Kovvie-veziede

‘Zolst dien hond veur dizze aine moal wel even aanzied moaken willen en in de ren doun?’
Geertje haar dit verzuik guster al vezichies bie heur vrundin in de waike legd.
‘Woarom?’ haar Lena verboasd vroagd en ze haar heur ongeleuf over dij vrumde vroage  den ook nait onder stoulen of banken schoven. t Was bie heur nait d’gewoonte om daaier weg te movveln, loat stoan ze op te sloeten.
‘Trix n haile mörgen in de ren doun, omdat Geertje Plaas en dij Hillie Zemelkont hier veur d’gezelleghaid n bak kovvie mit die willen drinken. Doe bedoulst dus, vraauwlu der in, den mout d’hond deroet?’
Karel was hoast oet zien vougen borsten van kwoadeghaid, dou Lena hom dat vertelde.
‘En wat is den wel de reden, dat Trix nait gewoon in zien aigen mand in d’keuken liggen kin?’ haar e zien vraauw redelk körtòf toubeten.
‘Huifst mie de neuze nait veur de kop wegbieten, heur,’ haar ze zogenoamd verschrikt reageerd, mor dou in de loop van t verhoal Lena overvalen wuir deur d’slappe laag en twij moal vannijs weer begunnen mos, wos Karel t ook nait meer. Wel huil wel hier nou veur de gek. Op t lest was t hoge woord der oet kommen:
‘Zai mout smörgens vroug al mit heur hondje noar de kapper, omdat ze smiddoags van heur aigen honden-verainen n wedstried hebben. n Hondenshow.’
‘En den mout noa de trimmer t joekeltje mit op kovvie-veziede?’ haar Karel ongeleuveg zegd.
‘Joa.’
‘Zai kin hom ….’
’t Is n heur,’ haar Lena hom in de rede valen.
‘Zai kin heur den gewoon toch weer noar hoes brengen. t Mìns woont drij stroaten hier vanòf.’
Nee, dat kon nait volgens Geertje, want noa n knipbeurt haar z’aaltied zo’n jeuk en den begon ze zok te kraben, mit as rezeltoat zai nait honderd percìnt hondenshow-weerdeg wezen zol.’
Karel kon zok om zoveul onzinneg geleuter toch wel zo kwoad moaken. n Hond was n hond en gain modepopppe von hai.
‘En nou mout Trixie verdwienen veur zo’n kermis-attractie?’
‘Waist ja wel hou Trixie is?’
Nee, dat wos Karel nait.
‘Geertje is baange, dat deur t gefruzzel van Trixie t hoar van heur poedeltje in d’ware komt en zai op de hondenshow nait in de priezen valen.’
‘Nee,’ haar Karel roupen en wild mit d’aarms deur hoes hìn lopen te molenwieken, ’t poedeltje kon nog es aanrand worden deur onze wildeman.’
‘Nou, Karel, zokse dingen heurst nait te zeggen.’
‘Nee,’ en dat was ook t leste wat Karel over dizze onverkwikkelke zoak kwiet wol, ‘lutje poedeltjes mouten ontzain worden. Mor …,’ haar e wat minachtend zegd, ‘mog t poedeltje onverhoopt nait winnen, ons Trix vaalt dus wel weer in de priezen.’
Dat hai geliek kriegen zol, wos hai dou nog nait. Net as dat Krummel nog gain spier idee haar, hou hai wat veur Trix betaiken kon. De nacht was evenwel nog laank en de beste ideeën ontwikkeln zok voak op d’mementen, dat je in daipe rust binnen.
Op de dag zulf, wast smörgens kold. Iezeg kold. d’Eerste nachtvorst haar der goud inbakt. t Witte grastepijt en d’slap hangende geroaniums mit kopkes op haalf zeuven waren doar de zichtboare bewiezen van. Nait dat Krummel zok wat van kolde aantrok. Hai haar, ook al wast mit vezichtege pootjes, n spoor over t grasveld trokken, op weg noar zien kammeroaden Blackie en Joris, mor mit n verhoal:
‘Waiten je wat Lena vanmörgen doun gaait?’
