Tied

t Is n bandege dag west en t lopt al tegen zeuven uur, as Wiepkediene in heur lutje keukentje de leste borden òf staait te wasken.
‘Bist nog nait kloar,’ zegt Piekie verwonderd, as zai op heur pantovveltjes t achterhoes binnenlopt. Z’het op t stainen muurtje achter t hoes n sigaretje – of meschain wel twije – rookt.
Oh, dij Piekie duurft wel wat òfzain. t Is dat ze parmanteg en in ain rechte strepe deurlopt noar d’koamer, aans haar Wiepkediene heur zo bie de schobbejakken grepen en heur dreugdouk in handen drokt. t Lutje wiefke is normoal veur gain mìns baange en dus ook nait veur heur schoonzuster, mor toch voult Piekie onbewust, dat op dizze prachtege dag de grìnzen van t betoamelke beraikt binnen.
En Wiepkediene? Dij trekt wat mit scholders. Zai wait, dat Piekie nait beter wait. Allewel?
Omreden dat zai in t achterìnde nog van alles te bestommeln het, duurt t nog wel n uur veurdat zai zok bie d’Stadse femilie in d’koamer aansloeten kin. As goie gastvraauw het zai in keuken alvast pruttelkane vuld mit wotter en as z’op drumpel van koamer staait, zugt ze dat Ampel en Piekie baaident mit d’neuze vlak veur televizie zitten.
‘Kovvie,’ ropt ze haarder dan dat lu van heur wìnd binnen en as Ampel even snel opzied glopt en zegt:
‘Lekker,’ let ze der zachies op volgen:
‘….mout nog zet zet worden.’
Wat flaauw Wiepkediene, dat binnen we ja nait van die wìnd, om zokse geintjes oet te hoalen.
Mit n plakje kouk en n kop kovvie kieken ze n zetje loater noar t nijs en t weerbericht.
‘Dat wordt mörgen weer poesten en stennen,’ oroakelt Ampel as weerkoart van t schaarm verdwient en Wiepkediene noar t toustel lopt om hom oet te doun. t Geft wel wat tegenstand – ast aan Piekie lag, den zat dij d’haile doagen veur televizie – mor Wiepkediene is onverbiddelk. Zai het soavends wel even tied neudeg om bie te kommen van de vermuienizzen van de dag en ze het ook wel d’behuifte om nog even bie te proaten.
Klokslag negen uur is t bèregoanstied. In elk geval veur Wiepkediene. As zai zok achter gedien omtovert in nachtprinses, heurt ze dat Piekie Ampel in t oortje fluustert, hai mout televizie mor weer aandoun.
‘Wat bist ook n sekreet,’ denkt Wiepkediene, ‘ast neudeg vindst kist hom zulf ja mor aandoun.’
Ze zugt zunder te zain, hou Piekie dij haalve zole van n Ampel bewaarkt  en ze heurt zunder te heuren, wat t kiepege wiefke zegt.
As ze achter gedien votstapt, zegt ze woarschaauwend, – zoals je soms tegen kinder proaten -:
‘En t geluud nait te haard zetten, hè!’
‘Nee,’ zegt Ampel, ‘want den kriegen we plietsie Joager op dak.’
Wiepkediene begunt te lagen.
‘Nee, Ampel, den kin de gastvraauw nait sloapen en dij mout mörgen veur dag en daauw van bère òf om heur gasten van n natje en dreugje te veurzain.’
As ze de koetse instapt, zegt ze nog es:
‘En moak t nait te loat, hè?’
Nee. As twij oppazende kinder nikken ze, mor ze zugt aan d’gezichtsoetdrokken van Piekie, dat doar hail wat aans deur dij hazzentjes spoukt:
‘Sodemieter nou mor op, mìns, goa op t nust, wie waiten t nou wel.’
Ook al vaalt Wiepkediene snel in sloap, zai slept nait rusteg. Woar z’aans dreumloos slept, kommen dizze nacht òf en tou beelden binnen, dij ze nait verkloaren kin. Mor as in t schuurtje in ain keer n stok lewaai te heuren is, zit Wiepkediene rechtoverìnne. En terwiel ze schaarp luustert noar d’geluden dij oet t achterthoes lieken te kommen, kikt ze deur d’haalfopen bedsteedeuren in d’koamer. t Is doar, boeten t licht van de moan, dij deur veurroet schient, donker.
‘Den binnen Ampel en Piekie dus op bère,’ is n eerste konkluzie.
‘Mor woar komt dat gestommel in t achterìnde den vot,’ n twijde, mor veul meer verontrustende gevolgtrekken.
‘Inbrekers?’ vragt ze zok even òf, mor aiglieks mout ze lagen om heur aigen domme gedachten. Wat hebben inbrekers nou bie heur te zuiken. Doar is ja niks te hoalen.
