n Biezundere Piet

‘Heur, wel klopt doar kinder.’
Ie lezen t goud. Wie zingen sunt d’aankomst, òfgelopen zotterdag, van Sunterkloas onze Sunterkloasverskes in onze aigen toal. Wie binnen bie ons op t dörp nait aans wìnd as Grunnegs te proaten. Nait allendeg thoes, mor ook op school proaten we plat en da’s de reden, dat wie nait allendeg in Sunterkloastied in de ons zo bekìnde en vertraauwd veurkommende toal zingen.
Veur ons gevoul is doar niks mis mit. Omdat joen aigen toal nog aaltied d’mooiste toal is, zingen wie de kommende vattien doage Sunterkloaslaidjes in t Grunnegs. Dat je t even waiten.
‘Op de hoge, hoge doaken, ridt de bisschop mit zien knecht.’
Wie spaigeln d’lutje grommen soms wat veur. Schoolmeester Jan Schenkman het ons, al anderhaalf aiw leden, wat te doun moakt mit zien, veur dij tied, moderne Sunterkloasverskes. Ook tegenswoordeg wordt dat olderwetse repertoire nog oet volle borst deur Jan en alleman zongen. k Denk , da’k doar nait te ver in goa, as k beweer, dat zulms onze beste Grunneger natuurkundege, Bennie Feringoa, mit zien academische kennis van swoartekracht en swaarte goaten, van doudestieds bedochte daktoeristen gain sukkeloa moaken kin. Mor k heb ook nog nooit aine opmaarkens over dizze onzinnege, zeg mor onmeugelke fibelekwinten op n glad en glibberg schuun dak heuren moaken. En den magst nog mor hopen dat Sunterkloas’ toverkunsten t leste sprookje is woar we d’kinder in loaten geleuven.
t Volgende couplet oet t zulfde laid is van n zulfde soort kinderverneukerativiteit. Omdat we d’kinder wiesmoakt hebben, d’eerste zin as volkomen normoal te beschaauwen en boas en knecht toch op n schuun dak stoan te balanceren mit nander, goien we der nog n schepke bovenop en loaten Sunterkloas t male knechtje vroagen deur n duustere schösstainpiepe te koekeloeren:
‘Kiek es even beste Paiter, wel van d’kinder verdaint n best pak laaiter.’
Joa, t is nait aans, t Binnen de woorden van d’olderwetse Sunterkloas. Ze kommen nog oet de tied, dou ondeugende kinder nog mit klabatse en n kört swiepertje op t jak kregen. En as ze t aal te bont moakt haren, mitnomen wuiren in n eerappelpuut noar onbekìnde zudelke streken.
Mor dat olde gewoontes sums in ere worden hersteld, het onze aigen inspecteur van dörpsplietsie Panjer Pinkster guster mitmoakt. Nee, t verhoal dat e mie vandoage verteld het, het niks te moaken mit kindermishandelns en ook nait mit de zak van Sunterkloas, mor wel mit schune doaken en kletter- en klaauwsterpietermannen, zoals t in t verske over de hoge, hoge doaken benuimd wordt. Wat der loos was?
t Is n biezunder verhoal over n biezunder persoon, mor k loat d’inspecteur nou evenpies zulf aan t woord.

