Tudeltoantjes

Ampel is vanmörgen al vroug oet de veren. t Was hom te waarm in d’bedstee onder n dikke veren dekbère, mor t is hom ook veuls te benaauwd in t lutje veurkoamertje. Noa n snel stoetje het hai zok doarom n schier steechie oetzöcht veur thoes, op n bankje in de schare onder de grote ekkelbomen. Doar kin de zunne hom nait ploagen en hai zit tevreden wat om zok tou te kieken. Diverdoatsie het e genog mit aal d’kinder, lutjen en groten, dij passeren op weg noar school.
‘Woarom lopen dij lutje kinder hier in Pekel mit nander aan n taauw,’ het e Wiepkediene al n moal vroagd. Zai het heur swoager eerst es verboasd aankeken en dou kopschuddend antwoord:
‘d’Kinder lopen hier nait aan n taauw, Ampel, mor in n taauw. Aans lopen ze meschain vot?’ Wiepkediene blift zok òf en tou verboazen over de wainege mìnsenkennis van Ampel. Dat hai nait snapt, dat je klaaine kleutertjes onder begelaaiden noar school brengen mouten, komt natuurlek ook omdat hai en Piekie zulf gain kinder had hebben.
’t Binnen toch mor wereldvrumde gasten,’ het ze buurvraauw Klaain wel es touvertraauwd.
Ast noa n zetje wat rusteger wordt op Komnijsterwieke, is der nait veul oardeghaid meer aan veur Ampel. Hai het al even keken of der op d’wieke nog wat te doun is, mor behaalve n petreulieboer, dij al bie d’leste hoezen zien klipkes aan t bievullen is, zugt e gain volk, woar e wat mit kwedeln kin.
’t Is hier mor n dooie boudel in Pekel,’  mottjet hai op t lest wat veur zok oet en lopt mit n verveeld gezichte noar binnen. Doar zugt e dat Piekie intussentied ook wakker worden is en mit n sigaret in d’aine en n kop kovvie in d’aander haand bie de grote toavel wat bie zit te kommen.
’t Is hier mor n dooie boudel op d’wieke,’ zegt e veur n twijde moal, mor dit moal komt zien bodschop wel aan. t Is ook nait aan dovemansoren richt en moggen je denken dat Piekie nog nait recht wakker wezen zol, heur antwoord getuugt van t tegenovergestelde:
‘Den gaait meneer toch mooi weer opsakkedaaiern noar Stad tou.’
Ampel schrikt nait allendeg van de botte oetsproak, mor veural van de kwoie ondertoon in heur stem.
‘Ong?’ is t ainegste wat e oetbrengen kin.
‘Doe zöchst toch drokte. Nou, ast drokte wilst, den moust òfraaizen.’ Zai wuift nog es overdreven lösjes mit heur haand, op de menaaier van wegwezen doe. Ampel, dij van verbolderdhaid eerst even lamsloagen liekt deur t onverwachte optreden van zien vraauw, kin zien ogen en oren hoast nait leuven.
‘Doe maal wief,’ vaalt hom den ook zo mor oet de vergrèlde mond, as op t zulfde mement Wiepkediene d’koamer binnenstapt. Zai het d’begunnende roezie in de keuken al laank woarnomen. Zai wait woar zokse gesprekken op oetdraaien kinnen en zunder acht te sloagen op t kribbende stel zegt ze vrolek:
’n Kopke kovvie Ampel?’
t Brekt de spannen votdoadelk en mit n dik plak olwieve liekt Ampel t onaangenoame gesprek mit Piekie al laank weer vergeten. Of toch nait. t Blift oppazen mit dizze baaident. Der huift mor n woord verkeerd te valen of t vuur van hoat en nied gaait weer helderop branden. En Wiepkediene wait dat. Onder t proaten, woarbie Piekie de boventoon voert, zit Wiepkediene zok te bedenken hou ze wotter en vuur op dizze mooie zummerdag schaaiden kin. Ook al wast mor veur even, zai mouten mekoar nait teveul onder ogen komen, want den gaait t mis. Zeker as Piekie zo’n buie het as vandoage, woarbie ze konstant Ampel op de nekke zit en hom zit te oetsen.
