Vlinder

‘Zollen we den toch n raaiger bie d’viever had hebben?’
Karel lopt te ragen deur t hoes hìn mit n gezichte, dij wel drij doage onweer en bliksem veurspèlt.
‘Wat zitst toch aal te mottjern over raaigers,’ zegt Lena. De dag veur heur is nog mor net begonnen en omdat de zunne schient en omdat d’veurspellens op n schiere dag oet lieken te kommen, kin zai t nait velen, dat heur kirrel  nou al lopt te saggerijnen.
‘Zugst wat dit is?’ vragt Karel op òfgemeten toon en mit n grammietege kop. Hai let heur n ondudelk stokje geel-oranjeachtegs zain.
Nee, Lena het gain idee.
‘Dat heb k net bie d’viever vonden.’
‘Ong?’
‘Dat is t steertje van ain van mien goldwindes,’ vrantert Karel. t Antwoord, dat volgt is dit keer t zulfde as n poar tellen leden. Zai schudkopt es wat en let der den op volgen:
‘Denkst nou echt, dat dien raaiger dit stokje weer oetspijd het.’
Karel kikt Lena even onbegriepend  aan en zugst hom denken.
‘Gain raaiger dus?’ t Zol ook ja n wonder wezen as dij grote roofdaaier mit heur braide vleugelslag zien bevailegens-systeem omzaild haren. Hai zugt ze wel es op t dak van de grote schure zitten te loeren noar aal dij grote jongens bie hom in d’viever. d’Leste joaren hebben ze traauwens wel leergeld geven.
t Onzichtboare viskedroad en d’hekken om de viever moaken n landing hoast al onmeugelk, loat stoan dat ze n smoakelk hapke oet de viever snaaien zollen.
‘Mor wel het mien goldwinde den oet d’viever visket?’ zegt Karel moudeloos.
‘En het t steertje liggen loaten omdat dij nait te verteren is?’ t Is n opmaarken mit n groot vroagtaiken en n open ìnde. En de menaaier, woarop ze derbie kikt, moakt dat Karel hoast mor in ain richten denken kin.
‘Krummel?’
‘Wel aans.’
‘Mor hou ….?’  Joa, hou e dat veur mekoar kregen het, dat is veur Lena ook n vroage. Aal dat viskedroad om de viever hoalt wel degelk de raaigers op n òfstand, mor doar let n Krummel zok bliekboar nait zo makkelk deur òfschrikken.
Dat Krummel zok dij dag nait zain let, zol veur Karel hoast wel n aanwiezen wezen mouten, dat t lutje koatertje meer van d’visdaifstal òfwaiten mout. Hai het sikkom d’haile dag op zien sloapstee in de kas legen. Wat wilst ook mit n lief vol vis. Nait dat e t aal allendeg opeten het, nee, je hebben kammeroaden of je hebben ze nait. En Joris en Blackie binnen echte vrunden, deur dik en dun. Dij loaten heur beste kammeroad der nait allendeg veur opdraaien. Zo’n grote vis van wel vieventwinteg centimeter laank, is toch veuls te veul veur n klaain kattenmoagje.
Pas tegen d’oavend komt Krummel weer n beetje in t ìnde.
Lena het al n poar keer even bie hom keken, dreven deur n mouderlieke ongerusthaid.
‘Hai zol der toch niks aan overholden hebben?’ De vroage komt bie Karel wel binnen, mor d’onverschilleghaid van zien antwoord is veur n boetenstoander best wel begriepelk.
As ze Krummel over t grasveld richten hoes zain kooiern, kin Karel nait noaloaten n schampere opmaarken te moaken:
‘Lena, doe moust in t ìnde. Dien lutje Krummeltje het vervast honger.’
Mor wel schetst heur verboazen as ze Krummel nait noar hoes, mor in d’richten van de viever lopen zain.
‘Hai zol nou toch al nait weer honger hebben?’
Nee, Krummel het gain honger, wel dörst en as e op d’raante van de viever zok veurover boekt en mit klaaine slokjes begunt te drinken, kin Lena heur gelok nait op. t Liekt aal goud te kommen mit Krummel.
t Schiere weer van dij dag moakt, dat Lena en Karel soavends boeten kovviedrinken. t Is n omgekeerde wereld liekt t wel, want woar d’mìnsen d’laampe oet hebben van n dag haard aarbaaiden in toene, doar vlogt Krummel as n haalfmale deur toene hìn.
‘Wat het dij katte wel?’
Nou joa, dat wait Lena netuurlek ook nait. Krummel is n levenslusteg koatertje en nou d’swoare vismoaltied verteerd liekt te wezen, het e weer genog energie. Mor t binnen dit moal nait zien kattekammeroaden, woar e mit aan t joechaaien is. De vlinders, d’eersten van t veurjoar, binnen zien speulkammeroadjes. Mit haalve en soms hoast haile salto’s perbaaiert e ze oet de locht te haauwen.
De plons, dij t gevolg is van dizze vlinderjacht, zörgt derveur dat baaide olders – hou mui ze zok ook voulen – in d’richten van d’viever stoeven.
‘Hai verzopt ons,’ bölkt Lena en zai liekt der hoast bie in t wotter te willen springen.
‘Wacht mor even òf,’ zegt Karel en hai het dit moal geliek. Wat ze zain is t maist opzainboarende, wat je joe mor bedenken kinnen. Ze binnen noamelk getuge van n swemmende koater, dij op zien  hondjes mit rustege sloagen noar d’kaante touswemt. Joa, woarom zol n katte nait swemmen kinnen. Mor as even loater Krummel as n verzopen katte aan d’kaante staait, zok even oetschudt en zok den poeskelaif begunt schoon te slikken, kinnen baaide ollu nait aans as d’konkluzie trekken, dat Krummel toch wel n boetengewone katte is.