Moezen

‘t Liekt hier biezetten wel n hoessie van hòl-aan,’ lopt Lena wat te mottjern deur t hoes hìn. Zai kin t vandoage nait recht vinden in hoes.
t Is dunderdag, dus schoonmoakdag en Kloaziene is vanòf acht uur al drok in de weer om thoes aan d’zied te kriegen. Zoals gebrukelk gaait dat op d’menaaier van: alles wat ter veurkomt dat gaait mit.
n Vergelieken mit d’störm boetendeure komt oardeg in de buurte.
‘t Is ja mooi, dat Kloaziene de boudel hier in hoes bieholdt,’ zegt Lena wel es, ‘mor ik kin mor nait wìnnen aan dat tempo van heur.’ Joa, elkenain het zo zien aigen gewoonten en Kloazientje is doarop gain oetzundern. Elke mörgen zet zai eerst d’boudel op de kop en begunt den te schonen. Mor veurdat ze stoulen op toavel zet en klaaiden boetendeure hangt, kikt ze aaltied even, woar Krummel oethangt.
Ong?
Joa, dat rötbaist is d’eerste dij n schop onder de kont krigt. Nait dat zai zokswat haardop oetspreken zel
– zai paast wel op, want ze wait mor aal te goud, hou wies Karel en Lena mit heur koatertje binnen -, nee, zai pakt gewoon de mattenklopper oet t achterhoes en jagt hom doarmit t hoes oet.
Behaalve Kloaziene is lutje Vera vanmörgen ook al vroug – letterliek en figuurlek – binnenwaaien kommen. Mit n dudelke opdracht:
‘Buurvraauw, Sunterkloas is weer in Nederland, hè! Mag ik joen verklaidklaaier even lainen?’
‘Joawel, wicht,’ het Lena zegd, ‘mor ik heb doar zulf even gain tied veur, vroag mor …..’ Verder proaten was overbodeg, want Vera was al weer vot. Zai rappelde de trappe op noar boven tou. Zai wost al persies, buurman Karel zol wel op zien aigen koamer wezen.
‘Buurman, buurvraauw het net zegd, dat ……..’ En dat was t leste, wat Lena van t gesprek mitkreeg, omdat op datzulfde mement Kloaziene in d’koamer stofzoeger aandee. Oeregaai, docht Lena, ik hoop ain ding, dat zai veur tien uur d’koamer schoon het, want den kommen Hillie en Geertje op veziede.
As Lena bezeg is mit t keuren van heur appeltoarte, ligt Karel op knijen in d’zolderkaaste mit n zaklanteern noar d’Sunterkloasverklaidklaaier te zuiken.
‘t Zel mie nij doun, woar’k de Sunterkloasdeuze veureg joar hìnzet heb.’ t Is gain vroage en ook veur gainaine bedould, mor toch.
‘Wat zeggen ie buurman?’ Vera is ook op knijen goan liggen en glopt deur t open deurtje noar binnen en kikt nait allendeg tegen buurmans achterkaante aan, mor zugt bie t schiensel van d’zaklanteern dat in dij lege kaaste wel tien deuzen stoan. Gelokkeg mor, want zunder Vera haar Karel aal dij deuzen weschienlek ain veur ain bie langs mouten goan. Vera wost nog persies en as zai even loater, verklaaid as Sunterkloas plechteg trappe dele lopt, zöcht Karel de rust van zien aigen koamer op.
As Vera d’achterdeure oetlopt en Hillie en Geertje d’veurdeure binnenkommen, lopt Kloaziene net mit emmer en zeemleren lappe noar d’bovenverdaipen. Mor veurdat zai begunnen kin, wordt eerst t deurtje van d’zolderkaaste kopschuddend dichtdoan en murmelt ze wat binnenmonds:
‘As zien kont nait vastzat, zol e dij ook nog vergeten.’ Joa, dij Karel is n dikke sloddervos, dat het Kloaziene goud schoten.
