Oppakt

Ketriene het zok vandoage oetbesteed in Stad.
‘k Wil die wel mit auto brengen,’ haar Anjolt heur guster nog aanboden, mor Ketriene wos t zeker.
‘Blief doe mor gewoon thoes, ik bin gain oppas neudeg.’
As Ketriene om acht uur in boemeltje richten Stad raaist, het ze tied zat om over heur ongebroekelk oetstapje noa te denken. Omdat heur vrundin Jantina Bos veur n klaaine ingreep noar t zaikenhoes mout en heur dochter Neeltje mit heur gezin van vekansie terogge kommen mout, bommelt Ketriene vandoage in n hoast lege sprinter richten Stad.
‘k Vin t wel vervelend om te vroagen,’ haar Jantina zok nog tegenover Ketriene verontschuldegd, ‘mor om d’kinder noa n laange vekansie in n leeg hoes te loaten kommen, vin k nog vervelender.’
Ketriene haar dou wat mit heufd schud en zegd:
‘Doe, doe verwenst dien kinder veuls te veul.’
Aander kaant van t verhoal is, dat Jantina ook aaltied veur heur kloarstaait en mit n poetsdouk en stofzoeger huift ze zok nait te vervelen, kin ze zok in t lege hoes best nutteg moaken.
‘t Hoeske ligt op vief menuten lopen van t station,’ haar Jantina heur nog persies oetstokt. As t mitzit en wat zol der ook tegenzitten kinnen, het ze meschain ook nog tied om even binnenstad in te lopen. Dat t hail aans lopen zol, haar Ketriene zok smörgens nait bedenken kind. En as dij haalfmale buurvraauw der nait over toukommen was, was t vervast ook nog wel goud òflopen, mor da’s netuurlek aal achteròf proatjen.
As Ketriene tegen negen uur mit sleudel in haand veur n dichte deure stoan blift, omdat sleudel nait paast en omdat op dat mement gain klankbord aanwezeg is, mottjet ze wat in zokzulf. t Zol toch nait woar wezen, zol Jantina heur n verkeerde sleudel mitgeven hebben? As ze bie daarde moal roeg sleudel in sleudelgat perbaaiert te steken, tikt aine heur zachies op scholder. Ze schrikt zok t leplazarus, draait zok bruusk om en staait oog in oog mit n old wiefke, in n laange swaarte flodderjurk.
‘Wat n grèle ogen het dat mìns,’ is t eerste wat heur deur t heufd schot, mor Ketriene wait van verboldereerdhaid niks te zeggen.
‘Dij binnen nait thoes,’ zegt t lutje wiefke.
‘Nee, dat wait ik,’ antwoordt Ketriene körtòf. Om oetgebraaid aan dat vrumde mìns oet te leggen, woarom zai hier vandoage is, komt nait in heur op.
‘Ik heb wel n sleudel heur,’ zegt lutje vraauwchie den onverwachts.
‘Ong?’ let Ketriene zok verboasd ontvalen.
‘Joa, ik mout de pappegaai elke dag vreten geven.’
Ketriene kikt t olske wat wantraauweg aan. Van n pappegaai het Jantina heur niks verteld en van n beraaidwillege buurvraauw, dij doar doaglieks over dele komt, is heur ook niks bekìnd.
‘Mout ik joe deure nou nog lösmoaken?’ zegt t wiefke mit n vranterge ondertoon.
‘Dat mout den mor,’ zegt Ketriene scholdertrekkend. n Aandere oplözzen ligt nait zo veur de haand, mor as deur openslagt schrikt ze veur n twijde moal dij mörgen. Der slagt heur n lochom tegemuide, dat ze onbewust n stap terogge dut.
‘Ie huiven nait baange wezen heur, pappegaai zit in n kooi,’ grinnikt old wiefke en stapt parmanteg aan Ketriene veurbie noar binnen. Ain blik is veur Ketriene voldounde om n indrok te kriegen van t interieur. Wat de smerege locht al veurspèld haar, bevestegt d’eerste aanblik van hoeskoamer. Wat n rommel, wat n rötzooi, is heur eerste konkluzie en den denkt ze onwilkeureg aan heur vrundin. Dij haar heur toch wel even klouk moaken kind, dat t bie Neeltje zo’n aarmoudege bende wezen zol. Ketriene begript der niks van en terwiel ze as n triezeltoppe in t ronde draait en alles in zok opnemt, heurt ze boetendeure dichtsloagen.