Baaide kammeroaden wozzen t nait.
‘Zai dut Trix dammeet in de ren.’
Nou, dat was ook ja wat, zee Joris. t Kwam Blackie nait roar veur, dij was dag en nacht boeten. Dij haar nait ains n stee in hoes.
‘En waiten je woarom?’
Ook dit moal haren ze gain antwoord. As drij katten even noatied langsoam toene verloaten, drok revelnd en zo te zain op weg noar nije avventuren, wordt Trix deur Lena in de kolde, open ren achter t hoes opsloten, mor wel mit de geruststellende opmaarken:
’t Duurt mor n uurtje, mien jong, den is kovvie-veziede òflopen en kist der weer oet.’
Dat zai gain geliek kriegen zol, wos zai dou nog nait. Kon ze ook nait waiten en omreden dat dijzulfde veziede zok net aandainde bie veurdeure prakkezaaierde ze doar verder ook nait meer over.
De mörgen verlopt rusteg. Terwiel d’vraauwlu der lusteg op lös kwedeln, woarbie Geertje t hoogste woord voert en t pronkstok van de kommende hondenshow nog es oetgebraaid op toavel aan baaide vrundinnen zain let, liekt in toene, boeten t jammerkloagen van koldkleum Trix, waaineg loos te wezen. Mor schien bedrugt.
‘Nou moust opholden mit jammern,’ vrantert Krummel, op d’raante balancerend van t wiebelge hek.
Hai en zien twij pazzipanten hebben t stoer. Zai binnen drok bezeg t onhandege slöt van d’hoake te kriegen. Dat zokswat, ook veur handege katten, nait makkelk gaait, is – vanoet mìnsenoogpunt – logisch.
As d’tompoezen op binnen en d’schuddeltjes oproemd worden en n twijde kop kovvie inschonken wordt, heuren drij vraauwlu in d’veurkoamer t daaiern-loekje in de keuken kleppern.
‘Wat het ons Krummel toch ook aaltied n lewaai,’ zegt Lena nog es verontschuldegend.
Dat zai t al weer mis het, bliekt twij tellen loater, as Trix mit n noodgang koamer in komt rauzen, n rondje deur d’koamer vlogt en n poar tellen loater op weg noar boeten drij dodelk verschrikte vraauwlu achterlet. Mit de schrik nog  in de bainen en n haarte dij heur in de keel klopt, kinnen vraauwlu noa dizze konsternoatsie noa n zetje gelokkeg weer rusteg oadem hoalen. Mor ook dat duurt nait laank, omdat Geertje plöts mit grote schrikogen oetropt:
‘Woar is mien Lola?’
Woar Lola bleven is?
Dij is noa d’intocht van wildeman Trix op d’loop goan.
Op d’loop? Was ze meschain den baange?
Dat kin zo’n dom en verknipt poedeltje joe netuurlek nait vertellen. t Ainegste woarst in dit geval echt op vertraauwen kist, binnen d’gebeurtenizzen zoals ze zok doadwerkelk òfspeuld hebben.
Lola het dij middag op d’tentoonstellen gain pries wonnen. Dat kon ook nait, omreden dat zai doar nait west is. Net as dat Geertje verstek het loaten goan. Zai het nog wel perbaaierd om heur priezenpakker weer toonboar te kriegen, mor dat was bie veurboat al n verloren wedstried.
‘Och, och, aarm daaier,’ het ze regelmoateg oetroupen, dou ze mit Lola in d’badkoamer mit zaipe en bozzel aan t bounen was, ‘wat het dij Trix wel mit die oetvreten.’
Dat zel veur Geertje wel aiweg n vroag blieven, omreden dat zai zok nait in toene woagen dus, mor ook omdat poedeltjes n onverstoanboare toal spreken. Ofgoand op de tavverelen, dij wie mit nander aanschaauwd hebben, duurven wie t wel aan, om as spreekbuis veur Lola te fungeren en zeggen:
‘Zo’n avventuurtje mit Trixie bevaalt stokken beter as n haile middag op toavel zitten en die deur jan en alleman bekieken loaten.’