In de stilte van d’echtelke sloapkoamer duurft zai t wel even aan, om op d’raante van t bère te goan zitten. t Kin wel even, vindt zai, der is ja toch gainent dij heur zain kin, as op t zulfde mement t zachte geluud van trippelnde pootjes over t gipsploaten plavvon tot heur deurdringt. Mit ogen, dij aal groter worden en in t besef, dat vlak boven heur heufd zok hail wat biezunders òfspeult, twievelt zai nog even wat zai doun mout. Mor dij twievel duurt nait laank. As n rovveltje – t liekt wel of ze mekoar noazitten – volgd wordt deur n bons, slagt de paniek bie Kloaziene tou en zai rappelt zo snel heur bainen heur droagen kinnen, de trappe dele en dit keer hail haard roupend:
‘Help, moezen!’
t Gevolg van dizze verboale oetbarsten is dat zowel n deure boven as n deure beneden hoast tougelieks opendoan worden en d’oetdrokkens op baaide verboasde gezichten spreken dezulfde toal:
‘Moezen? Doar hebben wie ja nog nooit last van had.’
Mor t belangriekste in dizze noodsituoatsie was om Kloaziene weer tot bezinnen te loaten kommen.
Dat het traauwens wel even duurd, mor van schoonmoaken is dij dag niks meer kommen. Woar zai as n wervelstörm binnenkommen was, zo is zai mit stille trom d’achterdeure weer oetgoan. Ook moekes vrundinnen binnen midden in d’heerleke appeltoarte steken bleven. Ook zai mozzen aiglieks niks van moezen hebben.
As Vera aan t ìnde van de mörgen even komt buurten bie d’buren, ist rusteg in hoes. Karel is den drok bezeg in zolderkasten en boven op zolder van dij handege moezevalen te ploatsen. Lena is nait ains thoes. Dij is vlak noa d’moezenkommootsie op fietse stapt en is richten t dörp reden om moezekörrels te kopen bie de drogist.
Vera is nait onder d’indrok van t verhoal, dat zai van buurman Karel heurt. Zai hebben thoes wel voaker last van moezen, mor zai hebben ook gain katten. Joa en den lopen je t risico, dat je last van moezen kriegen. Moezen? Vera is nait aarg van onder d’indrok van dij lutje baiskes en zai gaait ook zunder muite over tot de orde van de dag:
‘Kin ik ook nog n Swarte Piet pakje van joe lainen?’ t Is veur n kammeroadje, dij zunder zit, wordt Karel al snel dudelk. Binnen n poar tellen zit Karel, net as n poar uur leden, weer op knijen veur de zolderkaaste mit n zaklanteern in d’haand en dut deurtje open, as in t schiensel van d’lanteern Krummel aan komt stappen.
Vera mout lagen en schudt wat onbegriepelk mit t heufd en zegt:
‘Wat binnen ie toch ook roare mensen.’
‘Ong?’
‘Joa, joe sturen buurvraauw op pad om moezekörrels te kopen en joe goan zulf moezevalen zetten en nou bliekt, dat zokswat nait ains neudeg is. Ie hebben Krummel ja al op pad stuurd.’
Karel het wat laagd, ook al leek e wel n beetje op dij bekìnde boer dij koeskillen het. Hai kon nait veurkommen, dat Vera, dat lutje buurwichie, mit n bult vroagtaikens noar hoes terogge goan is.
Hai het loater mit Lena nog oetgebraaid noa zitten proaten over t veurval.
Of ze der oetkommen binnen?
Nee. Ze binnen alle mìnsen bie langs goan, dij dij mörgen in hoes west binnen en van elkenain – ook van zokzulms – waiten ze veur de volle honderd persìnt zeker, dat gainaine Krummel achter t loek opsloten het.
En zo blieven Krummels wegen mysterieuze wegen.