Man mit helm

t Was tiedens n gezelleg kovviedrinkers-uurtje bie Anjolt en Ketriene aan d’keukentoavel dat ze proat over dij bijzundere man kregen.
Kloas was ain van d’eersten dij der over begon, mor zo luit e op n onverschillege menaaier maarken, meer oet nijsgiereghaid dan om aander redens. Zo tussen neus en lippen deur  haar e, zo lösjes oet de pols, zegd:
‘Wat is dat aiglieks veur n kirrel, dij op t stille ìndje van t dörp touholdt. Doar heurst ja zokse roare verhoalen over.’
’t Zel ook wel nait, hè!!’ haar Jokkop votdoadelk haardop en mit wilde aarmbewegens van vranterghaid en aargernis schampert, ‘Kloas en nijsgiereghaid, dat kist toch nait bedenken.’
Anjolt haar al schuuns in d’richten keken van Jokkop, baange, dat de menaaier woarop Jokkop al bie d’eerste woorden van Kloas oet de bochte vloog, Kloas wel es n beste gobbe aan bagger over zok hìnkriegen zol. Jokkop was ook ja zo kört veur de kop, dij nam gain blad veur de mond. De toavelgenoten huifden den ook nait laank te wachten om Anjolts onoetgesproeken veurspellen te heuren oetkommen.
‘Olde slapjanus, bist weer op pad stuurd deur die Rötterdamse poedie van die?’
Dij opmaarken en den veural d’noadrok op d’òfkomst van zien vraauw, zette wéér kwoad bloud bie Kloas. t Was ook nait d’eerste keer, dat Kloas verwietens kreeg van dizze of dije en maisttied van Jokkop, dat hai zok as kruuwoagen broeken luit om op n vilaine en achterbakse menaaier zoaken over mìnsen oet t dörp te waiten te kommen.
‘Bist toch gain bodschoppenjonkje veur dat wief van die!’
t Baantjerde der nog om of baaide manlu haren mekoar veur de borst grepen. Kloas, omdat hai zok beledegd voulde omdat Jokkop veur de zoveulste keer zien vraauw n slechte reputoatsie bezörgen wol en hom wegzette as schoothondje. t Tastte zien aigenweerde aan, mor ook omdat t gewoon nait woar was. Gelokkeg haar Ketriene n goie invloud op roeziekribbende manlu en zee kedoat:
‘Nou, nou, Jokkop, n beetje kaalmer aan, hè. Bist hier nait thoes, heur.’ En op heur aigen kaalme menaaier, was zai begonnen te proaten over wat Kloas ‘dij bijzundere man’ nuimd haar.  t Verhoal was snel verteld en as t goud beschaauwdest ook nait zo apaart.
‘Niemandsverdriet,’ was Ketriene heur reloas begonnen en ook al haren de drij manlu aan toavel heur ginnegappend aankeken, was zai deurgoan:
‘Niemandsverdriet komt oorspronkelk oet Limburg en hai en zien vraauw binnen hier n moand of drije leden kommen wonen.’
’n Boetenlander dus,’ mos Jokkop toch nog even opmaarken, mor Ketriene reageerde der nait op en luit zok deur d’flaauwe opmaarken nait van de wies brengen.
’t Is n hail oardege man en ….’
‘Hou kist doe dij man den?’ onderbrak Jokkop heur veur n twijde moal.
‘k Zai hom en heur regelmoateg bie d’krudenier en ik kin die wel vertellen, t binnen ontzettend oardege en laive mìnskes, dij gain vlaige kwoad doun en gain mìns n strobraid in de weg leggen.’
‘En dij helm den?’
Jokkop kwam bie dij leste opmaarken haalf over toavel hìn in d’richten van Ketriene.
‘Wat is der mit dij helm?’ luit Ketriene zok vanòf d’aander kaante van toavel ook haalf veurovervalen, zodat ze hoast mit neuzen aan mekoar zaten.
‘Dij man lopt soavends mit n helm mit n schienwaarper op de kop bie d’stroate mit zien hondje.’
‘En wat zol dat?’ bitste Ketriene terogge, ‘Limburg, mienen, mienwaarkerslaampe?’
Jokkop leek deur dij leste veniende zin kompleet lamsloagen en vuil van verboazen hoast achterover van stoule òf. Of wast van schrik en noa n poar keer oamen zee e:
‘Dij man zet d’haile verkeersvaileghaid bie ons op t dörp op t spel.’
‘Ong?’ dee Ketriene dit keer net of zai schrok, ‘welke verkeersvaileghaid.’
‘Vraauwlu, hè!’ zee Jokkop mit n oetdrokken van onbegrip op t gezichte, ‘snappen dat dus echt nait? As aine in t duustern mit n woepsterd van n schienvat op d’kop lopt en den ook nog aan d’linkerkaante van de weg, den brengst toch aal t aander verkeer in gevoar.’
‘Houzo?’
Noa n poar keer meewoareg neeschudden zee e zuchtend:
‘Wie rieden hier in Nederland rechts, mor ast bie stroate lopst den lopst links. Snapst?’
Ketriene smaigelde wat, mor zee niks.
‘Nou ridst in d’auto op zo’n smaal padje as bie ons in t dörp, t is duuster en inains schient die n braide stroale licht in de muide. Den schaiten die allerlei gedachten deur de kop. Bevubbeld, dij auto het mor ain koplaampe, of omdat t duuster is en omdast t nait goud zain kist, denkst, dij motorrieder het n sputter op en zit aan d’verkeerde kaante van de weg.’
‘Dat hest doe goud zegd, Jokkop,’ zee Ketriene, ‘in elk geval beter as n doofstomme.’
Jokkop keek verboasd noar zien tegenspeulster. Haar zai hom nou veur de gek?
‘En as der deur dat dwoallicht aine in t daip ridt?’ zee e heveg verbolgen.
‘Zel wel löslopen, Jokkop.’
Dit keer was Jokkop aan de beurt mit n verboasde reaksie.
‘Hou bedoulst?’
Ketriene nam even rusteg de tied, ging der even recht veur zitten en zee dou hail trankiel:
’t Hondje is guster doodgoan.’
Drij bedremmelde kaaizen sluigen dicht en keken de spreekster aan.
’t Hondje was old en Gerardus Niemandsverdriet zag haile slecht in t duustern, vandoar dus dij kombinoatsie. Mor je kinnen weer gerust wezen en t tegen elkenain, dij t heuren wil, zeggen, dat vanòf vandoage d’verkeersvaileghaid op t dörp nait meer in t geding is en t hondje en t dwoallicht nait meer bie pad en weg lopen.’