Theodora

t Is smörgens aaltied n bandege boudel bie Anjolt en Ketriene en ook al ist mor n klaain hoesholdentje mit heur baaident, tied om rusteg achter de geroaniums te zitten hebben ze nait. Hebben ze traauwens ook nooit had.
Over geroaniums sproken. As Ketriene dizze mörgen noar d’plantenkas lopt mit n gaiter in d’haand om bloumen en heur mooie, swaarte tomoaten wotter te geven, zugt ze Anjolt, mit zien tienliterse kane torren, zo te zain ook op weg noar t gloazen hoeske.
‘Hé, doe  hier?’ zegt ze beschuldegend tegen heur kirrel. t Is per slöt heur waark en t binnen heur bloumen en heur schier opgekweekte tomoaten.
De verboasde Anjolt, dij zok aaltied even bedenken mout op zo’n vinnege opmaarken van zien vraauw en nait doadelk n antwoord veur op tonge het, antwoordt verontschuldegend:
‘Neem mie even nait kwoalek, heur, da’k op dien terrain kom,’ as e zok inains bedenkt en redelk schaarp oet d’hörn komt:
‘Doust guster gain tied haarst en d’bloumen al de kop hangen luiten, haarst ook niks gain opmaarkens, da’k dien planten t leven red heb.’
t Is n vrumde diskuzzie zo vroug op de mörgen, doar achter in toene, mor t is nait d’eerste keer dat ze mekoar op zo’n menaaier in hoes of toene of woar den ook tegenkommen. k Bedoul dat ze op t zulfde mement, op t zulfde stee mit dezulfde gedachten rondlopen en den tot de konkluzie kommen, dat bie baaident dezulfde gedachten deur d’kop hìn spouken.
Zokse dingen gebeuren soms wel  n poar keer op n dag. Dat Ketriene d’veurdeure van t slöt dut om d’post te hoalen en dat Anjolt net mit n aarm vol braiven of veul voaker, mit foldermatrioal net weer noar hoes tou lopt. Twij mìnsen, ain gedachte.
‘Zollen we nog n gloaske drinken?’ zegt d’ain.
‘Goh, k wol die net t zulfde vroagen.’
Zokse dingen dus. t Liekt meschain hail biezunder en zolst hoast denken dat doar n soort telepathie aan ten grondslag ligt, mor veur t zulfde geld en veul weschienleker ist, dat aal dij joaren dat zai nou al bie mekoar binnen, der n soort sleur of gewoontevörmen ontstoan is, dij moakt dat ze voak dezulfde gedachten hebben.
t Het ook wel noadailen. t Feit, dat je waiten, dat joen partner meschain, hoast wel zeker, t zulfde denkt as joe.
Guster was t bevubbeld zo’n dag, dat t waark Ketriene nait oet handen wol. Ze luip d’haile dag al te zuchten en te poesten en te stìnnen en ze luit dat ook regelmoateg maarken. En op zokse mementen bedenken je wat.
‘Woar denkst doe aan?’ zee ze tegen Anjolt, mit de klemtoon op doe.
Verbolderd over d’zuitsappege menaaier van proaten – z’haar d’haile dag al niks aans doan as foetern en schelden – en verdocht op n klaain of groter addertje onder t gras, zee Anjolt den ook òfwachtend:
‘Wat bedoulst.’
‘Nou, k wol gewoon even waiten woarst doe aan dochst.’
‘Naargens aan,’ zee Anjolt, ‘k bin net op weg noar toene om even te kieken hou de pronkebonen der bie stoan.’
‘Ong.’
‘Wolst mie wat vertellen?’
En mit n filaine laag op t gezichte, zee dij linke Ketriene:
‘Nou, ik docht zo, omdat wie voak wel dezulfde gedachten hebben en k net bedenk, dat der nog stofzogen worden mout, dast doe ……’
Joa en den hebben je de keuze. Je goan joen aigen weg en doun wat je van plan binnen of je kraben joe even achter t oor en mit d’waitenschop dat ain goie doad d’stemmen in hoes meschain wel oardeg verbetern kin, sievern je joezulf volkomen vot en …pakken de stofzoeger.
n Aander noadail is, dat je soms nait meer waiten of je ook doadwerkelk wat zegd hebben of dat je der allendeg aan docht hebben. Hou voak t, zeker de leste tied, wel nait beurd is, dat Anjolt en Ketriene oremes kregen om nait noagekommen òfsproaken.
