Bagger

’t Is toch ook aal bagger op televisie,’ mottjet Anjolt noa n oetvoerege bestudaaiern van t televisie-programma-blad. Noadat weerman Gerrit mit zien störm-en-regen berichten veur de volgende dag al waineg gouds veurspeld haar, brengt de televisie-bode hom in n nog daipere depressie. Mit niks op d’televisie en niks om handen, zugt e nou al tegen de laange oavend aan.
‘Ast den toch nait kieken wilst, kin ik mooi d’òfleverns van dokter Tinus van d’leste vattien doage inhoalen,’ zugt Ketriene zok inains de kans schoon veur n zulfkozen, ontspannen televisie-oavend.
n Oavend zunder dij naaroge van n Anjolt. t Is n boetenkansje, dij veur t opgriepen ligt en zunder dat ze t deurhet,  stroalt heur gezichte van bliede verwachtens.
As Anjolt tiedens d’rekloame doadwerkelk d’kont van d’stoule hoald en d’koamer verlet, vragt ze even nijsgiereg as onzeker:
‘Wat gaaist nou vanoavend doun?’
‘Kiek doe mor noar die waike Tinus van die,’ komt ter vranterg oet. ‘Ik goa noar mien koamer en op d’computer kieken of der wat deegs te vinden is veur n ainzoame kirrel,’ zegt e op n overdreven zielege toon. t Zulfmeedlieden stroalt hom van t gezichte òf.
Nait dat Ketriene doar mit zit, nee, zai kin Anjolt al langer as vandoage. Hai zit bie d’minste of geringste tegenslag mit tonen in d’aaske en zai het al wel leerd, dat ze zok doar gain kopzörgen over moaken huift. Wat zolt dast n oavend gain televisie kieken kist. Omdat ter niks op is wat die aanstaait? Den pakst toch gewoon n bouk of… d’prakkezoatsies over heur Anjolt verdwienen as snij veur de zunne bie d’eerste tonen van t openingsdeuntje van de serie en zai zakt behoagelk onderoet in d’kuzzens van d’baanke en let zok mitvoeren in d’wereld van dokter Tinus.
Anjolt het t intussentied drok op zien aigen koamer. t Bouk, woar e n hail zet leden n moal in begonnen is, het e even in d’handen had, mor toch weer aan d’kaante legd. Aiglieks het hai aan lezen n bruier verloren. Zien possegelverzoameln kin hom vanoavend ook nait echt interesseren en hai beslot noa ampele overwegens  zok bezeg te goan holden mit zien olde dia’s. Teld het e ze nooit, mor t binnen der vervast meer as doezend en dij mouten noamelk aalmoal, ain veur ain, overzet worden op d’computer.
t Is n haaidens kewaai en t liekt op wotter noar de zee droagen, mor hai nemt zok veur om vanoavend n flinke slag te sloagen.
t Is schier waark, mor as e n zetje op glee is, vertelt d’computer hom dat ter n berichtje binnenkommen is op Snoetjebouk. De verlaaiden om t monnikenwaark aan zied te schoeven is groot en hai weerstaait mit muite zien nijsgiereghaid, mor as n tel loater n twijde bericht binnenkomt, klikt Anjolt toch noar t internet.
t Duurt mor even, veurdat Anjolt volkomen verzaild roakt is in d’wereld van vrunden en vrunden van vrunden. t Veurnemen om dizze oavend n punt te zetten mit zien dia-omzetterij het e makkelk op n ziedspoor zet. t Is wel mooi om òf en tou dien aigen geschiedenis nog even bielangs te goan, mor d’moderne tied levert ook aaltied mooie ploatjes op.
Bie zien olde kammeroad Berend blift e maisttied wel even stilstoan. Zo ook vandoage. Berend kin e nog wel van d’legere school. Berend haar aiglieks Joris nuimd worden mouten. Joris Goudzak. Joris is noamelk te goud veur dizze wereld en omdat te goud aandermaans gek is, is Joris t piespoaltje van d’moatschoppij worden. Joris het waineg gelok had. As mitwaarker op n advekoatenbero het hai t in moatschappelk opzicht nait slecht trovven. t Wainege gelok zit hom in d’reloatsies dij e aangoan is.
‘Vraauwlu binnen veur mie net koamers,’ het e Anjolt wel es touvertraauwd. ‘Ik goa mit veul vertraauwen mit n vraauw n koamer in en noa n zetje doun ze mie t licht oet en stoa ik in t duuster.’
t is n plastische omschrieven van zien onvermogen om mit vraauwen om te goan.
Omdat reloatsie-bero’s hom nait dat brocht hebben wat e der van verwacht haar, het Berend d’leste tied zien zuiktocht noar t internet verlegd. En omdat Anjolt n vrund is van Berend, krigt Anjolt dezulfde ploatjes veurschuddeld as Berend, in elk geval de boetenkaante van t bemiddelingsbero.
Tot vanoavend.
Woarom t zo kommen is, mor vanoavend het Anjolt besloten ais wat verder te kieken dan de boetenkaante en hai klikt op n foto van n schiere blonde mokkel. Wat e krigt is, behaalve n mooi fotoverslag van d’vraauw in allerlei standjes, ook n oetgebraaide beschrieven van aal heur kwaliteiten op liggoamelk en aander terrain én verder nog n nuigen om es noader kennis te moaken.
Op t zulfde mement, dat Anjolt zok verdaipt in t interessante leven van dizze, veur hom totoal onbekìnde vraauw, stapt Ketriene d’koamer binnen met de vroag:
‘Komst ook nog even beneden om n kop kovvie te …….’ Verder dan de drumpel komt ze nait, want zai schrikt zok n ongelok van t ploatje, dat Anjolt op d’computer veur zok het.
Anjolt is net zo schrokken, meschain nog wel aarger, deur d’onverwachte binnenkomst van zien vraauw, dat e even mit de mond vol tanden zit. Ketriene het dat nait.
‘Dus doar zit meneer de haile oavend noar te koekeloeren,’ voart ze oet as de bekìnde feeks, mor den zunder deegroller. Ze dut nog n stap in d’richten van Anjolt en even liekt t, dat ze hom n soeze wil verkopen, as de woorden heur oet de vergrèlde mond rollen:
‘As je dus zogenoamd de televisie mor niks vinden, goan je zitten te kieken noar dizze….’ Ze mout zok even inholden, omdat d’woordenstroom as haite lava noar boeten draigt te rollen en verschillende oakelge scheldwoorden heur veur op de tonge branden, mor ze moakt de zin redelk fesounlek òf:
‘….. noar dizze bagger!!’
Noa t leste woord draait ze zok om en verdwient noar beneden.
Anjolt het dizze oavend nait meer aan t woord west. Doar het e de kans nait tou kregen. Net as de volgende en de doarop volgende dag.
Nee, bie de Broesdertjes is t leste woord over dizze onverkwikkelke geschiedenis nog nait zegd.