Meziek

‘Wat mouten buren doar wel van denken.’
Wiepkediene is t zat mit heur swoager.
‘Lewaaischopper,’ vrantert ze zachies veur zok oet, as zai mit grote stappen deur t achterhoes noar boeten dendert. Z’het dizze ellìnde nou laank genog aanheuren mouten en mit n gezichte dij drij doage onweer veurspelt, is ze op de niksvermoudende Ampel òfstoven. Mit de veniende opmaarken:
‘Zet dat tjoedelapperoat van die es wat zachter, man,’ zolst hoast denken, dat ze Ampel zo van zien zummerstoultje òfbloazen zel, mor niks is minder woar. Ampel liekt van de molenwiekende Wiepkediene nait echt onder d’indrok. t Tegenovergestelde liekt eerder woar, want mit n stroalende laag op snoet en mit n holden van totoale ontspannen, bölkt e over t lewaai van de meziek hìn:
‘Wat zegst?’
Hai zugt dat Wiepkediene kwoad is, mor wat de reden van heur kwoadhaid is, is hom nait recht dudelk.
‘Klaaine schooier, mit je scheur in je broekie,’ gaalmt t over d’Komnijsterwieke. Ampel zien transistor-radio staait nog aaltied op volle staarkte en bloast nait allendeg t schone Nederlandstoalege laid de wereld in, mor ook de blouddrok van Wiepkediene tot ver boven Pekels paail. Zai wait, tot n gesprek komt t op dizze menaaier nait en doarom lopt ze noar t radio-bakbaist, dat noast Ampel zien campingstoultje op de grond staait en begunt aan de knoppen te draaien.
‘Wat dust nou?’ bölkt Ampel op t zulfde mement of aiglieks net even noadat Wiepkediene de volumeknop vonden het.
‘Huifst nait zo haard te roupen, heur,’ zegt ze trankiel. De stilte dij oet de radio komt, het heur op slag weer d’olde, relativerende Wiepkediene moakt.
‘Woarom hest d’meziek oetdraaid?’ Ampel is zichtboar vergrèld.
‘Meziek?’ zegt Wiepkediene kaalm, ‘nuimstoe dat meziek.’
Ampel is intussentied opstoan en staait nou recht tegenover zien gastvraauw. Hoast neuze aan neuze. Hai is degene, dij op zien beurt kwoad en verbolderd is.
‘Wolstoe zeggen, dat ik hier gain meziek draaien mag?’
‘Meziek is goud,’ zegt Wiepkediene op heur beurt, ‘mor den wel op n fesounleke geluuds-staarkte.’
‘Ong?’ zegt Ampel verboasd.
‘Thoes draaist toch ook nait de volumeknop hailemoal open? Doar wordt elkenain ja stoapelmesjogge van.’
Ampel begunt te lagen en fluustert zachies de veur Wiepkediene onverstoanboare woorden:
‘As de meziek zo zacht staait, den ropt elkenain bie ons in de flat votdoadelk: Haarder!!’
Wiepkediene kikt nait begriepend noar heur swoager en zegt:
‘Wat zeest?’
‘As de meziek zo zacht staait, den ropt elkenain bie ons in de flat votdoadelk: Haarder,’ ropt Ampel.
‘Dat mainst.’
’t Binnen aal mezieklaifhebbers.’
En terwiel Wiepkediene wat mit t heufd schudt, begunt Ampel n hail verhoal op te hangen over vrouger tieden, dou Piekie en hai mitschik elke zotterdagoavend noar t dansfeest in t gebaauw van d’buurtverainen gingen. Hai het intussentied de knop op d’radio n klaain slagje geven en as d’eerste tonen van “Twee reebruine ogen, die keken de joager aan” oet d’luudsprekers kommen zweven, drokt dij haalfmale Ampel zien schoonzuster stief tegen zok aan en begunt mit heur op de sinters van t klaaine achterthoeske te zwaaien en te zwieren.
‘Moi.’
t Is genog om in ain klap baaide dansers as stainen standbeelden stil te loaten stoan. Mit openvalen monden en n verschrikte blik in d’ogen kieken twij mìnsen noar de spelbreker. Woar t veur de ain n hail bekìnd persoon is, is t veur d’aander n totoal onbekìnd personazie.
‘Goh, moi, Joager, ie hier?’
t Binnen Wiepkedienes woorden. Zai is d’eerste, dij heur verstand weer bie mekoar het en as ze plietsie Joager doar zo stoan zugt, wait ze dat hai nait veur n lekker kop kovvie kommen is. As ze zok lösmoakt het oet Ampels stevege greep, lopt ze noar Joager tou.
‘Wat mou’k nou tegen dij man zeggen,’ schut der deur heur hazzens. t Is ook wel n hail ongemakkelke situoatsie, woar ze deur dij verrekte Ampel in verzaild roakt is, mor gelokkeg moakt plietsie Joager t nait stoerder veur heur, dan t al is en hai begunt:
‘Ie hebben t hier wel gezelleg mit zien baaident, nait?’
‘Je konden der wel es ……..’
In d’waitenschop, dat Ampel – zien òfkeer van alles wat gezag oetstroalt is bekìnd -, n bult vernailen kin, onderbrekt Wiepkediene heur swoager net op t goie mement:
‘Je konden ons meziek op stroate toch nait heuren, Joager?’
Nee, Joager haar d’meziek van de Selvera’s op stroat nait heuren kind. Nee, man en terwiel e belangstellend en zuikend in t ronde kikt, gaait e onverwacht op t stoultje zitten, woar Ampel nog gain vaar menuten leden nog zeten haar.
‘Wat n geweldeg mooie radio hebben ie doar. Dij zugst tegenswoordeg hoast nait meer.’
Ampel is lamsloagen en wait nait wat e der aan het. Hai mit zien netuurleke achterdocht kin nait geleuven, dat n plietsie-agent doar gewoon even mit heur zit te kwedeln. Mor plietsie Joager is nog nait oetverteld:
‘Juust dij meziek oet d’zesteger joaren sprekt mie n stok meer aan as dat moderne rampetam-lewaai, dat tegenswoordeg oet d’luudsprekers komt knallen. Vinden ie ook nait?’
t Leste is spesioal bedould veur Ampel, mor omdat bie dij d’woorden achter in t keelgat stoeken blieven, beslot Joager onverrichterzoake mor weer op hoes, dus t plietsie-bero, aan te goan.
As even loater Wiepkediene weer achter t hoes komt kieken, zegt Ampel:
‘Gain maal kirrel dij Joager, Wiepkediene.’
Nee, Joager is nait d’joager, dij op mì֡nsen jagt.  Hai löst de problemen laiver op zien aigen menaaier op.