Verkeerde druppels

Oft nou kommen is van t onopholdelk drammen en soezen van Ketriene of dat e op t lest toch inzain het, datter n oplözzen kommen mos veur zien artrose-klachten, Anjolt is sunt kört aan de wiet. Wieteulie wel te verstoan.
Dat druppels nait versloavend wezen zollen, is wel ain van d’redens west dat Anjolt zok, noa laank oarzeln en doezend-en-ain bedenkens, overholden loaten het.
En t rezeltoat? Noa n dikke drij moand is piene in gewrichten hoast vot en binnen de stramme ledemoaten n stok soepelder worden en dat moakt t leven veur Anjolt én Ketriene n stok aangenoamer.
Baaide fleskes hebben n stee vonden op t aanrecht achter kovviezet-apperoat. Baaide? Joa, t lutje fleske van Keessie, Jokkops keeshondje, pronkt noast dij van Anjolt. Keessie, t olde hondje, dij regelmoateg, as Jokkop nachtschift het, bie Anjolt en Ketriene de nacht deurbrengt, omdat e nait allendeg wezen kin en den d’haile boudel bie mekoar hoelt. t Hondje het nogal wat olderdomsklachten en krigt doarveur drij moal doags medisinoale druppels deur t vreten hìn.
‘Ik koop wel n ekstroa fleske veur joe, den huif k t spul nait aal mit indeweer te nemen,’ het Jokkop lestent besloten.
‘All’s well, that ends well,’ het Shakespeare aiwen leden al bedocht en zo leek t dit moal ook bie Anjolt en Ketriene te goan. Allewel, wat t ìnde leek, was nog nait ains t begun van t verhoal. En as j’eerlieks binnen, bie de Broesdertjes beurt der aaltied wel wat biezunders en ondanks goie bedoulens lopt t doar wel voaker in de soep.
Dat begon veurege weke moandag op n mörgen, dou Anjolt bie t aanrecht ston om zien drij druppels in te nemen.
‘Oeregaai,’ docht e verbolderd mit n haalf sloaperge kop nog bie zokzulf, ‘greep k mie doar toch sikkom mis en haar k bienoa Keessie zien druppels innomen.’
Soavends onder t biljarten, het e Jokkop verteld wat hom smörgens overkommen is. Wat hebben ze der mit manlu van biljartverainen om laagd.
’t Zol die mor beuren, dast Keessies druppels innomen haarst,’ zee Jokkop gekscherend.
‘Zelst der wel nait dood aan goan,’ haar Anjolt onverschilleg antwoord.
‘Wat zee Ketriene der wel van?’ het Jokkop loater op d’oavend nog belangstellend informeerd.
‘Och, dij het doar niks van mitkregen.’
Dat op t ìnde van d’oavend de zoak oardeg oet d’haand begon te lopen, was volledeg tou te schrieven aan Anjolts bienoa fatoale misgriepen. Bie t òfschaaid was t zulms zo wied – of t aan t loate tiedstip of aan t overmoatege draankgebroek legen het, is ondudelk – dat maaljoagerij van kammeroaden Anjolt zo gek in de kop moakt haar, dat e as n volleerde kloune n òfsloetens-veurstellen geven het en op handen en vouten en luud blavvend op hoes aangoan is.
Haar e dat nou mor nait doan, dij haalfzeuven, den was t meschain aal wel goud òflopen.
Dinsdoags is Jokkop even bie Anjolt en Ketriene noar binnen lopen om Keessie, noa n nacht logeren, op te hoalen. Dat Anjolt nait thoes was, was mooi mitnomen.
‘Hest nog tied veur n kop kovvie?’ vruig Ketriene.
‘k Heb de tied en n lekker staark bakje kovvie zel der ook wel ingoan,’ besloot Jokkop. Proaterij kwam al gaauw op d’biljartoavend van d’oavend derveur.
‘Hest nog mit Anjolt proat?’ vruig Jokkop nijsgiereg.
‘Nee, dij was zo loat thoes, doar was gain wachten op.’
‘Is t die d’leste tied ook opvalen, dat Anjolt zok n beetje roar gedragt?’ vruig Jokkop tussen neuze en lippen deur.
‘Nou nee,’ zee Ketriene n beetje schrikachteg en keek Jokkop òfwachtend aan. Mit Jokkop moust aaltied oppazen wast zegst.