‘Dij is tenminnent vot,’ zegt ze haardop.
‘Kwedelmoaze,’ heurt ze den vlak achter zok. De pappegaai bestaait dus echt. As n volleerde evenwichtskunstenoar, mit kop omdeel broekt e troalies as klimtoustel en as e Ketriene even loater nijsgiereg en mit grote ogen aankikt, is t net of e zeggen wil:
‘En wat hest doarop te zeggen?’
‘k Wait nait, of ik t hier wel n dag volholden kin,’ verzucht Ketriene noa n zetje. Zai is op tippe van baank zitten goan. n Leren baank, vol mit hondenhoaren én etensresten. In gedachten gaait ze aal d’gesprekken dij Jantina en zai voerd hebben over Neeltje en heur gezin bie langs. Neeltje, dat schiere wichie, dat zo goud leren kon en n goie betrekken in Stad kregen haar op kantoor. Neeltje dij t zo trovven haar mit heur man Jannes. Neeltje, mouder van n viefjoarege dochter. Neeltje, dij alles in t leven mit leek te zitten. Mor over n Neeltje dij in zo’n aarmzoalege situoatsie verzaaild roakt was, haar Jantina nooit ain woord voelmoakt.
‘Aarm wicht,’ is t ainegste wat Ketriene zok op dat mement bedenken kin en alsof der inains n knoppe omdraaid wordt, beslot Ketriene nait bie de pakken dele te goan zitten en d’haanden oet de maauwen te steken.
As t tegen drij uur lopt, komt der wat bewegen in de stroat. Nee, nait bie Ketriene, dij het d’haile dag stief waark had om d’boudel weer n beetje op odder te kriegen. n Kört of langer bezuik aan Grote Maarkt, even snuustern in winkelstroaten is der vandoage nait van kommen.
As Ketriene, mui van t bounen en haistern en onderoetzakt op schone leren baanke, heurt datter n sleudel in veurdeursleudelgat stoken wordt, is t alsof der n stain van heur haarte vaalt.
‘Eindelks,’ denkt ze, ‘ze binnen thoes.’
Z’het geliek, de bewoners binnen thoes, mor as Ketriene mit n blied gezicht Neeltje en heur femilie begrouten wil, slagt heur d’schrik om t haart en verlamt tegeliekertied heur sproakvermogen.
‘Wel binnen ie?’ haar ze zeggen wild.
‘Wat doun ie hier?’ zegt n wildvrumde man, mit de klemtoon op d’eerste ie.
Hakkelnd en stutternd wait Ketriene der oet te paarzen:
‘Woar.. eh.. woar is Neeltje?’
‘Nieltje?’ zegt de man kwoad, ’n nieltje?’
Even liekt t derop, dat hai kwoad op Ketriene òfstappen wil, as der n vraauw d’koamer binnenstapt en mit d’handen in d’zied roezieachteg begunt te bölken:
‘Wel is dat male wief? Wat dut dat mìns hier in ons hoes.’
‘Ik bèl plietsie,’ zegt de man vastbesloten en hai vougt de doad bie t woord.
n Haalf uur loater wordt t echt drok in de stroat, as Neeltje en femilie deur pa en moe veur deure òfzet worden. Jantina, vroug kloar in t zaikenhoes, omdat ingreep minder ingriepend was as eerst docht, het soamen mit heur man besloten vekansievierders toch mor van vlaigveld Eelde te hoalen.
Jantina’s verboazen over Ketrienes òfwezeghaid schept de neudege verwarren. Ze vragt zok òf, of Ketriene meschain zaik worden is en deur Anjolt ophoald is? Den haren ze heur ja wel even n appje sturen kind. Of zol Ketriene t gewoon vergeten wezen, dat ze hier vandoage de boudel n beetje reddern zol. Jantina begript der niks van en as ze in gedachten noar boeten lopt, heurt ze dochter Neeltje verboasd roupen:
‘Moi, tante Ketrien, wat doun ie aiglieks bie onze buren?’
t Het nog oardeg wat tied köst op plietsiebero om agent te overtugen, datter gain strafboare feiten pleegd binnen en dat t gewoon n ongelokkege soamenloop van omstandeghaiden was, dat Ketriene in t verkeerde hoes terechte kommen is.