Soep

‘Wat eten wie mörgen?’
Mit dij vroage is Ampel zotterdoagoavend even veurdat deuren van t bedstee dichtdoan wuiren, de koetse indoken. Hai is n hongerlappe eerste klas en hai mag groag waiten, wat e de volgende dag veurschuddeld krigt. Dat e vrouger as spekslachter in Stad de kost verdaind het, is hom nait aan te zain. Hai liekt meer op n aangeklaaide stopnaal dan op n welvoarende slachter, dij òf en tou zien aigen vlais of aans wat lekkkers pruift.
‘Hai is veuls te grammieteg,’ het Piekie antwoord op de vroag van Wiepkediene, wat zai Ampel doaglieks veur eten op toavel veurzet.
‘Hai kin nait gruien van grammieteghaid.’  Zai kin t nait velen, dat Wiepkediene héur der op aansprekt, dat Ampel zo moager is.
’t Liekt ja net of e deur de reupe vouerd wordt, mìns,’ het Wiepkediene heur bezörghaid al n moal of wat oetsproken.
‘Moust wel zörgen dat e goud wat in de litsen krigt,’ het ze Piekie ook wel es veur de vouten gooid. Zai is best wel n beetje ongerust over d’gezondhaidstoustand van heur swoager. En doarom het Wiepkediene besloten om veur zundag es n moal goud oet te pakken.
‘Mörgen eten we kippesoep,’ het z’hom vlak veur t sloapen goan touvertraauwd.
Mit de woorden ‘lekker wicht’ het e deuren van t bedstee sloten en het zok noast zien vraauw dele vlijd. Hai is al vlog in n dreum terechte kommen, woar broaden tuten de hoofdrol speulden.
As e dij zundagmörgen d’leste sloap oet d’ogen wrift, komt hom n geur in d’neuze, dij hom votdoadelk recht overìnne schaaiten dut.
‘Hé, Piekie,’ wil e zien vraauw aanstöten, mor hai slagt in t luchtledege. Zien vraauw ligt nait meer op t stee, woar e heur verwacht haar. Hai wait, dat zokswat nait klopt. Piekie slept aans aaltied wel tot t middaguur. En oft heur onverwachte òfwezeghaid is of dat t te moaken het mit de heerleke geur, dij deur t hoeske zweeft, Ampel gooit bedsteedeuren open en staait in ain sierleke sprong mit zien olde, stramme bainen op dele.
Dat d’veurkoamer leeg is, verboast hom niks.
‘Zai zitten natuurlek mit heur baaident in d’keuken te ruiern in de soeppot,’ is zien eerste gedachte en baange dat hom wat ontgoan zel, vlogt e in zien laange jaegeronderboksem deur d’gaange hìn, in d’richten van t achterhoes. Mor t is aans as dat zien wantraauweg gemoud hom wiesmoakt het. Niks gain vraauwlu dij in n pane stoan te ruiern, niks gain vraauwlu, dij mit n vörkje aal dat lekkere vlais oet de pane prikken. De pane mit kippesoep staait gewoon zachies te prutteln op t petreuliestellechie, mor van n ruierende Wiepkediene, loat stoan van n wakkere Piekie is gain sproake.
Kopschuddend lopt e terogge noar d’koamer en gaait op n stoule vlak bie t ziedroam zitten. Hai begript ter niks van. Woar zollen baaide vraauwlu noar tou wezen. Dat ze nait in hoes binnen, is dudelk. Ain blik noar boeten, op de grote klokke van de Roomse toren, moakt hom dudelk, dat t haalf negen is. t Is veur Ampel n gewone opstoanderstied.
Wat hai nait wait, mor wat e wel waiten kind haar, is dat t Wiepkediene, de dag dat ze aankommen binnen mit bus, eerns was mit heur opmaarken tegen Piekie, dat zai heur verontschuldegen aan vraauw Diekhoezen aanbaaiden mos. En omreden dat Wiepkediene dij zundag – net as andere doagen traauwens – vroug oet de veren was, het ze, noadat ze de soeppane opzet haar, Piekie oet bère hoald. Perbaaierd het om Piekie van t nust te kriegen. Oeregaai, Piekie oet heur sloap hoalen is net zokswat as bie boer Schreuder zien kwoie hond op t haim perbaaiern te kommen. t Het ter om baandjet oft aal goud òflopen zol. t Is ja dat Piekie heur tanden in n glas op d’bozzem stonden, aans haar ze Wiepkediene de neuze veur de kop wegbeten. En dat t doarnoa aal ging, zoals Wiepkediene t zok veurnomen haar en ze n ketaaier loater bie vraauw Diekhoezen in d’achterkoamer zaten, was veural te danken aan Wiepkedienes inlevensvermogen.