k Luip gusteroavend even noa twijduustern in d’Kerkstroate, dou k bie nummer dattien n duuster persoon op t dak zag zitten. O, o, Swaarte Piet, docht ik nog bie miezulf, k bin bliede, da’k nait in dien schounen stoa. Mit dizze kollle en vreselke natten t dak opgoan, om kedootjes deur d’schösstain te goien, liekt mie gain pretje. En net dou’k deurlopen wol, heurde ik aine jammern:
‘Help mie toch!’
Swaarte Piet in nood, was den ook t eerste wat mie deur d’gedachten schoot. Benijd noar d’oorzoak van roup- en reerpiet heb k n ledder tegen t hoes weghoald en bin k noar dakraante klaauwsterd. Oeregaai, wat was d’jongkirrel bliede mit mie. Hai schraaiwde hoast van bliedschop, dou e mie zag.
‘k Heb höchtevrees,’ bekìnd’e mie, dou we mit z’n baaident weer mit pladde vouten op grond stonden.
n Swaarte Piet, dij baange is op t dak, leek mie gain goie kombinoatsie en dat zee k ook tegen hom.
‘Mor k bin gain Swaarte Piet,’ zee e, nog aal trillend as n ruske,’ ik bin schösstainveger.’
t Kwam mie roar veur. n Schösstainveger verklaid as Swaarte Piet?
‘k Zit hier al n dik uur op raante van dak en elkenain dij langslopt, let mie hier gewoon zitten. t Is net of ze mie nait leuven.’
Dat t geleuf in Swaarte Piet bie oldere mìnsen nait meer aanwezeg is, von k nait zo vrumd, mor woarom n schösstainveger mit n pietenpakje aan, zien smereg waark op t dak oetvoeren mos, des te meer.
‘Is n grap van mien boas,’ was schösstainvegende Piet zien kommentoar. Hai leek zok al n beetje beter te voulen, mor omdat e sjompenat van regen was en t wotter hom mit stroaltjes oet de bolle maauwen luip, heb k hom veursteld mit noar t plietsiebero te kommen en doar dreuge klaaier aan te doun.
‘Oeregot, nee,’ zee e en t was net of e schrok, ‘loat mie mor gaauw in d’auto stappen. Boas zol wel kwoad wezen, want ik bin ja al minstens n uur te loat.’
Op mien vroag woar e den wel hìn mos, mos e even noadenken. Mit kolde hazzens is t vast stoer prakkezaaiern, mor noa n poar tellen zee de guut:
‘Naargenshoezen.’
En noadat e zien zak mit schösstainvegers-mattrioal in d’kovverbakke doan haar, is e op hoes aan goan.

Of dit t ìnde is van t verhoal. Nee, aiglieks pas t begun.
t Begon tegen n uur of aachte, dou Panjer Pinkster op t bero zat. Noa d’vrumde ontmouten mit d’schösstainveger oet Naargenshoezen was t weer zo aldernoast omsloagen in noodweer, dat t boetendeure gain doun meer was, dou de telefoon rinkelde.
‘Mit Bakker van d’Kerkstroate nummer dattien.’
‘Goiendag,’ zee d’inspecteur en dou e dat zegd haar, schoot hom inains in d’zin, dat e vergeten haar d’ledder weer terogge te zetten, dus doarom vruig e vezichies:
‘Hebben ie n klacht?’
‘Joa, wis en woarachteg,’ bölkte Bakker deur d’smale liene hìn, ‘daiven hebben ons haile hoes leegroofd.’
‘Daiven?’
‘Joa, daiven. Ie binnen toch nait doof.’
‘Zo,’ zee Pinkster onzeker.
‘En k wait ook al hou ze in hoes kommen binnen.’
‘Ong?’
‘Joa, mit n ledder.’
‘Nou dat leste geleuf ik nait, Bakker, want dij heb ik ……’ en dou stopte d’inspecteur as deur n ieme beten.
‘Binnen ie der nog?’ heurd’e n poar tellen loater.
‘Joa, k bin der nog en ik kom der votdoadelk even aan.’
Mor veurdat hai veur de twijde moal dij dag op weg noar d’Kerkstroate nummer dattien goan is, het Panjer Pinkster op de koarte zöcht noar t ploatske Naargenshoezen. Naargens te vinden dus. Hai het zok d’kop gek prakkerzaaierd of e ook de noam van de boas van t schösstainvegers-bedrief vroagd het. Ook dat was naargens terogge te vinden in zien bovenkoamer.
Deur schoa en schaande worden je wies, mor d’inspecteur mos veur d’zoveulste keer d’konkluzie trekken, dat goudgeleuvege lu toch aaltied weer aan t körtste ìndje trekken. Allewel. De Bakkertjes binnen dizze raaize ook nait te benieden.