait in t haalfduuster tussen rommelzootje in tazze.
Op t schaarmke zugt ze in ain oogopslag, dat ze n berichtje kregen het. Van Anjolt. Van Anjolt? Dij stuurt ja nooit berichtjes. Zeker nait noar heur. Zol der wat biezunders wezen? Ain drok op de knop is voldounde om heur in de volgende verboazen te loaten belanden. t Is n berichtje, dij om drij uur verstuurd is. n Olde dus, mor wel n dudelke.
‘k Stuur die even n appje, want dat gaait bie die maistttieds sneller as n gewoon gesprek, mor k wil die even vertellen, dat ik bie Jokkop bin.’
Geintje zeker, denkt ze nog even in heur onschuld. Dat t gain geintje is, maarkt ze as ze deur t haile hoes hìn west het en gain spoor van Anjolt te vinden is. Zol e den nog aal bie Jokkop wezen?
In d’koamer let ze zok lamsloagen, mit tonen in d’aaske van aal emootsies in d’stoule plovven. Zai wait t nait meer en net as ze beslot om den toch mor heur vrundin te bèllen om in elk geval heur verhoal wat locht te geven, as heur telefoon weer bliept. Ain snelle veeg over t schaarm let heur waiten , dat Anjolt veur n twijde moal n bodschop deur te geven het. t Bericht is zoals Anjolt is, kört mor krachteg:
‘k Wil die nog even deurgeven, dat ik vanoavend bie Jokkop eet en dat wie noa de stamppot votdoadelk deurgoan noar biljartverainen.’
t Blift den, ook op t wereldwiede web, n haile zet stil tussen baaide echtelieden. Logisch. Anjolt en Jokkop hebben t drok mit t eten en nemen alvast n veurschot op d’oavend deur jeneverflèze op toavel te zetten.
En Ketriene?
Dij haar waineg zin om allaind thoes te blieven. Zai het heur haail zöcht bie vrundin Jantina. En zai het heur haarte lucht over dij orbedor van n Anjolt. Dat tiedens veziede bie Jantina noa Anjolts leste bericht nog aine volgen zol, was best wel onverwacht. De mitdailen:
’t Kin best loat worden, want wie hebben ook nog n wedstried tegen Kielsters. Goa dus mor rusteg sloapen. Huifst nait op mie te wachten,’ het toch echt de deure dichtdoan.
Dat Anjolt n beetje of wat zulms wat meer beetjes aanschoten thoeskommen is, is meschain mor goud veur hom west. En veur Ketriene. Zai haar wel deur dat zai om ain uur snachts mit zo’n bezopen kirrel gain diskuzzie huifde te goan voeren. En da’s meschain ook mor goud, aans haar t best zo wezen kind, dat ter n ìnde kommen was aan verhoalenreeks Anjolt en Ketriene.