sukkeloa-regen

Tradietsies binnen der om in ere te holden. Doar mouten je nait zo mor van òfstappen, ook al hebben je soms t gevoul, dat d’olde gewoonte nait meer aan d’oorspronkelke vroag of noodzoak voldut. Zo ongeveer voult t bie Anjolt as hai en Ketriene proaten over d’kerstmoaltied.
‘Wie nuigen ze gewoon oet, Anjolt,’ het Ketrientje ook dit joar weer mit grote zekerhaid t onderwaarp körtsloten.
‘As we tegen dien kammeroaden zeggen, dat wie dit joar gain kerstmoaltied meer organiseren, waist wat ze den zeggen?’
Anjolt haar gain idee.
‘Den zeggen ze natuurlek, dat het Ketriene ommans had, dij wil aal t waark aan n moaltied veur Anjolt zien oldste én beste kammeroaden nait meer hebben?’
‘Zolst denken?’ haar Anjolt nog perbaaierd heur op aander gedachten te brengen, mor Ketriene was vastbesloten. De nuigen noar Berrus, Jokkop en Kloas zol net as veureg joar en aal dij joaren doarveur gewoon weer bie d’jongens op d’matte valen. En ook al was Kloas intussentied traauwd en ook al mog  Ketriene dat Rötterdamse, overdreven proatende mokkel veur heur kont nait zain, zai wol in elk geval nait, dat proat over t dörp goan zol, dat zai d’kammeroaden nait meer over de vlouer hebben wol. Op t lest – der was toch gain proaten tegen aan – het Anjolt den mor tougeven, wel mit de mitdailen:
‘Moust ter nait teveul aandacht aan besteden. Hest ter aaltied zo’n pìnse vol waark aan.’
Ketriene haar hom even schuuns aankeken, mor niks smoesd. Zai haar doar zo heur aigen gedachten over. t Was heur ere ook n beetje te noa, om zok der mit n Jaantje van Laaiden van òf te moaken. Nee, zai haar t aalmoal al bedocht, hou ze t hebben wol, mor dat huifde ze Anjolt nait aan d’neuze te hangen. Om ain keer per joar baaide ainspanjers Berrus en Jokkop  es n keer keuninksmoal veur te schuddeln, doar haar zai gain muite mit, mor ook heur plezaaier wel aan. Dat Kloas intussentied wel n biewoagen haar in de vörm van n Carolientje, mos zai mor op de koop tou nemen.
As op d’eerste kerstdag tegen n uur of zèzze eerst Berrus en Jokkop, d’eerste mit n bossie bloumen en de twijde mit veul lewaai binnenkommen, staait de kerst-toavel  in d’keuken al kloar. Ketriene het heur schiere, damasten toavelklaaid oet t dresswaar hoald, de borden binnen nog wel leeg, mor t kin de gasten nait ontgoan, dat aan d’inhold ook de neudege aandacht besteed is, zo lekker rokt t in hoes.
Ketriene het veur d’feestelkhaid van dizze dag heur schierste klaaid aantrokken en ook Anjolt het zien beste pak aan en dragt – op aandringen van Ketriene: ’t is ja mor ain keer per joar kerst’ -n strikke  op zien witte overhemd. As gastheer en gastvraauw mouten ze goud veur n dag kommen. t Verschil zit hom in d’oetstroalen. Woar Ketriene as n vlaigende vief-menuten van heur gasten – ‘nemen we eerst n lekker kop kovvie?’ – noar d’keuken fladdert om in panen te ruiern en t vlais te kontroleren, doar liekt t wel of Anjolt in n hail aandere stemmen is. t Is nait zo, dat e de bokkeproek op het, mor t is net of der n stok sagrijn bie hom op t gezichte ligt, wat nait te duden is. As Kloas en Carolien ook binnen binnen en ook zai traktaaierd binnen op n kop kovvie mit n lekker stokje kerst-sukkeloa, gaait d’optocht van d’koamer noar de keuken.