‘Gusteroavend bevubbeld vuilen mie zo inains verschillende dingen op.’
‘Ong?’
Fluusternd ging e deur, mor kwam wel mit n hail biezundere vroage veur n dag:
‘As Anjolt pizzen mout, lopt e den toene in?’
‘Ach, maal jong, wat dochst nou. Wie binnen fesounleke lu en de tied dat manlu in n gresbuis achter thoes of op miz’bulte n plasje pleegden, ligt toch al laank achter ons.’
‘Joa, aiglieks hest geliek.’
‘Mor wat wolst mie nou vertellen?’ dramde Ketriene deur. Ze von dat Jokkop n ongewoon eernsachteg gebelskop opzet haar en wuir glad nijsgiereg.
‘Bie Hinderk Holvast luip e gusteroavend tussen de pertijen deur aingoal noar boeten.’
‘Om te pizzen?’
‘Joa, vindst dat nait roar?’
Ketriene zuchtte es daip en wos nait persies wat ze der mit aanmos.
Jokkop haar deur dat e d’belangstellen van zien ainpersoons publiek te pakken haar en vervolgde:
‘Gaait t verders aal goud tussen joe baaident?’
‘Och, Jokkop, nou moust opholden. Wolst mie toch nait vertellen, dat ik, noa vatteg joar, twieveln mout aan Anjolt?’
‘Dat zeg ik nait, mor ….’ en omreden dat Jokkop zok stil huil, wuir Ketriene wantraauweg , greep Jokkop nog net nait veur de borst en vranterde:
‘En nou veur de droad mit dien verhoal.’
‘Och, och, dat mie nou zokswat overkommen mout, hè. Mout ik mien beste kammeroad verroaden?’
Ketriene was even lamsloagen om d’leste opmaarken en zee bedrukt:
‘Wel?’
‘Hinderk Holvast zien vraauw ston guster ook achter de bar en haar mitschik gain vree van Anjolt. As zai n bred mit pilsjes bie t biljart brocht, ston Anjolt aingoal veuraan te snuvveln, joa echt woar, te snuvveln en zee den veur de zoveulste keer: “Wat roekst doe toch lekker, wicht, hest doe n nije parfum op?”
‘Mainst?’
Jokkop nikkopde allendeg mor en trok bepoald n triesteg gezichte.
‘Mor woar k t maiste van schrokken bin, is dou wie noar hoes luipen.’
‘Och, nee, hè, haar e weer zoveul draank op dat e op handen en vouten thoes kommen is?’
Jokkop begunde haard te lagen.
‘Doe zegst t alsofst der bie west bist, mor nee, dat is nait wat ik die vertellen wol.’
Om t slöt nog wat ekstroa dramoatisch te moaken, wachd’e even en zee dou mit grote oarzeln:
‘k Wos dus nait, dat Anjolt zo’n bloudhekel haar aan katten.’
‘Het e ook nait.’
Jokkop schudde wat ongeleuveg mit kop.
‘Den snap ik nait, woarom e tegen elke katte, dij w’onderwegens tegenkwamen begon te grommen as n kwoie hond.’
‘Doe bist gek,’ vuilen de woorden Ketriene zo mor oet de mond.
‘Den bin k mor gek, mor ik vind t gek, dast as volwazzen kirrel midden in de nacht achter n katte aan gaaist joagen.’
Jokkops leste opmaarken: ‘k Zol as k joe was toch even bie dokter langsgoan,’ was d’òfsloeten van n redelk heftege kovvie-veziede. In elk geval veur Ketriene.
Dou Anjolt n uur loater thoes kwam, kreeg hai totoal onveurberaaid en onverwacht zo’n gobbe aan verwietens over zok hìn, dat pannen op dak oardeg rammeld hebben.
Dit dramoatische bliedspul kreeg n poar doage leden n vervolg, dou Jokkop en Ketriene mekoar tegen t lief luipen in winkelcentrum.
‘Aal goud?’ vruig Jokkop trankiel.
‘Best,’ zee Ketriene
‘Nog bie dokter west?’ vruig Jokkop.
‘Zeker.’
‘En wat zee e van Anjolt?’
‘Vuil mit.’
‘Ong?’
‘Joa, k mos zien neuze goud in de goaten holden en zo laank dij nait verkleurt en nat begunt aan te voulen, den lopt aal mit n sisser òf.’