Wintergasten

t Luip tegen twaalf uur dou Wiepkediene mainde wat gestommel in gaange te heuren.
‘k Zel mie t wel verbeeld hebben,’ docht ze bie zokzulf en ging rusteg deur mit stampen van heur stamppotje knòllen. Klokslag twaalf uur mout zai aan toavel zitten. Dat is zai levenslaank wìnd west en woarom zol vandoage op dij gewoonte n oetzundern moakt worden. In elk geval nait as t aan heur ligt.
Mor soms gaait t aans. Onverwachts aans en terwiel d’pane mit knòllen nog even tied kreeg om vannijs op t petreuliestel op te waarmen, heurde ze n stem oet gaange kommen.
‘Wiepkediene?’
‘n Bekìnde stem,’ was heur eerste konkluzie en nijsgiereg wel zok op dit onzoalege mement, zo vlak veur t eten, aandainde, dee ze nog aal niksvermoudend gaangdeure open. Heur verboazen was zo groot, dat heur oadem in keel stoeken bleef en handen verschrikt in d’locht vlogen. t Was mor goud, dat zai nog nait mit etenspane onderwegens was noar koamer tou, want den haar zai knòllen van d’vlouer eten kind. Pas noadat ze n poar moal daip zucht haar, kwam der n hais:
‘Doe hier?’
‘Joa,’ zee man mit n braide laag van oor tot oor, ‘en Piekie ook.’ Hai ston triomfantelk mit deurklinke in d’aine en n kovver in d’aander haand. t Leek of dizze leste woorden t sain waren veur Piekie om ook t teneel te betreden.
Wat doun Ampel en Piekie in Pekel? Zai kommen toch elk joar in de zummer? Wat doun swoager en schoonzuster hier om diz’tied, begun meert, terwiel de winter nog nait ains veurbie is.
Antwoorden op dij vroagen kreeg Wiepkediene onder t eten. Omdast makkelk twij borden bieschoeven kist en Wiepkediene maisttied veur twij doage kookt, was t nait zo roar, dat Ampel en Piekie aanschoven. d’Hongerlappen.
‘Dat moustoe ook es n keer kloarmoaken,’ zee Ampel, terwiel e net n dikke vörke mit dat overheerleke stamppotje noar binnen schoof.
t Verhoal kwam der op dele, dat wonenverhuurder in Stad heur flat luit renoveren en omdat zai wel n logeeraderes in Pekel wozzen, haren ze òfzain van n ruilwonen.
‘Wat n omstanden waren dat worden,’ verkondegde Piekie in volle eernseghaid. Wonencorperoatsie zörgde ja veur verslepen en opslag van meubels. En zai haren ja n goud adres, woar ze t wel n zetje oetholden konden. Zai wel.
’n Poar weke?’ zee Wiepkediene verbolderd.
‘Hoogoet aanderhaalf moand,’ wos Ampel mit n stoalen gezichte te vertellen.
Dat was guster.
Vanòf vandoage wonen dus drij mìnsen in t lutje hoeske op Komnijsterwieke. Drij mìnsen, dij t aander joaren best n weke mit nander volholden konden. Mor woarst zummers nog regelmoateg boetendeure dien hail zuiken konst, doar zitten ze dit joar, mit kolde en aanholdend vraisweer aingoal op mekoars lippe. Nait dat Ampel of Piekie zok doar zörgen over moaken, t waren meer overdenkens, dij òfgelopen nacht Wiepkediene oet sloap holden hebben.
t Begon vanmörgen al votdoadelk. Tegen kovviedrinkerstied luit Piekie, – zai is gain vrougopstoander -, zok ontvalen:
‘k Mis mien badkoamer toch wel.’
t Was d’inlaaiden tot wel n hail biezundere gebeurtenis.
‘Moust t doun mit wat ik heb,’ kon Wiepkediene heur vranterghaid hoast nait onderdrokken. Dat heur schoonzuster nait gewoon tevreden wezen kon mit de spullechies dij zai haar. Nee, zai haar gain luxe badkoamer en zai ging nog gewoon ain moal in de weke in tobbe. En joa, zai haar genog aan n waskelappe en gruine zaipe.
‘Wie wasken ons elke dag,’ was ook zo’n opmaarken, dij Wiepkediene nait recht ploatsen kon.
‘Dat huifst echt nait te veraandern, noust hier woonst,’ haar ze der nog verwonderd aan touvougd.
’Zai holdt nait van pottenkiekers,’ haar Ampel even loater zien vraauw perbaaierd te rechtvoardegen. Hai wol nait geern, dat Wiepkediene en Piekie al d’eerste dag oremes kriegen zollen.
Wiepkediene haar Ampel es even aankeken en zegd:
‘Den doun we toch deuren op slöt.’
En zo leek n langsoam draigend conflict mit n sister òf te lopen. Gainaine kon dou waiten, dat t nog mor pas t begun was. t Begun van n konsternoatsie, woar Wiepkediene part noch dail aan haar. Zai het der zulms niks van mitkregen. Zai was op dat mement op bodschop en net bie vraauw Diekhoezen in d’krudenierswinkel. Mit twij kostgangers en even zoveul hongerge moagen mouten je goud veurberaaid wezen.
Over de optocht kin Wiepkediene ook allendeg mor mitproaten oet gegevens dij ze oet de twijde haand kregen het. Van Ampel, mor in d’eerste ploats van Zweep.
Wel Zweep is? Zweep is schoonmoaker, onderholdsmonteur, aiglieks opzichter van school aanderkaant stroat. n Man dij aan zien toak al joarenlaank n goie invullen wait te geven. Zok mit haart en ziel inzet veur t raailen en zaailen van de school. Dijzulfde man het, vlak veurdat e om twaalf uur op hoes aanging om te eten, hoast n haartverzakken oplopen. Dou e nog even kontroleren wol, of alle douches in klaaidkoamers oetdraaid waren, luip e doar n oldere, mor veural blode vraauw tegen t lief. n Strinte van n vraauw, dij net bezeg was zok òf te dreugen. Maisttied nait om teksten verlegen, vuil hom nou de mond open van verboazen. Wat dee dat vrumde wief in zien klaaidlekoal.
’t Is hier gain openboare badinrichten,’ lag hom veur op tonge, mor n:
‘Vot doe olde viespeuk,’ is wat hom toubeten wuir en mit t ontwieken van n zaipbakje het e n olderwetse hazzenschudden nog net veurkommen kind. Aanderkaant deure, in de stilte van de lege gaange, het e dizze onvrizze praktiek nog es goud overdocht en is mit d’ongebrukelke bodschop noar directeur goan.
d’Ofloop is joe bekìnd. Kinder, net oet de les en net as Zweep ook op weg noar hoes, hebben Piekie op heur körte terogtocht noar Wiepkedienes hoes joelend en bölkend begelaaid.