Al tiedens t soep eten hebben Jokkop en Ketriene t hoogste woord. Woar Ketriene groag even dudelk moaken mag, hou zai d’avokoadosoep in mekoar draaid het, doar traktaaiert Jokkop  zien publiek groag even op de maist schune moppen, opdoan bie d’jongens in d’febriek, mor maist in de kroug. t Is n duet van twij onverainegboare, tegenstriedege opvattens over gezelleghaid aan toavel. d’Eernseghaid van Ketriene en d’kloarbliekelke onverschilleghaid van de moppentappende Jokkop is n kombinoatsie,woar n vrumde meschain roar van opkieken zol, moar woar de toavelgasten wel aan wìnd binnen. t Is ook mor goud, dat Carolientje de Grunnegse toal nog nait goud beheerst, aans haren heur oortjes òf en tou best even flapperd. Dat de clou van t verhoal heur voak ontgaait, is den ook mor beter.
Tussen d’soep en t vlais is t even pauze. Ketriene het t drok mit de verdere veurberaaidens en staait bie t aanrecht en Jokkop is zo te heuren deur de maiste moppen hìn. t Is n mooie gelegenhaid veur d’aander gasten om ook even aan t woord te kommen. Zo vertelt Berrus van zien bruier, dij overver woont en doar n geraziebedrief het en krigt Carolien ook es d’meugelkhaid wat meer van zokzulf te loaten zain. En t mout zegd worden, t wordt n hail gezelleg gesprek, zeker as Ketriene de gloazen nog weer even bievult. Of dat d’reden is, dat Jokkop inains weer wat sproakzoamer wordt, is nait zeker, d’opmaarken noar Anjolt is wel hail opvalend:
‘Konst wel mui wezen, Anjolt.’
Anjolt schrikt.
‘Joa,’ vult Kloas aan, ‘bist d’haile tied ja zo rusteg.’
Anjolt vuilt zok nait gelokkeg mit dij aandacht. Dat hai nait goud in zien vel zit, is bliekboar aan d’boetenkaante dus toch te zain.
‘k Wait wel, woarom hai aal niks te smoezen het.’
t Is weer Jokkop, dij d’knuppel in t hounderhok gooit, want hai zegt lagend:
‘Ketriene het hom vandoage aan t schonen zet. Doar is hai netuurlek zo mui van worden.’
Nou schrikt Anjolt veur de twijde keer, mor dit keer zichtboar. Zollen ze nou toch mit t wotter noar de dokter mouten? Hai kikt even in d’richten van Ketriene, dij op dat mement bie t aanrecht t vlais staait te snieden en wait even nait, hou e der mit aanmout.
‘Aan t schonen?’ zegt Berrus belangstellend. Hai is opstoan en is noar t roam lopen, dut t rolgedien omhoog om de verlichte kerstboom in toene te bewondern, as e tot dekonkluzie komt, dat t is begonnen te regen. t Regent en dat op n kerstdag. Der zol toch n dik pak snij liggen mouten.
‘Joa, dou ik vanmiddag hier op fietse veur t hoes langs ree, was Anjolt net d’roeten aan t schoonmoaken.’
’t Liekt net of de druppels aan d’binnenkaante zitten,’ zegt Berrus lagend en hai strikt over d’roete. As e n tel loater noar zien haand kikt, zugt e dat de toppen van zien vingers broen binnen.
‘Moust kieken,’ zegt e verboasd en let de binnenkaante van zien haand aan d’aandern zain.
‘Ie hebben hier toch gain roeten van sukkeloa?’ zegt Kloas maaljoagend.
‘O, o, Anjolt, doe hest ain roete vergeten, mien jong,’ zegt Jokkop op n ploagerge menaaier.
Anjolt kikt kwoad noar zien beste kammeroad. Wait Jokkop meschain meer, dan woar e tot nog tou veur oetkomen is. Het Jokkop meer zain en heurd, dou e veur t hoes langs ree en wait e meer van d’roezie dij Ketriene en hai dij middag oetvochten hebben. Rechtstreeks vroagen duurft e nait, baange veur gezichtsverlais, mor Ketriene is gain koare aan d’hakken bonden. Zai let t mes op t aanrecht liggen en gaait op heur stoule aan toavel zitten en voart van wal:
‘Loat ik der den mor eerlieks veur oetkommen. Anjolt en ik waren t over dizze kerstmoaltied nait hailemoal ains mit mekoar.’
‘Of hailemoal nait,’ perbaaiert Jokkop te grappen, mor as e n stöt van Kloas in d’ribben had het, holdt e zok wieselk stil.
‘Anjolt von bevubbeld dat ik …,’ ze wacht even, ‘… nait zoveul aandacht aan dizze moaltied besteden huifde.’
‘Ong?’ zeden Kloas en Jokkop in koor.
