Kniepertjes

As d’grote clubaktie in november achter d’rogge is en kinderpostzegels in d’postloa opborgen binnen, is t tied veur de klaaine, ploatselke clubs. n Klaaine verainen mag zok in dezembermoand groag even loaten zain.
Dat geldt ook veur t zangkoor ‘Oet volle borst’. Veur alle dudelkhaid, Ketrienes zangverainen.
t Doameskoor, net opricht en mit grootse plannen veur de toukomst, het besloten de kas te goan spekken deur mit kniepertjes bie deuren langs te goan.
‘Hold der mor reken mit dat wie aankommend moandag hier in d’keuken aan t bakken goan,’ het Ketriene Anjolt al vèr van teveuren woarschaauwd.
‘Dast ons nait aal veur de vouten lopst,’ haar ze der nog aan touvougen wild, mor Anjolt was net even radder en zee onverwachts enthousiast:
‘Da’s ja schier, man.’
Hai lust t aal, kniepertjes, rolletjes, sukkeloaletters of euliekouken. De dezembermoand mit aal dat lekkkere zuitgoud kin veur hom hoast nait laank genog duren. En nou goan ze van t doameskoor hier in hoes aan t bakken? Hai kin zok der nou al op verheugen.
Ketriene schudt wat mit kop. Zai zugt t al veur zok, Anjolt dij even pruiven mout of t aal lukt is, of der gain misbaksels tussen zitten, dijst toch nait verkopen kist en dij hai wel even schier moaken wil. Zai zugt zok der al n gat mit in de kop en mout nog zain of vraauwlu zo’n bemuizaik kirreltje as Anjolt wel velen kinnen. Inains mout ze denken aan heur vrijgezellentied, dou traditiegewoonte, heur oma bie heur mouder in d’keuken aan t kniepertjes bakken was en d’nijste vrijer Anjolt der over tou kwam en in d’loop n kniepertje van toavel snaaide, woarop oma verboasd zee:
‘Doe bist hier zeker allendeg veur de vreterij.’ Zai kin allendeg mor hopen, dat hai zok aankommend moandag beter gedragt.
Dat t aans luip as Ketriene docht haar, lag nait aan heur, mor aan òfzeggen van twij van de vaar baksters. t Bericht op d’loate zundagmiddag, dat ervoaren daigmoakster zok – om ondudelke redens – teroggetrok, was veur d’aander vraauwlu genog reden om d’kniepertjesbakkerij hailemoal òf te bloazen.
‘Wie kinnen toch gewoon twij aander wichter vroagen,’ haar Ketriene nog perbaaierd, mor wat Ketriene doodnormoal touleek, bleek veur d’aandern t sain om der ook mor mit te stoppen. d’Zin was der oet en zai kreeg t perses nait weer aan de gang.
‘Hou mout dat nou mit aal d’lu, dij k al beloofd heb, dat ze moandag n puutje mit kniepertjes kriegen zollen,’ kluig Ketriene bie Anjolt. Joa, t speet Anjolt persoonlek hail aarg, mor hai haar doar ook gain oplözzen veur en zee berustend:
‘k Zol ze gewoon opbèllen en de woarhaid vertellen.’
‘Waist wel hou n laange waslieste dat is,’ haar Ketriene moudeloos oetroupen.
Op moandagmörgen is t om vief uur al dag bie de Broesdertjes thoes, mor woar Anjolt nog op ain oor ligt te knorren, is Ketriene drok in de weer. Zai het t olde kookbouk van heur oma overaal hoald en leest en klopt en klaait mit meel, botter, suker en n beetje laauw wotter om goud besloagen op t kniepertjes-bakkers-toneel te kinnen verschienen.
As Anjolt tegen zeuven uur mit of weschienlek deur verdwoalde, mor lekkerroekende zuite kringelgeuren in d’neuze d’ogen opslagt, is e even t pad kwiet en vragt zok òf:
‘Bie ons op t dörp woont toch al joarenlaank gain bakker meer?’
t Antwoord op dij vroage mout zowel ontkennend as bevestegend beantwoord worden, want der zit bie hom in d’keuken wel degelk n bakker, mor veurdat d’pyamaman op blode vouten zien verboazen in woorden oetdrokt het, zegt zai lagend:
‘Kist zo aanschikken,’ en ze wist op n twijde kniepertjesiezer op toavel.
Terwiel Ketriene net n mooie ronde en broengebakken kniepertje op n vloeitje legt, komt ze mit n verkloaren:
‘k Heb der vannachts nog es goud over noadocht en k vin da’k lu nait teleurstellen kin.’
‘Wat n waark.’
’t Is niks meer waark dan aan elkenain oetleggen woarom ons koor heur d’beloofde kniepertjes deur d’neuze boort.’
‘En wat zegst nou tegen d’mìnsen?’
‘k Zeg niks.’
‘Da’s gemain.’
‘Mìnsen pruiven toch nait wel ze bakt het. Oft deur doames van t koor beurd is of deur ain koordoame in soamenwaarken mit heur kirrel.’
‘Ong? Dus doe bedoulst, dat ik aan dizze poppenkaaste mitdoun mout?’
‘Hest n beter veurstel?’
‘Houveul mouten we den wel bakken?’
‘Twijhonderd,’ en let Ketriene der snel op volgen:
’t Is allendeg veur d’lu dij ík vroagd heb,’ en zegt ze geruststellend:
‘Doar binnen we zat veur t middaguur mit kloar.’
Aan t ìnde van moandagmiddag het Anjolt de puutjes mit kniepertjes veur n nette pries netjes bie de bestellers òfleverd. Of hai d’mìnsen nog klouk moakt het, bin k nait gewoar worden. Ketriene het der vast wel wat op bedocht, want Anjolt en Ketriene binnen den wel zunege, spoarzoame lu, mor haiten gewoon Broesder en gain Van Kniephoezen.