Hond

‘Hou staait t in Grunnen?’
Wiepkedienes nijsgiereghaid over renovoatsie van Ampel en Piekies flat is begriepelk. Twij zokse handenbinders d’haile doagen om die tou, geft de neudege kommootsie. Van smörgens vroug tot soavends loat moust ze as lutje kinder bezegholden. In elk geval in de goaten holden. En as ain van baaident de kop n moal citroune krigt, hest poppen aan t dansen en is t oremes in t lutje hoeske op Komnijsterwieke.
Net as guster. Onder t kovviedrinken zat Piekie Ampel aingoal te oetsen. Woar t om ging? Aiglieks om niks. Roeziekribben oet vervelendeghaid. t Was op n bepoald mement zulms zo aarg, dat Ampel zien alpinootje opzette en t hoes oetvlucht is.
‘Woar gaaist hìn?’ koakelde Piekie as n broudse tute, dou ze deurhaar dat t Ampel eerns was.
‘Neuze achternoa,’ was t körte, veniende antwoord. Hai was t zat en wos oet ervoaren, dat langer mit dat mìns onder ain dak zitten nog wel es oetlopen kon op sloagerij.
t Was Wiepkediene wel noar d’zin. Dij rust. Om Piekie toch n beetje òflaaiden te geven, docht ze der goud aan te doun om heur n beetje bie t hoesholdelk waark te betrekken. Och, dat wol Piekie wel. d’Aine mit d’aander sigaret aansteken gaait op n duur ook vervelen. En zo kreeg zai stofdouk in handen en kon Wiepkediene zok bemuien mit t waarm eten.
Dou tegen haalf twaalm d’eerste etensgeuren deur t hoeske begonnen te zweven, zat Piekie mui, mor voldoan in loie stoul te bloadern in doamestiedschrift van d’leesportefullie. Dat haar zai wel verdaind, von zai. Mit n daarde of vaarde kop kovvie op rooktoaveltje noast zok von Wiepkediene heur onderoetzakt in stoule.
‘Hestoe Ampel ook nog nait weer zain?’
t Was Piekie de muite nait om der op te antwoorden. Ontolereerboar. Von Wiepkediene. Dij onverschilleghaid kon zai nait accepteren en zunder noadenken reet z’heur t blad oet handen.
Piekie zat in ain keer rechtop en t het der even op leken, dat schoonzusters mit mekoar op de voeste goan wollen. Dat t mit n sister òfluip, kwam deur …. Ampel.
‘Kiek,’ kraaide Piekie mit heur hoge stem. Aaltied as der sensoatsie in de locht zat, verstrakten heur stembanden tot zo’n merokals hoge sopraan, dat joe d’oortjes begonnen te toeten.
‘As t over de duvel hest, trapst hom op steert.’
Doar bleef t bie. Woarom Ampel zo loat weer thoes was, wat e doan haar en hou e de roezie van eerder dij mörgen verwaarkt haar, interesseerde heur gain fozzel. Wiepkediene wel. Mor dou ze noar t achterhoes luip, was Ampel in gain veld of weg te bekennen. Nait achter t hoes en nait in t achterhoes. Roupen brocht ook gain oplözzen.
Tot ze wat gefruzzel vernam in t baarghok achter dikke broene febrieksdeken.
‘Zitst op d’emmer,’ zee Wiepkediene vezichies. t Kon nait zo wezen dat zai heur swoager doar mit boksem op d’enkels verrazzen wol, mor omdat zai nog aal gain antwoord kreeg, reet ze gedien aan d’kaante. d’Eerste aanblik van man en hond dij zok leken te verschoelen in t haalfduuster van kolenhok, dee heur verboasd oetroupen:
‘Wat dut dij hond hier?’
De witte hond mit broene vlekken kwam Wiepkediene nait bekìnd veur.
‘Hai was kwiet,’ zee Ampel.
‘Hou kwiet?’
‘Nou, hai luip bie daip.’
‘En?’
‘Dou k tegen hom pruit en zee, dat e nait zo dicht bie daipswale kommen mos, keek e mie zo traauw en verainzoamd aan, da’k hoast meedlieden mit hom kreeg.’
‘En dou?’
‘Is e mit mie mitlopen.’
‘Noar d’Komnijsterwieke tou!’
‘Joa, dat zugst toch wel,’ vrantert Ampel. Diskuzzie zint hom nait. Aal dat gesoes.
‘Wat hest doar in dij puut?’ wil Wiepkediene waiten.
Mit n onverschilleg scholdertrekken komst der bie Wiepkediene nait zo makkelk òf en terwiel ze n stap noar veuren dut en d’pepieren puut oet handen van Ampel trekken wil, zegt dij òfwerend:
‘Ofblieven.‘
Veur de twijde keer op ain dag, komt Wiepkediene veur t dilemma te stoan of ze n peuter oetdailen mout of de wieste weg kaizen mout. Omdat zai n verstandege vraauw is, kaist ze veur t leste en zachies proatend lopt ze op d’hond òf en zegt flemend:
’t Liekt mie wel n laive hond.’
Ampel is votdoadelk genezen van onverschilleghaid, voult dat e n medestandster het, gaait stoan en zegt zunder terogholden:
‘k Bin even bie slachter Löhr noar binnen stapt en k heb n dikke knorre veur hom mitnomen.’
‘Mooi man,’ zegt Wiepkediene, ‘dat het e ook wel verdaind noa zo’n laange wandeln.’
Zai wait, dat oetvoaren gain zin het. Dat zai nait zit te wachten op n hond over dele, zegt ze nait. Dat zai aiglieks n grote hekel het aan honden en dat ze mit aal dij löslopende honden in Pekel groag n blokje omlopt, as aine heur pad kruust, dat vermeldt ze ook mor nait.
’t Eten staait toch op, zollen we even de kook over dat bot van hom loaten goan?’
Ampel is hailemoal enthousiast en terwiel Wiepkediene t bot in n old pannechie op petreuliestel zet, vertelt Ampel intussentied honderdoet over d’honden, dij eertieds doaglieks bie hom in Stad in zien slagerswinkel kwamen. De ‘logeerhond’ ligt traauw aan zien vouten en kikt òf en tou dankboar omhoog noar zien nije boas.
‘Doar haar k zo’n oardeghaid aan.’
Dat de middag noa dij biezundere mörgen nait rusteg verlopen kon, ston veur Wiepkediene al wel vast. t Begon mit drij kinder, dij ze even noa haalf vare aan deure kreeg.
‘Of der bie heur thoes ook n koale man mit n alpino woonde?’
‘Joa, hou dat zo?’
‘Hai het ons Robbie stolen.’
t Het der nog even om bandjet of kindertjes heur hondje weer mitkriegen zollen noar hoes tou. t Draigement van Wiepkediene om plietse Joager in te schoakeln is gelokkeg nait neudeg west. Robbie het noadat e dikste vlais en knaster van bot kaauwd haar, toch mor aaier veur zien geld kozen en is noa lichtelk aandringen van t oldste jonkje weer mitgoan noar zien aigen hoes.
Aandounlek òfschaaid van hond en hondenpuut vuil Wiepkediene, ook al is ze den gain hondenlaifhebber, best wel swoar.