‘Dat hest mie nooit verteld,’ is n taimpie, dijst regelmoateg bie d’Broesdertjes heurst. Zowel van d’ain as d’aander. Ze doun wat dat betreft nait veur mekoar onder. Dat je sommege dingen soms beter n moal ekstroa beproaten en goud overleggen kinnen, hou je t aanpakken mouten, bleek lestent nog es weer.
Doagenlaank huil t bezuik van taante Theodora Tuin Anjolt en Ketriene al bezeg. Taante Theodora, in d’wandelgangen deur Anjolt  maisttied ‘Theetuin’ nuimd, haar bedocht, zai kon in d’zummervekansie wel n poar doage bie heur nichtje kommen logeren. d’Olde taante, ver in de tachteg, was behaalve old ook aarg riek. In elk geval wuir dat in de femilie beweerd. En omdat je nooit zeker waiten of der op d’laange of eventueel al op körte termien nog wat veur joe overschot, loaten je zo’n nuigen nait lopen.
‘As t mor nait denkst, da’k d’haile doagen mit dij olde kwedeltaante van die goa zitten te proatjen,’ haar Anjolt nog woarschaauwd. ‘Doar heb ik t veuls te drok veur.’
‘Is ook nait neudeg, mien jong, k red mie allendeg wel mit heur,’ haar Ketriene antwoord. Zai von t best wel gezelleg n poar doage aine op veziede te kriegen. Vrouger haren zai en heur zuske ook wel es n weke bie taante Theodora logeerd. Heur vrijgezelle taante, dij in dij tied nog midden in t leven ston, schooljuvvraauw was en veul raaisde muik groag n weke veur heur baaide nichtjes vrij. En nou kwam dijzulfde taante Theodora, ook al was t op aigen verzuik, n poar doage bie héur logeren.
d’Ofsproak was, zai zollen taante van traainstatsion in Veendam hoalen.
‘Zai komt woensdag om haalf twaalf aan,’ was Ketriene al doagen leden op Anjolt begund in te proaten.
‘Wie mouten der om denken, dat we wel op tied binnen. Stel die veur dat zai al aankommen is en wie stoan doar nog nait.’
Nee, doar moaken je gain beste beurt mit.
As Anjolt dij woensdag om kwart over elven mit d’auto roggels d’oprit òfridt, wait Ketriene dat t aal wel goudkomt. Anjolt is gelokkeg d’òfsproak nait vergeten en zai het nog tied om d’appeltoarte in d’oven te schoeven.
‘Lekker bie de thee vanmiddag,’ denkt ze.
As t tegen twaalf uur lopt en de heerleke geuren van de toarte de keuken en ook de rest van t hoes vullen, lopt Ketriene wat onrusteg noar t ziedroam om te kieken of Anjolt nog nait in aantocht is.
‘Zo laank hebben ze toch nait neudeg om van Veendam noar d’Wieke te rieden,’ denkt ze bezörgd.
t Kin netuurlek ook wezen, dat taante Theodora vertroagen had het. Mit traainen waist t ja nooit zeker. Doarom beslot ze Anjolt te bèllen en noa drij keer overgoan heurt ze n vroleke en lagende Anjolt :
‘Joa, mit mie. Is der wat?’
t Verboast Ketriene. Zoveul is der toch nait te lagen, vindt zai.
‘Is taante Theodora nog nait aankommen?’
De stilte aanderkaant liene wordt onderbroken deur n schoaternde stem. t Is gain onbekìnde stem.
‘Jokkop?’ denkt Ketriene.
‘Wat dut Jokkop nou bie die op t statsion,’ zegt de hogelk verboasde Ketriene.
As t nog aal stil blift, zegt ze ongerust:
‘Taante is toch al wel aankommen, Anjolt?’
Joa, taante Theodora is gewoon, zoals pland was, om haalf twaalf op statsion Veendam arriveerd. En omdat noa vief menuten wachten, gain Anjolt en gain Ketriene op t perron verschenen waren, het d’kordoate Theodora taksi bèld.
En dij taksi ridt om persies twaalf uur bie t hoeske van Anjolt en Ketriene d’oprit op. As n zetje  loater de taksi al laank weer richten Veendam verdwenen is en Anjolt zien auto veur d’gerazie parkeert, wacht hom bie thoeskomst n onverwacht hartelk welkom.
Of t ekskuus, dat hai zien spintvat bie Jokkop weghoalen mos, omreden dat dij aaltied verget om gelainde spullen weer terogge te brengen, aksepteerd is, wait ik nait.
Vergeetachteghaid is mìnsen aigen en dat het niks te moaken mit hou voak je aine wat veurkaauwen.
Anjolt het in elk geval n poar doage de tied had om t weer goud te moaken en t is dit moal mit twij vraauwlu dubbel zo stoer.