Kiepkirrel

‘Is joen vraauw der nait?’
‘Wat wolst doe van mien vraauw?’ zegt Ampel kregelg.
t Is aiglieks n biezundere konversoatsie doar aan deure bie Wiepkediene. n Körte dialoog tussen twij manlu, dij mekoar nog nooit van heur leven zain hebben, liekt aan d’boetenkaante meschain op n toneelstokje, dat veur n publiek opvoerd wordt, mor niks is minder woar. Woarom d’aine nog wantraauwerger kikt dan d’aander, is den ook de vroag. Kinnen je roeziekribben, zunder dat je mekoar ooit tegenkommen binnen? Bliekboar wel.
Ampel het gain spier idee, wel dij vrumde man in zien swaart struupsiekoren pak is en omdat Wiepkediene even veur n bodschopke noar vraauw Diekhoezen mos, het hai – toch d’vrundelkhaid zulf – deure even van d’hoake hoald. En nou staait e tegenover n vrumde kirrel, dij op n bazzende, hoast grommende toon noar Piekie vragt. Wat n maal kirrel, is den ook d’eerste gedachte, dij bie Ampel opkomt. Ondanks t feit, dat t hom nait aanstaait, ropt e Piekie.
‘Piekie, hier staait n kirrel op stoepe veur die,’ ropt e over zien scholder hìn noar t achterhoes, mor omreden dat Piekie zok smörgens nait drieven let, duurt wel even veurdat der veraandern komt in d’situoatsie. Mor omdat Ampel zulf zo nijsgiereg is as n oap, begunt e op n hail aander toontje tegen d’vrumde man te proaten.
‘Wat hebben ie in dij mand.’
‘Neuzewies,’ zegt de man wat òfwezeg en glopt noar binnen om te kieken of Wiepkediene nog nait in aantocht is. t Zint hom niks, dat e konfrontaaierd wordt mit n wildvrumde kirrel, dij noa n flinke pozzie achterdocht nou inains bliek geft van n onverwachtse belangstellen veur zien handeltje.
‘Mag k even kieken?’
‘Niks veur die, mien jong. t Is vraauwluspul wa’k in mien körf heb. Galanterieën, goaren en stopnaalden ……..’
Bie t leste woord, komt Piekie net om houk van koamer de gaange in slofken. Ook al is herenbezuik aan deure veur heur gain doaglieks waark, ook zai is net as Ampel best wel nijsgiereg wat zok op stoepe veur heur aandaind het. Dat t gain onverdaild genougen is wat zai doar in manchesterse pak op drumpel zugt stoan, t feit, dat e heur oetmoakt veur stopnale veraandert heur in ain klap in n ongetemde feeks.
‘Stopnale?’
Zai schoft Ampel mit ain roege bewegen aan d’zied en staait oog in oog mit d’koopjesman.
‘Stopnale?’ herhoalt ze zok mit wilde aarmbewegens. Even liekt t derop dat zai koopman n klap verkopen zel, in elk geval gaait ze zo dicht veur hom stoan dat t liekt dat ze hom d’neuze veur de kop vot bieten wil. Of de man zokse tavverelen wìnd is of dat e oet zien oard zo onverschrokken is, hai blift as n zoltpiloar stokstief stoan. Hai verblikt of verbloost nait en zegt trankiel:
‘Dat is dien vraauw nait.’
Nou is Ampel aan de beurt om zok te loaten gelden en net as Piekie n poar tellen eerder doan het, schoft hai heur nou aan d’kaante.
‘Wat wolst doe voaderman.’
Omreden dat kiepkereltje nog aaltied gain taiken van schrik geft en volkomen kaalm blift, gaait Ampel hom hoast op tonen stoan en zegt draigend:
‘Ast doe hier kommen bist, om d’boudel in t honderd te joagen, den kist n opsodemieter van mie kriegen.’
De minderwoardege oetdrokken op t gezicht van deurverkoper ontgaait Ampel nait en net as e aan t bedenken is wat e dij brutoale kirrel nog meer in t gezichte spijen kin, komt Wiepkediene  toenpad oplopen.
‘Kiek,’ zegt struupsiekoren mannechie, ‘doar komt dien vraauw ja net aanlopen.’
t Slagt d’haile woordenwizzeln en draigende handtastelkhaiden aan deure in ain klap dood. In elk geval bie Ampel en Piekie. Dij stoan letterliek mit de mond vol – vaalse –  tanden.
Alsof der niks beurd is, draait kiepkirreltje zok om, opent zien körf  en begunt zien woaren op n flemende menaaier bie Wiepkediene  aan te priezen.
t Twijde dail van dit toneelstok geft minder ophef as d’eerste. Wiepkediene, dij al wat langere tied om bandgoaren verlegen zat, is kiepkirrel redelk snel kwiet.
t Daarde bedrief het zok boeten t gezichtsveld van aander lu, binnenskoamers òfspeuld. Veul vaalt doar ook nait over  te melden, behaalve dat buren meld hebben, dat Wiepkediene de pannen op t lutje hoeske oardeg schudden loaten het.