‘Zolst mien toentje wel even schier moaken willen?’
t Is der oet veur ze der op verdocht is. Heur toentje, heur pronkjewail touvertraauwen aan n aander, dut Wiepkediene nait zo gaauw, aiglieks nooit. Woarom nou den wel, Wiepkediene? Ze wait t mitschik zulf nait, mor wel a zegt, mout ook b zeggen. t Zörgt wel veur n stok rust in hoes, mor in ploats doarvan spoukt t nou in d’bovenkoamer van Wiepkediene.
‘As dat mor goud gaait,’ echoot n vranterge stem aal in heur hazzens.
‘Wat hest nou wel ommans had,’ komt oet dezulfde verontruste richten en om heur aigen gewaiten n beetje tot rust te moanen, zegt ze haardop:
‘Ik heb hom toch persies oetstokt woar e op letten mout.’ Joa, t is aal beurd. Ampel het van zien schoonzuster dudelk te verstoan kregen, woar de bloumen gruien en wat onkruud is.
‘Wait Ampel dat den nait?’
Nee, Ampel woont al zien levenslaank op n flat in Stad. Dij het nog nooit n toene had. Dij kin t verschil tussen n doezendschoon en peerdebloumen nait ains. Dij het gain idee wat roet is en wat n toentjebloume.
‘Aster mor om denkst, dat hier de tudeltoantjes stoan,’ het z’hom wel vaar, vief moal oetddrokkelk op t haarte drokt. De tudeltoantjes, woar zai summers zo trotsk op is en dij zai in t veurjoar mit veul laifde en zörg in hoes opkweekt het – en woarveur zai van d’buren aaltied d’kompelminten krigt – binnen heur lust en heur leven. Mor je kinnen overal op verdocht wezen, Wiepkediene, soms binnen der problemen, dij je nait veurzain kinnen.
As Ampel noa t kovviedrinken d’haile batterij aan haarken en padschovvels en aal t aander toengeraidschop teveurschien hoalt, is Wiepkediene hom net even n slag veur.
‘Nee, Ampel,’ komt ze der lagend op t leste mement nog over tou, ‘zo doun wie dat hier nait.’
En zai legt de verboasde Ampel oet, dat hai mit n schovvel meer vernailen dan goud doun zol.
‘Doar is mien toentje veulste klaain veur,’ zegt ze schooljuvvraauwachteg en ze gaait even op d’knibbels liggen en begunt vezichies mit d’handen t roet tussen de plantjes vot te hoalen.
‘Zo doun wie dat.’
Zeker van zokzulf, dat d’oetleg honderd persìnt west is, gaait Wiepkediene mit n gerust haarte weer noar binnen en aan heur aigen waark. Striekgoud.
As n haalf uurtje loater d’petreulieboer bie Wiepkediene deur t achterhoes noar binnen lopt, is t verhoal toch even aans.
‘Joen swoager vragt om n kruuwoagen,’ vaalt e mit de deure in hoes.
’n Kruuwoagen?’ t Is bie Wiepkediene net of der bie d’binnenkomst van d’pietereulieman inains n wolke veur de zunne aan is kommen drieven. Zai voult ondanks de stroalende dag toch wat natteghaid.
’n Kruuwoagen? Woarveur?’
‘Nou, hai het n beste bulte onkruud bie die oet toene verzoameld.’
Zo snel as Wiepkediene van t achterhoes noar veur t hoes stoven is, is nooit opmeten, mor dat zai n snelhaidsrekord broken het, staait as n poale boven t wotter van t Pekelderdaip.
De revoazie, dij ze noa n poar tellen onder ogen kreeg, was mit gain pìnne te beschrieven. Toene was schier, dat wel, mor aal t pootgoud, aal wat mor ainegszins gruin blad haar en over n zetje bloumen droagen zol, lag op n bulte zaand.
En Ampel?
Dij ston mit n braide laag op t gezichte mit d’padschovvel in d’aine en d’haarke in d’aander haand te wachten op de kompelminten van zien gastvraauw. Dij dus nait kwamen. Wat wel hail snel kwam, was t besef, dat je n slachter, dij zien levenslaank mit superschone handen achter d’gehaktmeulen stoan het, nait vroagen mouten om mit zien handen in toene te goan vruzzeln en wruiten.