Sssttt

‘Bist vanmörgen nog wat van plan?’
‘Woarom vragst dat?’
‘Och, zo mor, k mag toch wel vroagen ofst vandoag nog wat biezunders doun gaaist?’
‘Aans kin t die toch ook gain fozzel schelen, woar k bin en wat ik ommans heb.’
t Was n körte soamenvatten van de vrouge-mörgen-diskuzzie tussen Anjolt en Ketriene. Onder t brood eten.
‘k Bin net wakker en den vragst mie al t hemd van t lief,’ haar Anjolt nog zeggen wild, mor hai kaauwde rusteg zien stoetje mit keze en huil de koezen verder op mekoar. t Was gain onbekìnd fenomeen, dat Ketriene op zo’n vrumde, onbegriepelke menaaier oet d’houke kwam. Hai besteedde der wiezelk gain aandacht aan en ook al perbaaierde hai oet heur gezichtsoetdrokken nog wat informoatsie te kriegen, van heur gezichte vuil niks òf te lezen. As e zien leste stok brood wegspould het mit n leste slok thee, schut e in zien klompen, vlucht noar zien toentje en verget t haile veurval.
Tegen haalf tiene haar schovvel zien waark doan en stonden siepels en praaien der weer schier bie. Anjolt luip mit n tevreden gevoul over toenpad richten achterhoes. Hai haar zin in kovvie, mor dou e vlak bie hoes was, heurde hai deur open achterdeur vraauwlustemmen. t Was veur hom nait moeilek te roaden wel bie Ketriene in keuken zaten. Grietje Boeskoool en Jantina Holt. Anjolt twievelde:
‘Dou k klompen oet en goa’k bie vraauwlu in keuken zitten of vlucht ik veur de twijde moal.’
t Was gain stoere beslizzen en hai beslot klompen om vouten te holden en luip oet t zicht van vraauwlu om t hoes tou noar t hoeske van Jokkop. Dij haar vervast kovvie ook wel kloar.
In keuken bie Jokkop kwam Anjolt veur t eerst dij dag n beetje lös. Meschain is t beter te zeggen, twij beetjes. Jokkop luit, tegen zien gewoonte in en zunder ook mor ain keer t verhoal te onderbreken, sproakwotterval over zok hìn kommen. De frustroatsie van zien kammeroad was echt. Oeregaai, wat haar dij Anjolt n bloudhekel aan t geplaas van Ketrienes baaide vrundinnen.
‘t Haile dörp gaait tiedens zokse gesprekkken over de tonge,’ was Anjolts leste zin. Hai was zien aai kwiet, hai haar zien haarte lucht.
Wat Jokkop der van von? Och, Jokkop was ainspanjer. Dij haar zokse problemen nait, mor hai haar der wel n mainen over. En as n echte kammeroad wol e zien kammeroad doar ook wel dailgenoot van moaken. Hai haar n oetgesproken oordail over roddeltaantes en om Anjolt goud van advies te dainen, duurde kovvie-veziede oardeg langer dan n kovvie-veziede maisttied duurt. Pas dou tegen t ìnde van de mörgen borrelflèze op toavel kwam, wuir t Anjolt langsoamaan n beetje dudelker wat Jokkop persies bedoulde.
Dij middag het t aan toavel bie de Broesdertjes oardeg störmd. Doarbie vergeleken was de mörgenroezie mor n zacht briesje. Ketriene was duvels. Zai haar hom tiedens t kovviedrinken verschaaiden moal roupen, haar hom zulms nog wel n bakkie in toene brengen wild, mor omdat de vogel vlogen was, was zai doodongerust west. Z’haar om dij reden aan d’mörgenveziede gain spier oardeghaid had. Anjolt haar mit t gesprek van Jokkop nog in zien achterheufd én mit de nait te onderschatten noawaarken van n stok of wat borrels, nog es ekstroa oethoald noar Ketrienes baaide vrundinnen. De echtelke roezie luip op t lest zo hoog op, dat Anjolt t eten t eten loaten het, stoule achteroet schoven het en Ketriene toubeten het:
’t Nijs komt nooit sneller bie pad en weg dan t aan dien vrundinnen te vertellen.’
Dat de boetenwereld kompleet verstoken bleef van dizze echtelke roezie, mag dudelk wezen. Joen voele waske hangen je nait boetendeure aan liene. Nee, doar binnen Anjolt en Ketriene veuls te fesounleke mìnsen veur.
Zo kon t beuren, dat Anjolt, ongeveer n weke noa de dubbele vulkoanoetbarsten, tiedens n bodschopke Jantina in krudenierswinkel tegen t lief luip. t Was n alleroardegst gesprek, wat zok in d’wandelgangen òfspeulde. Anjolt informeerde belangstellend hou d’vekansie in Frankriek bevalen was en Jantina, op heur beurt, was benijd of d’roezie tussen hom en Ketriene intussentied oplöst was.
‘Doe kreng,’ lag Anjolt veur op tonge, mor hai zee:
‘Joa, k heb wel wat goud te moaken, nait?’
En tussen de koekjes en de kovviepakken het Anjolt zien grote gehaim aan Jantina Bos-Holt touvertraauwd en mit d’wiesvinger op lippen het e heur toufluusterd:
‘Zai mag t nait waiten, hè, want t duurt nog vattien doage en t mout netuurlek wel n verrazzen blieven.’
t Was twij doage noa Anjolts löslippeghaid in buurtwinkel, dat Ketriene snommedoags noa zangkoor tegen t ìnde van de middag thoes kwam. Woar Ketriene normoal sproken n open bouk was, vuil der dit moal op heur oetstroalen gain paail te trekken. Verboasd? Blied? Ontdoan? Verongeliekt? Anjolt keek zien vraauw es aan en zee:
‘Is der wat biezunders beurd?
‘Dat kist wel zeggen.’
‘Hou bedoulst?’ zee Anjolt nijsgiereg.
‘Nou, as k op t koor en bie t pad aingoal felisiteerd wor en mìnsen mie vroagen of k kovvers al pakt heb, den wait ik nait wat ik doar op antwoorden mout.’
‘Wat zeggen lu den?’
Ketriene keek even schuuns noar heur kirrel en zee dou:
‘Doe waist doar meer van, voaderman?’
Anjolt bleef onversteurboar kieken.
‘Hou kommen lu aan d’waitenschop dat wie n dikke pries in lötterij wonnen hebben?’
Anjolt trok wat mit scholders.
‘En dat wie over n dikke weke mit vekansie noar Canarische aailanden goan.’
Dou e weer mit n onneuzel gezichte zien vraauw aankeek, zee dij:
‘Hestoe dizze zoaken bie t pad brocht?’
t Antwoord kinnen je wel roaden.
Dat Anjolt, of mout ik zeggen Jokkop, geliek kregen het, mag dudelk wezen. Of t in de reloatsie tussen Anjolt en Ketriene wat veraanderd het? Nee, nait echt. Of de vrundschap tussen Ketriene en heur baaide vrundinnen der onder leden het? Nee, aiglieks ook nait.
Wie mouten ons der mor bie dele leggen. Mìnsen kinnen je toch nait veraandern.