Dou d’baaide vraauwlu – goudgemutst – tegen haalf tiene weer op hoes aan gingen, zat Ampel nog aal op t zulfde stee op n stoule veur t ziedroam noar boeten te kieken. Nait dat e doar d’haile tied deurbrocht het, nee, hai het genog verantwoordelkhaidsgevoul om te zörgen dat t bie Wiepkediene aal goud gaait. Dus is e in dat uurtje, zowat om de vief menuten, even noar t achterhoes lopen om in de soep te ruiern. t Zol wat wezen dat de soep aanbrandde. Dat zol ja n ramp wezen.
As Piekie even loater rusteg d’koamer binnenstappen wil, wordt ze hoast van de sokken lopen deur Wiepkediene.
‘Doe …..doe …,’ stuttert ze. Z’is hailmoal ontdoan, hailmoal van de koart. Mor da’s toch niks veur Wiepkediene, de aaltied zo kaalme Wiepkediene.
‘Wat is der mit die?’ zegt Piekie verbolderd.
‘Wat is der mit die?’ zeggen de grote, verschrikte ogen van Ampel.
Wiepkediene hoalt zichtboar oadem en as ze noa n vertwievelde, daipe zucht ainegszins op oadem is, lopt ze noar d’stoule, woar Ampel nog aaltied zit, prikt heur wiesvinger nait zachies tegen zien borstbain en zegt mit inholden kwoieghaid:
‘Doe miesgaster, dust wel. Wat dochst, baaide vraauwlu binnen vot, nou neem ik mien kans woar om de soeppot te plundern?’
De verboazen van Ampel is zo groot, dat e nog aaltied gain woord zegd het. Hai de soeppot plundern? Hou komt Wiepkediene doar nou bie, hai het der allendeg mor in ruierd, zodat t nait aanbranden zol. En nou zegt ze dat hai ….. t Wordt hom even te machteg, as Piekie hom redt en kaalm en belangstellend vragt:
‘Wat het e den persies doan?’
‘Hai het twij poten oet de soeppot hoald, dij vlaisdaif!’
‘k Heb ja allendeg mor in de pane ruierd,’ is t eerste wat e sunt de binnenkomst van vraauw en schoonzuster oetbrengen kin.
‘Joa, dat zel wel,’ is t ainegste, wat Wiepkediene doarop te zeggen het.
En Ampel? Dij is kompleet lamsloagen over zoveul onrechtveerdeghaid. Hai dij nog nooit n mìns n strobraid in de wege legd het, hai dij nog nooit n cìnt van naander stolen het, wordt zo mor veur daif oetmoakt.
Omreden dat Wiepkediene t vertikt om mit Ampel in ain roemte te wezen, lopt Piekie even loater noar d’keuken om te kieken hou t mit Wiepkediene gaait. Ze stoan bie t petreuliestel te overleggen, hou t verder mout, as Piekie even in d’pane glopt en den verboasd noar heur schoonzuster kikt.
‘Wiepkediene?’
‘Joa?’
‘Zeest doe nait, dat Ampel twij poten oet de soeppot stolen het?’
‘Joa.’
‘En wat binnen dit den?’ zegt Piekie.
‘Dit binnen twij poten,’ zegt Wiepkediene.
‘Wiepkediene?’
‘Joa?’
‘Houveul tuten haarst doe den in de soeppot?’
‘Aine natuurlek.’
‘En houveul poten, denkst doe, dat dij aine tute het.’
Wiepkediene het even noadocht, het Piekie mit n daipe rimpel boven d’ogen aankeken en het zok dou omdraaid. Oft van schoamte was of meschian omdat zai heur lagen verbaargen wol, mor ain ding is dou wel vast kommen te stoan. Wiepkediene het dij zundag nait allendeg n tute slacht, mor ook n bok schoten.