D en k

‘Waistoe wat DNK is?’
Ketriene staait mit heur mooie poezenagenda in d’haand midden in d’keuken en kikt mit n verwachtensvolle blik in d’ogen noar Anjolt, dij bie toavel over d’kraante bogen zit.
‘Woarom vragst dat?’
‘Omdat t in onze agenda staait.’
‘Dat kist beter vroagen aan d’persoon, dij dat der inzet het,’ zegt Anjolt wat òfwezeg.
‘Ik,’ zegt Ketriene.
‘Ong?’ En noa n poar tellen:
‘En den vragst mie wat dat betaikent?’
‘Joa,’zegt Ketriene schuldbewust, ‘k heb t wel in d’agenda zet, mor ik heb gain spier idee, wanneer en woarom ik dat opschreven heb.’
‘DNK?’ murmelt Anjolt haardop. Hai is even rechtop zitten goan. Hai wil zien Ketrientje wel geern mithelpen mit t oplözzen van dit roadsel, mor t nijs van vandoage vragt toch ook de neudege aandacht. Om van t gesoes òf te wezen zegt e:
‘k Wait t denk ik wel. DNK? De Noordzee Kust,’ zegt e mit n voldoan gezicht, ‘doe hest netuurlek al n zet leden dizze woorden in d’agenda zet om ons der op te wiezen dat wie n plekke bespreken mouten op d’camping in Julianadörp.’ En mit n tevreden gezicht, dat e t probleem van zien vraauw oplöst het, wil hai zok weer störten op belangrieker zoaken. Mor dat duurt gain vief tellen.
‘Haalfmale,’ zegt Ketriene, ‘doe denkst toch nait, dat ik in april al op d’camping stoan wil.’
Anjolt is t nou zat en let dat ook maarken. Hai zegt gemoakt rusteg:
‘Ast nou dien agenda mitnemst noar d’koamer en gaaist rusteg op d’baanke zitten en letst even dien gedachten goan over dij drij letters, den schut t die vervast wel weer in t zin, wast doar mit bedoulst hest.’ Hai schudt es wat mit t heufd. Ketriene het ook aaltied wat biezunders.
‘Mor ast nou wel echt wat belangrieks is?’ Ketriene is in tegenstellen tot Anjolts advies ook mor even bie d’keukentoavel goan zitten en legt demonstratief d’agenda boven op Anjolts kraante. Dij het wel deur, dat der gain ontkommen meer aan is en dat t probleem van Ketriene eerst oplöst worden mout, veurdat hai zok in alle rust weer in zien kraante verdaipen kin.
‘Loat mie mor even kieken den,’ zegt e mit n daipe zucht. Ain blik is veur Anjolt voldounde om Ketrienes probleem op te lözzen.
‘DNK?’ zegt e verboasd, ‘mor doar staait ja gain DNK, mor D en k, Denk. Da’s toch hail wat aans!’
Ketriene snapt der niks van en ook d’vervolgopmaarken van Anjolt kin ze nait recht waarderen.
‘Denk?’
De filaine laag van Anjolt ontgaait Ketriene nait.
‘Sunt wanneer hestoe besloten politiek aktief te worden?’
De leste zin moakt heur dudelk, dat zai van Anjolt gain hulpe verwachten huift. Ze schoft den ook mit veul lewaai heur stoule achteroet en bit hom tou:
‘Voul die even, doe haalfmale.’
Nait allendeg d’vervelende opmaarken van Anjolt, mor ook d’onzekerhaid over d’betaikenis van de cryptische letters blift d’haile dag tussen man en vraauw stoan. Aal wat Anjolt ook perbaaiert om t dij dag weer goud te moaken mit zien vraauw lopt op niks oet. Ook de telefoongesprekken, dij Ketriene dij dag voert en de appjes, dij ze de wereld instuurt  lopen op niks oet. De letters ‘D en k’ blieven heur gehaime bodschop verbaargen.
t Is drij uur snachts, as Anjolt deur n stöt in d’rogge roeg oet zien daipste sloap hoald wordt. t Felle licht van d’grote laampe en de zachtfluusterde woorden van de doader moaken n volledege terogkeer op eerde kompleet. As e zok omdraait, zugt e dat Ketriene rechtop in bère zit. Zai liekt kloarwakker.
‘Wat wolst?’ is t ainegste wat Anjolt op dat mement bedenken kin. t Is veur Ketriene n taiken, dat Anjolt aanspreekboar is.
‘k Wait al wat D en k betaikent.’
t Binnen tegengestelde belangen. Woar hai op zuik is om zo snel as meugelk weer in dreumenlaand terogge te keren, doar voult zai n grote behuifte om heur verhoal kwiet te roaken. En omdat der mor aine is dij zai op dat menent berieken kin, mout Anjolt der aan geleuven.
‘D en K binnen Donald en Kaatje,’ zegt zai opgelucht. t Zel hom n zörge wezen.
‘k Heb d’buren beloofd, dat wie drij doagen op heur katten Donald en Kaatje pazen zollen, omdat zai op vekansie goan.’
Zo, t is der oet. Zai is heur verhoal kwiet en kin eindelk rusteg op ain oor liggen goan.
Hou t Anjolt dij nacht vergoan is.
Dij het d’kraante van de dag derveur van beneden hoald en het d’rest van de nacht op bère t wereld- en t lokoale nijs rusteg tot zok deurdringen loaten en dou om vaar uur d’krantenbezörger mit t brommertje veur t hoes langs tufkede, het e de kraante van d’nije dag ook mor vast oet d’postbuzze hoald.