Bladbloazers

d’Haarfst is ain van de mooiste tieden van t joar. Dat het Anjolt aaltied al vonden en hai duurft doar ook best veur oetkommen. Aander lu worden soms wat maal in de kop, as bloadjes van d’bomen valen, mor doar het Anjolt gain last van. Woar t hom summers boetendeure voak te hait is en hai swinters voak mit tonen aan d’kaggel vastplakt zit, doar paast d’haarfst hom as n olde jaze. n Olde vertraauwde jaze. Mor ain ding paast hom nait en dat binnen d’aikebomen veur t hoes. Woar e de rest van t joar gain problemen het mit dizze oernederlandse boom, doar is t hom in t noajoar ain grote aargernis. De aikebloadjes wel te verstoan. Woar de gruine bloadjes heerleke schare brengen, doar binnen dijzulfde bloadjes in d’haarfst ain grote frustroatsie.
Sunt kört het Anjolt zok net as d’buurman en d’overbuurman en dij zien buurman ook n bladbloazer aanschaft. t Het wel laank duurd veurdat e Ketriene zo wied haar, mor hai is sunt kört de trotse aigender van n professionele bladbloazer, dij mit n snelhaid van hoast drijhonderd kilometer in t uur d’bloaren op n bult joagen kin.
‘Bladbloazers binnen  nait goud gozzel,’ het Jokkop gusteroavend in t kaffee bie Janske Holvast haardop roupen. Omdat Jokkop aaltied bölkt en reert, hebben kammeroaden in t kaffee doar d’scholders over optrokken. t Zol Jokkop ook n zörge wezen of der wat bloadjes om t hoes tou flottern. Hai is van mainen, dat ast mor laank genog wachst, den blast de wind ze vanzulf weer n aander kaante op. Dat ze die dakgeute verstoppen en zok aaltied op n bultje veur d’achterdeure verzoameln, telt vast nait veur hom.
‘Ie zollen es n moal n bladbloazerswedstried holden mouten,’ gooit Jokkop de boudel nog n beetje in d’gekkens, mor veul reaksies krigt e nait van Anjolt en Kloas. Tied veur Jokkops maaljoagerij hebben ze nait, z’hebben heur aandacht wel neudeg bie t opwaarmen van de balen. Onder t biljarten wordt ter verder nait proat over bladzoegers en bladbloazers. Bloazen wordt ter nog genog dij oavend, mor den gaait t meer over d’prestoatsies op t gruine biljart.
De volgende dag het Anjolt de buurman op stoepe stoan. Omreden dat zokswat nait doaglieks, mor ook nait wekelks of moandelks veurkomt, schrikt Anjolt van dat vrumde bezuik.
‘Wollen ie der even in kommen, buurman,’ nuigt Anjolt de man met n vrundelk geboar, mor aan t gezichte van de buurman is wel te zain dat t nait om n beleefdhaidsbezuikje gaait.
‘Ik wol die allendeg mor even vertellen,’ vaalt e votdoadelk mit de deure in hoes, ‘dast dien bladbloazer wel even weer in t ìnde hoalen magst om aal dat bladspul bie mie oet toene te bloazen.’ t Is n filaine opmaarken en hai kikt der zo aldernoast grammieteg bie, dat Anjolt even nait wait hou e der mit aanmout.
‘Hou bedoulst,’ is t onzekere en òfwachtende antwoord van Anjolt.
‘Och, kirrel,’ begunt d’buurman echt op stoom te kommen, ‘hest guster mien haile toene vol jagt mit dij verrekte aikebloaden.’
En veurdat Anjolt ook mor ain woord zeggen kin , het de boze buurman zok omdraaid en is mit optrokken scholders weer richten hoes vertrokken.
Zo en doar stoan je den mit joen goud gedrag. Je binnen joe van gain kwoad bewust, mor je hebben wel n kwoie buurman op dak had. As Anjolt even loater, nog hailemoal lamsloagen, t verhoal aan Ketriene vertelt, trekt dij wat onverschilleg mit d’scholders:
‘Dij man het aaltied wat te soezen.’
En dat is veur Ketriene in elk geval t ìnde van t verhoal.
Dij dag het Anjolt bie zokzulf in toene nog even bezeg west mit zien bladbloazer. Nait omdat e nait meer bie d’stroate kommen dus, mor omdat d’bomen in toene zoveul bloadjes valen loaten haren, dat n opschieren wel neudeg was. Tegen d’oavendtied, net even veur t twijduustern, het e dij toak volbrocht, mor hai blift wel mit n probleem zitten. Zien komposthoop is hopeloos vol, doar kin gain bloadje meer bie en de gruine kontainer is van t zulfde loaken n pak. Om de bulte zo te loaten liggen, is ook gain oplözzen. Den waait hom bie n aantrekkende wind dammeet t haile spul in d’viever en dat kin natuurlek nooit de bedoulen wezen.
Soavends onder t eten hebben Anjolt en Ketriene t eerst nog even over dij orbedor van n buurman én over t ontstoane probleem mit t aigen bloadjesoverschot, as Ketriene even kedoat as kört mit d’oplözzen komt:
‘Gooist t toch bie t verzoamelpunt dat d’gemainte op d’hörn van d’stroate moakt het.’ Doar stoan drij hoge hekken, woar lu op t dörp t gemaintelk gruin hìnbrengen kinnen.
‘Ketriene!’ zegt Anjolt bestravvend, ‘doe waist net zo goud as ik, dat dij opslag nait bedould is veur toenòfval oet aigen toene.’
‘Nou, den nait, den moust die der mor mit redden.’
Dij oavend, t is mitschik al bèregoanstied, lopt n man mit n wupkoare ain , twij , drij moal of meschian nog wel voaker, want je binnen zo mor de tel kwiet, noar d’gemaintelke bladopslag. Hai lopt wat schis in t ronde kiekend t stokje van zien hoes noar d’plekke op d’hörn van de stroate. As e zien leste vrachie löst het, lopt e – onder n stroatlanteern dudelk woarneemboar – tevreden in t ronde kiekend noar hoes tou. t Is in alle hoezen duuster en hai wait hoast zeker, dat gainaine getuge west is van zien illegoale bladstört.
Hoast.
De volgende dag staait plietse Joager bie hom op stoepe. Net as d’buurman de dag derveur wil ook d’agent nait even binnenkommen. t Is gain beleefdhaidsbezuik. Hai het net as d’buurman allendeg mor n bodschop. n Bodschop mit t etiketje van n woarschaauwen der aan vastplakt, dat as Anjolt Broesder nog n moal betrapt wordt op t störten van aigen toenòfval dat e der den nait zunder n perses verboal òfkomt. t Is of de geschiedenis zok herhoalt, want net as de dag derveur is e nou ook weer lamsloagen. Hai het nog even perbaaierd achter d’noam van de klikspoan te kommen, mor dat het Joager wieselk verzwegen. De blik opzied sprak evenwel boukdailen.
Of Anjolt nog weer aan t bloadjes votpoest het? Zeker wel.
Of Anjolt nog weer n illegoale störten doan het? Wat dochten jezulf.
Of Anjolt t aal weer goud moakt het mit zien buurman?
Wees eerlek, je kinnen ook teveul van n mìns vroagen.
Bladbloazen het veul sosioale aspekten in zok, zeker as je mit nander joen aigen omgeven opschieren – vergeliek t n beetje mit snijroemen – , mor biekommende neveneffekten binnen nait aaltied te veurzain.