Kneels

t Lopt tegen acht uur, as bie Ampel hail langsoam d’loekjes opengoan. Nait dat zokswat vanzulf gaait, nee, Ampel wordt sikkom nooit oet zokzulf wakker. Woar Piekie hom maisttied mit heur gekwedel oet d’sloap hoalt, ist vandoage aans. t Heurt of anderkaant bedsteedeuren n grootscheepse verhoezen aan de gang is, zo wordt ter mit meubels schoven.
‘Woar is Wiepkediene wel mit bezeg.’
De vroag is aiglieks bestemd veur Piekie, mor dij knort der nog over as n tevreden swien. As Ampel bezörgd bedsteedeuren openslagt, zugt e Wiepkediene, mit n rooie buusdouk op t heufd, aan t haaistern in d’koamer. Zai veegt mit n koamerbezzem t stof veur zok oet. In t licht van d’binnenkommende zunnestroalen zugt Ampel, dat t stof in d’koamer alle kanten opvlogt, zodat e der even over prakkezaaiert om deuren van zien sloapkaaste weer dicht te doun. Hai schudt wat mit d’kop en ropt den veuls te haard:
‘Haarst beter d’boudel eerst even nat moaken kind, den haar t nait zo stoven.’
‘Ik bin nait doof, heur,’ ist vranterge antwoord van Wiepkediene, ‘mor astoe denkst, dast t beter kist,’ en ze lopt mit d’bezzem oetneudegend veur zok oet noar d’bedstee, ‘den loat mie mor even zain hou t wel mout.’
As n haalf uur loater t stof weer op dele ligt en Piekie, roeg deur Wiepkediene oet heur zuitste dreumen oet d’bestee hoald, ook weer op oarde terogge is, wordt t langsoamaan tied veur n kop kovvie. Gelokkeg het Wiepkediene de pruttelkane al n zetje leden op t petroleumstel hìnzet en noa twij keer pruiven het zai bepoald, dat kovvie goud op smoak is. En mit n plakje olwieve zitten ze mit heur drijent gezelleg aan toavel te kwedeln.
‘Ik mout dammeet wel even bodschoppen doun,’ zegt Wiepkediene noa n zetje tegen heur gasten, ‘as je om middag tenminnent eten willen.’
Da’s n roare vroage, loat de Stadse femilie zok verontwoardegd ontvalen, je mouten toch eten.
‘Hongerlappen binnen je,’ zegt Wiepkediene, mor as ze heur schoet aan n spiekertje in d’keuken hongen het en heur bodschappenmatte oet d’kaaste hoald het, gaait ze toch mor lopens noar t dörp. Heur gedachten worden zo in beslag nomen deur d’moaltied van vandoage én mörgen, dat z’aal nait maarkt, dat achter heur rogge, Kneels, de nije bakkersknecht mit zien bakkerskare net d’Komnijsterwieke opridt. Haar ze dat wel zain, den haar z’hom vervast even woarschaauwd dat zai gasten in hoes het.
Kneels is n jongkirrel en sunt n haalf joar in dainst bie bakker Drìnth.
‘Ik bin stoetjebakker en broodbezörger,’ zegt Kneels wel es tegen d’mìnsen op stroat, as ze de nije knecht aanspreken. Hai is n vrolek jonk en ook al mout e elke mörgen vroug opstoan en noatied nog bie pad en weg om zien produkten te bezörgen, hai dut t groag. Oardeg wat laiver dan d’haile doagen in d’schoolbanken zitten. Kneels het noamelk gain zitvlais en dat haar zien pabbe ook wel deur en doarom zee dij voak:
‘Wor doe mor bakker, mien jong, den kist alles wast verknooist toch nog opeten.’
Dij wieze road het e opvolgd en t bleek, dat hai n snelle leerling was.
Bie Wiepkediene veur thoes zet e zien karre op d’handrem en doekt mit d’kop in t binnenste van de broodkarre om zien bezörgmand bie te vullen. Tuutjeflooitend lopt e even loater deur drifte achterom. Wiepkediene het hom den wel nait zain, hai het heur mit d’bodschoppenmatte wel degelk opmaarkt en in d’richten van t dörp lopen zain.
‘As’k nait thoes bin, legst t brood mor gewoon op t kolenhok,’ het Wiepkediene hom d’eerste dag, dat e langskwam al even in t oortje fluusterd. Kneels lopt den ook zunder aarg achter t hoes, as hom inains n vrumde kirrel mit n alpinopetje veur de vouten lopt. Woar Kneels denkt:
‘Wat dut dij vrumde kirrel hier bie Wiepkediene op t haim,’ doar huift Ampel nait te roaden wel dij jongkirrel is en veurdat Kneels d’gelegenhaid krigt om n vroag te stellen, zegt Ampel:
‘Ik bin Ampel en bin hier op veziede bie mien schoonzuster.’
‘Oh, den kin’k t brood en de haardbroden ook ja wel gewoon …….’ Verder komt Kneels nait, want inains komt ter n old, scharminkelg wiefke achterdeure oet vlaigen, woar d’jonge knecht zo van schrikt, dat hom d’broodmand hoast oet d’handen vaalt.
‘Moi, mien jong,’ zegt Piekie flemend n rondje om Kneels tou draaiend, ‘ik haar die al wel schoten. Doe bist vervast de bakker en komst mie zeker wat lekkers brengen.’ Of ze zok bie t veuroetzicht op aal dat lekkere goud om d’mond slikt het, staait Kneels nait meer goud bie, wel dat ze hom zunder woord of wieze bie d’aarm pakte en hom veur zok aan t hoes binnenlaaid het. Kneels, dij gain idee haar wat hom overkwam, het zok as n gewilleg lam noar d’slachtbaanke laaiden loaten. Dat dij vrumde vraauw mit dij laange blode jurk bie deure nog n moal achterom keken het noar Ampel mit n gezichtsoetdrokken woaroet òf te lezen vuil, dat pottenkiekers even nait welkom waren, is hom in d’konsternoatsie van t mement ook ontgoan.
As Kneels n dikke vief menuten loater weer boeten komt, is Ampel in gain velden of wegen meer te bekìnnen. Dij het noa d’overrompeln van de jonge bakkersknecht, in d’waitenschop dat der veur hom in hoes even gain plek meer is, aaier veur zien geld kozen en is net as zien schoonzuster noar t dörp lopen, woar hai zien hail in de kroug zöcht het.
Dat Kneels noa vief menuten weer boeten ston, mag veur n boetenstoander meschain n körte tied lieken. Veur Kneels evenwel nait. Wat de jonge, onervoaren knuppel doar onder dak aal mitmoakt het, is mit gain pìnne te beschrieven. Zai het hom nog net nait beknepen, mor as e, in n mement van onoplettendhaid van Piekie nait deure oetvlucht was, haar hom dat ook nog wel overkommen kind.
Joa,Wiepkediene haar Kneels toch in elk geval even woarschaauwen kind veur dat vrumde vraauwmìns oet Stad.