’t Is nait, dat ik der gain waark op doun mos, mor t huifde van Anjolt nait zo oetgebraaid as aans.’
‘Schiere kirrel bistoe,’ kon Berrus nait noaloaten te zeggen.
‘Wacht nou mor even, Berrus,’ ging Ketriene deur, ‘ook al binnen je t soms nait ains mit mekoar, je huiven nait aaltied noar mekoar te luustern.’
‘Zo ist mor net,’ nikkopde Jokkop.
‘En doarom wol ik juust van t toetje vandoage wat ekstroas moaken.’
De gezichten aan toavel goan op maal weer.
‘Dat betaikent dus, dat wie dammeet gain toetje kriegen?’
Ketriene begunt te lagen.
‘Wacht mor even.’ En dou begunde zai oet te leggen, dat zai spesioal veur de veziede n sukkeloaden kommechie moaken wol, woar loater den ijs en slagroom en van alles in doan worden kon.
‘En doar ging t fout,’ zee Ketriene, ‘ik haar op internet zain, dast mit n ballon en vloeiboare sukkeloa in n pannechie de prachtegste bolletjes moaken konst. Wat ik evenwel vergeten was, dat d’sukkeloa nait te hait worden mog en net dou de daarde loage op de leste ballon aanbrocht wui …….’ Ketriene wacht even, glopt even noar Anjolt en den noar d’aander lu en gaait den verder:
‘Joa en bie dij leste loage ging t fout.’
‘Wat is den beurd?’
‘Dou is mie de ballon knapt en …..’ Weer stopt Ketriene even en oft nou komt deur de nijsgierege koppen om heur tou of omdat zai t haile tavvereel weer veur zok zugt, Ketriene mout, of ze nou wil of nait, zo lagen, dat heur de troanen over d’wangen lopen.
‘Och wicht,’ bemuit Carolien zok der ook mit, ‘wat n toustand ja.’
‘Ja, ja,’ zegt Jokkop noadenkend, ‘dat heb ik dus zain, Anjolt Broesder, doe wast de sputters van d’sukkeloa-regen dij dien vraauw aanricht haar, aan t oproemen.’
t Is veur t eerst dat Anjolt zok doadwerkelk mit de diskuzzie bemuit en terwiel e kwoad noar de nog aaltied lagende Ketriene kikt, zegt e vranterg:
‘k Haar t ja zegd. Moak nou nait zoveul poespas. Dij jongens vinden n beetje ijs in n stainen kopke net zo lekker as in n sukkeloaden kommechie.’ Hai schudt nog es mit t heufd:
‘Nou dat het ze dus waiten. d’Haile keuken zat der onder. Van t plavvon tot aan d’vlouer en op d’roeten. Overal zat t op en in.’
‘Doar hest doe dus stief waark aan had,’ zegt Kloas.
‘d’Haalve middag bin k in de weer west om t spul overal òf te kriegen.’
‘Dus,’ zegt Berrus en hai kikt Anjolt even recht in d’ogen, ‘doe bist aiglieks aal nait zo mui, ook al haarst meschain n pìnse vol waark om d’haile keuken weer schoon te kriegen, mor doe bist veural vranterg, omdat dien vraauw nait noar die luustern wol.’
Joa, dij Berrus het de neudege mìnsenkennis, mor hai het n ain piele op de boge.
‘Mor, woarom dast dij aine roete nou vergeten bist, snap ik nait.’
‘Nou, zegt Anjolt, ‘dat is oet veurzörge beurd.’
Elkenain kikt verboasd noar Anjolt.
‘Even heb ik docht, dat dit verhoal nait op batterij kommen zol. Ast nou nait was goan regen en Berrus was nait zo nijsgiereg noar d’kerstboom in toene west, den was dat ook zo kommen. t Was ook ja nait zo’n mooi verhoal, achteròf bekeken. Mor ik docht, ast den toch om welke reden den ook, verteld worden mout, den geleuft natuurlek gainaine, dat t aal zo beurd is. En doarom docht ik, den loat ik tenminnent ain roete in d’sukkeloadenbroene toustand zitten. As n soort bewies.
Of t toetje in de smoak valen is?
Meroakels.
Mor de leste was ja knapt.
Klopt, mor zoals wel voaker beurt, Ketriene het overal wel n oplözzen veur. Wel zee nog mor, dat t in n stainen kommechie net zo lekker smuik?