En wat ze aans nooit dut en ook nooit huift, is heur vailege sloapstee verloaten. In t duustern van t lutje aarbaaidershoeske, allendeg begelaid en bieschenen deur d’vrundelke moane, lopt ze noar koamerdeure. Noa twij, drij stappen in de stikduustere gaange blift ze stoan. Nait omdat ze baange is om wieder te lopen , mor omdat ze aine heurt schoeveln over t zail. Aan t zaachte kuggeln kin ze heuren, dat t n manspersoon is.
‘Bist doe dat Ampel?’ zegt ze vizichies, mor ook wel n beetje bezörgd. t Is even stil.
‘Bist doe dat Wiepkediene?’ heurt ze Ampel kreunen en as ze t licht in d’gaange aandut, zugt zai Ampel, hailemoal veuroverbogen, hoast op knijen deur gaange strompeln.
‘Bist zaik?’ zegt Wiepkediene schrokken.
‘Spijen,’ is t ainegste wat Ampel oetbrengen kin en mit d’handen stief op d’moage drokt, kikt e mit n ongelokkeg gezicht noar zien schoonzuster.
‘Den mouten we dokter hoalen!’ beslist Wiepkediene krachtdoadeg, ‘meschain hest wel n blindedaaarm.’
‘Nee,’ jammert Ampel mit zo’n aarmbewegen van wacht-nou-mor-even, ‘help mie eerst mor op n stoule, den zel k t die vertellen.’
‘Wat vertellen?’ Wiepkediene twievelt of ze zok nou nog bezörgd of gewoon nijsgierieg opstellen mout. In d’koamer, bie t licht van n lutje schemerlampke, zitten Ampel en Wiepkediene even loater aan weerskanten van toavel.
‘Bist ja zo graauw as n schuddeldouk, man. Wat is der wel mit die beurd?
Mit d’handen in t hoar, d’ellebogen op toavel en d’ogen op toavelklaaid – omdat Wiepkediene recht in d’ogen kieken hom nait lokte – het e Wiepkediene t biezundere verhoal van de koekoeksklokke oetstokt.
‘Doust doe op bère gingst, was t negen uur nait?’
Omdat Wiepkediene gain idee het woar dit noar tougaait, knikt ze zunder woorden.
‘Dou het de koekoek nog negen moal roupen, hè?’ Wiepkediene, dij t nog aal nait snapt, knikt veur n twijde moal.
‘En dou is de koekoek doodgoan!’ t Klinkt onbedould komisch, mor onwillekeureg kikt Wiepkediene even noar heur koekoeksklokke aan de mure. Dij hangt doar nog gewoon. Doar liekt ja niks mit.
‘Wolst mie vertellen, dast doe mien koekoek vernaild hest?’
Mit grote ogen kikt Ampel Wiepkediene aan.
‘Nee, natuurlek nait, hai is stil blieven stoan. Hai het om haalf elf de geest geven.’
‘Ong?’ en n poar tellen loater:
‘Den haren je hom gewoon even aan t steert trekken mouten en den haar e t wel weer doan.’ As ze zok realiseert, dat doarmit t probleem van Ampel nog nait oplöst is, zegt ze:
‘Mor wat het mien stilstoande klokke nou mit dien belabberde liggoamelke toustand te moaken.’
t Duurt even veurdat Ampel de goie woorden vonden het:
‘Wie goan d’leste joaren aaltied om twaalf uur op bère. Sunt ik nait meer waark en op pensioen bin, is d’bèregoanstied aal meer noar achtern schoven. t Is n gewoonte worden. En zo is twaalf uur de nije sloaperstied worden en…,’ Ampel wacht even en vult den aan:
‘..en den nemen wie in t uurtje doarveur nog  n lekker borreltje.’
As Ampel de jeneverflèze mit n vies gezicht over toavel schoft en veur Wiepkedienes neuze hìnzet, begunt dij wat natteghaid te voulen.
‘d’Flèze is ja hoast haalf leeg.’ Wiepkediene trekt n swoare rimpel in heur veurheufd. Zai wait wizze, dat e smiddoags nog bienoa vol was. En hail langsoam komt bie heur t beeld veurbiedrieven van twij mìnsen, dij mit ain oog op de televizie en t aander op de klokke t zok nog even gezelleg moaken.
Joa en ast den nait loater wordt, wordt aine, twije en omdat tied zo langsoam gaait drije. Of meschain nog wel meer. Tot zai ontdekken, dat koekoek sturven is, d’flèze haalf leegzopen en zai mit n schuldgevoul  – wat nog mor de vroage is – op t lest toch mor op bère kropen binnen.
Dou Ampel mit kolde kovvie weer n beetje opkalefoaterd en weer noast Piekie kropen was, het Wiepkediene der zulf nog mor aine op nomen.