Schounen

‘Goiendag, Wiepkediene!?’
t Is Ampel, dij w’heuren. Hai het vezichies  bedstee-deuren van d’koetse dichtdoan om zo de sloapende Piekie d’gelegenhaid te geven langsoam wakker te  worden. Hai wait oet ervoaren, dast Piekie nait in ain klap wekken moust. Oeregaai nee, mor Ampel staait wél mit baaide bainen op dele. Hai kikt mit verboazen noar zien schoonzuster. Zai het rode buusdouk op kop en is mit n bezzem  drok aan t haaistern in koamer. Dat is hai nait wìnd, zo vroug op de mörgen. Je mouten smörgens even rusteg biekommen, vindt hai. As e zok d’sloap oet d’ogen wrift en noar zien vaste plek bie t roam lopt, zegt e zo tussen neus en lippen deur:
‘Kovvie kloar?’
‘Wat dochst zulf,’ zegt Wiepkediene vranterg. Z’het d’bezzem mit n smak tegen koamerdeure aanzet en kikt mit d’handen in d’zied en d’kinne omhoog noar Ampel. Op d’klokke zugt ze dat t sikkom negen uur is.
‘Stadjers-opstoanderstied,’ denkt ze bie zokzulf.
Zo as Ampel doar wat bescheten in zien jaegeronderboksem midden in d’koamer staait, vervult heur mit weerzin. Zo loat is zai van heur levensdoagen nog nait van d’bère òfkommen. En den dat toontje, dij e aanslagt en om kovvie vragt, moakt heur hailemoal kriegel. Wiepkediene het t nait zo op laanksloapers en den d’gastvraauw ook nog op zo’n menaaier kommandaaiern? Nee, t bevaalt heur niks. Wait d’stadse femilie intussentied nog nait, dat zai t swoendoags aaltied  drok het mit schonen, mor zai beslot zok in te holden en zegt zo vrundelk as mor meugelk is:
‘Ast kovvie wilst, zolst t zulf zetten mouten, doar bin ik nog nait aan toukommen.’ Tegeliekertied nemt zai d’bezzem weer in handen en begunt te vegen. En Ampel? Dij trekt wat mit scholders en gaait in d’stoule zitten en draait zok n shaggie inploats van d’kovviekane kloar te zetten.
We binnen nog gain menuut wieder, as Wiepkediene Ampel op scholders tikt en noar zien schounen, dij onder toavel stoan, wist.
‘Zolst dien schounen wel even votpakken willen?’
‘Stoan ze die in d’wege?’ En zunder der bie noa te denken zet Ampel zien schounen midden op toavel.
‘Wat dust nou, haalfmale!’ ropt Wiepkediene schrokken en zunder zok ook mor ain tel te bedenken, veegt ze Ampel zien schounen van toavel.
Ampel schrikt van dij heftege reaksie en kikt verbolderd ombeurten van zien schoonzuster noar zien mooie sundoagse schounen, dij noa Wiepkedienes slagvoardege aksie n stee in d’hörn van d’koamer vonden hebben.
‘Nuimst dit den wel normoal?’
‘Schounen heuren nait op toavel,’ is t kedoate antwoord van Wiepkediene en zunder n antwoord òf te wachten, let ze doar trankiel op volgen:
‘Schounen op toavel brengen aarmou in hoes.’
En of je t nou geleuven willen of nait, Ampel krigt noa dizze opmaarken zo de slappe laag, dat Wiepkediene nait wait hou ze t het.
‘Laagst mie oet?’
‘Nee, wicht, k laag die nait oet,’ wait Ampel, nog noasnokkend en mit laagtroanen in d’ogen, noa n zetje te vertellen, ‘k laag die nait oet, mor as der ain ding op dizze wereld is, wat ik nait bie die pazen vin, den is t wel t idee, dastoe biegeleuveg bist.’
‘Mor dat is gain biegeleuf, mien jong,’ verzekert Wiepkediene stelleg.
‘Nee, dat zel wel nait. Net as dat n swaarte katte ongelok brengt zeker en dast nooit onder n ledder deurlopen magst.’
