Zummertied

‘Dij d’zummertied oetvonden het, maggen ze wel opsloeten.’
t Is Ketriene, dij mit dizze woorden de oavendstilte en Anjolts aandacht bie t spannende bouk roeg versteurt.
‘Over welke oetvinden hest?’ zegt e gloazeg over d’raante van zien bouk hìn. De vranterghaid van Ketrienes woorden is wel tot hom deurdrongen, de betaikenis van de woorden mor haalf. t Kost hom even tied om weer terogge te keren in t doaglieks leven, mor as Ketriene noa zien opmaarken begunt te lagen, snapt e der gain jota meer van.
‘k Heb t nait over n oetvinden, maal jong, k zeg net, dat d’persoon dij d’zummertied oetvonden het n plek achter troalies verdaind het.’
‘Dij is al laank dood.’ Anjolt is weer bie de les en nou ist Ketrienes beurt om verboasd te reageren.
‘Wel is dood?’
‘d’Oetvinder van de zummertied,’ wait Anjolt. Hai is wizze van zien zoak, want in n bouk over Amerikoa het e lezen, dat ideeën over zummertied en t effectief gebroek van zodounde vrijkommende tied al rond 1800 bedocht binnen. Hai benuimt t mor nait mit noam en tounoam, want den krigt e vervast weer n gobbe aan vervelende opmaarkens over zien wiezeghaid over zok hìn. Doarom zegt e neutroal, mor wel belangstellend:
‘Wat is der aiglieks mis mit de zummertied?’
‘Wat is der aiglieks mis mit de zummertied,’ baauwt Ketriene heur kirrel noa en zunder antwoord van hom òf te wachten, trekt ze van leer.
‘Kist beter vroagen watter goud is aan d’zummertied,’ antwoordt ze verniend en onderwiel Anjolt veur zokzulf n aantal veurdailen van de zummertied op n riegie zetten wil, komt Ketriene mit n kant-en-kloar antwoord:
‘Niks!’
Anjolt schudt wat mit kop. Hai wait, n diskuzzie op zokse mementen het totoal gain zin. d’Aandere kaante van t verhoal is, dat Ketriene heur aai nog wel kwiet mout en ook al ist n bekìnd verhoal, hai kin beter zien bouk aan d’kaante leggen en de tied nemen om de komplete kloagzang nog mor n keer aan te heuren.
De volgende dag ist oremes bie d’Broesdertjes in hoes en dat begunt al bie t opstoan. Mor eerst komt de schrik. Anjolt schrikt zok noamelk n ongelok, as e smörgens d’ogen opendut en maarkt dat Ketriene al opstoan is. As e op de wekker kikt, zugt e dat dij gewoon op zeuven uur staait, zien gewone opstoanderstied. Even vragt e zok òf, of der meschain wat mit Ketriene loos wezen zol en hai gaait sneller as e wìnd is van bère òf.
‘Bist oetsloapen?’ verwelkomt n tevreden kiekende Ketriene hom in d’keuken. Zai het heur stoetje zo te zain al op en zit ontspannen mit heur kopke thee aan toavel. De kraante ligt oetgespraaid veur heur.
‘Wat dustoe zo vroug al op?’ zegt n verboasde Anjolt.
‘Bist n haalf zeuven,’ zegt Ketriene roadselachteg.
‘Hou bedoulst?’
‘k Heb noa ons besloet van gusteroavend om d’zummertied aan d’kaante te schoeven, alle klokken vanmörgen op d’olde tied insteld.’ As Anjolt goud kikt, zugt e dat d’keukenklokke doadwerkelk terogge draaid is en op zes uur staait. Op wintertied dus.
Anjolt is lamsloagen. Besloet? denkt e. Hebben wie gusteroavend besloten om d’zummertied te negeren. Hebben wie òfsproken om de klokke vanòf vandoage noar wintertied terogge te draaien. Alles wat in hom zit, komt in opstand en d’biebeheurende woorden vlaigen deroet en veurdat e der op verdocht is, ropt e:
‘Bist gek in de kop worden?’
Ketriene blift evenwel stoïcijns en mit n oetgestreken gezichte, moakt ze veur Anjolt nog es n körte soamenvatten van t gesprek van d’oavend derveur:
‘Wie huiven nait meer noar n boas. De winkels binnen mitschik dag en nacht open. De televizie draait summers nooit bie ons en wat we persé zain willen , nemen we op ……’ en zo haar ze nog wel n zetje deurgoan kind om t onzinnege van dij haile zummertied nog es te benoadrokken, as Anjolt heur in de rede vaalt en zegt:
‘Bist nait goud gozzel.’
t Is dij dag t leste wat ze tegen mekoar zegd hebben, mor nait t ìnde van t verhoal.
Anjolt en Ketriene binnen dij dag baaident heur aigen gang goan. Anjolt von, dat hai thoes waineg te zuiken haar en het zien visraaive bie mekoar zöcht. Hai het aan d’wotterkaante haile gesprekken voerd mit vizzen. En Ketriene? Dij kon zok d’haile dag òfvroagen, hou loat Anjolt van t visken weer in hoes wezen zol en hou loat ze t eten opzetten mos. Of ze t eten opzetten mos of dat Anjolt meschain wel bie Jokkop of in d’kroug bie Holvast belanden zol. En veural dat leste het heur toch wel zo bezeg holden, dat ook zai dij dag redelk slim van slag was.
t Is even over haalf zeuven – op alle klokken in huize Broesder – , as d’telefoon d’iesleke stilte verbrekt. Anjolt zit noa d’waarme moaltied – n knorrende moage het hom toch weer noar hoes dirigeerd – al weer n dik uur in t schuurtje en Ketriene nemt doarom noodgedwongen de telefoon op. As ze n poar tellen luusterd het, betrekt heur gezichte. Heur mimiek veraandert in dij poar seconden van onzeker noar schrik en eindigt in n oetdrokken van ontzetten en as ze n poar moal daip oamd het, zegt ze hais:
‘Den kom k der zo wel aan.’
Dat je joen aigen tied verzetten willen, is tot doar aan tou, mor doar het t zangkoor netuurlek gain bodschop aan. Zai kinnen gain uur wachten op heur solozangeres.
Nou is t nog even òfwachten of ze de volgende dag dat ekstroa uur derbie kriegen of dat t aigenikkeg solo-optreden van Ketriene n ontiedeg ìnde krigt en alle klokken in hoes weer terogge goan noar zummertied.