‘Doar nuimst wat.’
t Is even stil in d’koamer, net of d’wereld even pauze nomen het om twij mìnsen d’gelegenhaid te geven om zok te beroaden op n verdere diskuzzie.  Mit allendeg t tikken van de klokke en t zaachte snurken achter bedsteedeuren op d’achtergrond, is Ampel d’eerste dij zien verstand weer op odder het.
‘k Haar op t slachthoes n kollegoa, dij zeker mainde te waiten, dat heksen bestonden en op bezzems deur d’locht vlogen.’
d’Opmaarken brengt ook Wiepkediene weer terogge op d’eerde.
‘Da’s n old sprookjesverhoal,’ zegt Wiepkediene kopschuddend, mor as ze deurhet dat zai nog aal mit n bezzem in d’haand staait, zet z’hom vlog mor mit d’stele noar beneden tegen d’mure aan.
‘Heksen bestoan ja nait, da’s aal kinderproat,’ zegt ze zulfverzekerd.
‘Joa, dat docht mien kollegoa ook aaltied, mor hai het, zoals e zulf zegd het, wel leergeld geven.’
‘Ong?’
Ampel kikt Wiepkediene mit n daipe rimpel boven d’ogen hail bedenkelk aan:
‘Of haar’k die dit verhoal al es n moal oetstokt?’
Nou is Wiepkediene aan d’beurt om daipe rimpels in t veurheufd te trekken:
‘Nee, hou bedoulst?’
Ampel wist op d’bezzem, dij op d’kop tegen d’mure aanstaait.
‘Woarom hestoe hom den op dij menaaier doar zo hìnzet?’
Wiepkediene trekt wat mit d’scholders en heur gezichte liekt ain groot vroagtaiken, woarop Ampel beslot zien verhoal òf te moaken:
‘As t n bezzem op kop tegen mure aanzetst, den kin der gain hekse meer in dien hoes kommen.’
‘En wat het dat mit dien kollegoa te moaken?’
‘Dij was zo baange veur heksen, dat e elke oavend veur e op bère ging, n omgekeerde bezzem bie d’veurdeure zetde. Tot op n kwoade dag zien vraauw overdag d’bezzem broekt haar en nait weer terogge op stee zet haar.’
‘Nou moakst mie nijsgiereg.’
‘Dou ze de volgende van d’bère kwamen, was heur brandkaaste leegplunderd.’ Ampel wacht even:
‘En boven op d’brandkaaste ston n bluiende bloume en nou magst ain keer roaden wat veur aine.’
‘Heksenkruud?’
‘Wis en woarachteg.’
Wiepkediene liekt onder indrok van t verhoal. En Ampel? Dij denkt, dat e oet zien horror-verhoal nou best n sloatje sloagen kin, getuge zien opmaarken:
‘k Heb gewoon n dreuge keel van t proaten kregen. Denkst ook nait, dat t nou wel tied is veur n kop kovvie?’
As ze even loater bie d’grote toavel achter n kop kovvie mit oldwieve zitten, zegt Wiepkediene:
‘Ik heb nog es even noadocht over dij old kollegoa van die.’
Ampel kikt mit n nijsgierege oetdrokken noar Wiepkediene.
‘Is dien old kollegoa nog traauwd?’
‘Nee, vlak noa daifstal binnen ze schaaiden. t Was net oft noa dij inbroak aal fout ging tussen dij baaident. Houzo?’
‘En de vraauw wos netuurlek dat dien kollegoa zo’n schiet-in-de-boksem was.’
‘Dat neem ik aan van wel.’
‘Joa, dat docht ik al. Biegeleuvege mìnsen trekken aaltied aan t körtste ìndje.’
Ampel snapt ter niks van en doarom perbaaiert Wiepkediene t op n aander menaaier. Zai lopt even noar d’hörn woar Ampels schounen nog aaltied liggen, pakt ze op en legt ze op toavel hìn.
‘As d’vraauw van dien kollegoa soavends veur t sloapen goan schounen op toavel zet haar, den haar ze zok t makkelker moakt.’
‘Ong?’ zegt Ampel verbolderd.
‘Den haar ze gain heksenkruud kopen huifd, want aarmou was vervast – linksom of rechtsom – dien kollegoa zien lotsbestemmen worden.’