Wiepkediene

Wiepkediene staait achter t hoes mit d’mattenklopper in d’haand en wil net begunnen heur vlouerklaaidjes oet te kloppen, as Ampel en Piekie schèldend en foeternd t haim betreden.
Ain snelle blik is genog om te waiten, dat t weer oremes is mit dij baaident, mor woarom Piekie doar zo drievenat as n verzopen katte staait te vluiken en totoal onbegriepelke toal oetslagt, is nog n groot vroagtaiken veur Wiepkediene. Zai is aans wel wat wìnd mit heur swoager en schoonzuster, mor dit het zai ja nog nooit mitmoakt. Op heur gebrukelke, onderkoelde toon, zegt ze den ook lagend:
‘Haren je nait gewoon over d’Aalbionbatten goan kinnen?’
Wiepkediene haar zok al doagen veurberaaid op Ampel en Piekies komst. d’Haile mörgen is zai al in t ìnde west om heur hoesholdentje op odder te kriegen. d’Matten op t loakenrek was t leste, dat nog beuren mos.
‘Dat male wief is nait goud gozzel,’ wist Piekie mit n kwoad gezichte richten t veurìnde van d’Komnijsterwieke. Z’het intussentied heur jaske oetdoan en holdt hom mit n vies gezichte op aarmlengte veur zok oet. Wiepkediene zugt, dat het eertieds weschienlek witte jaske der nou wel behoorlek graauw oetzugt en vragt belangstellend:
‘Welk wief hest doe t over?’
‘Dat mìns in dat schieteg winkeltje doar bie die op d’hörn van d’stroate.’
‘Vraauw Diekhoezen?’ zegt Wiepkediene verboasd, ‘wat het dij olde vraauw den wel ommans had.’
t Blift even stil, omdat Piekie net drok bezeg is heur natte kledderjurk oet te trekken en doarom antwoordt Ampel:
‘Dij vraauw het heur in t daip mieterd.’
‘Woarom?’
Mit n n dikke rimpel van ongeleuf in heur veurheufd, dij aangeft, zokswat dut vraauw Diekhoezen toch nait, let ze der wantraauweg op volgen:
‘Enne, wat het Piekie den wel doan?’
Piekie staait inmiddels oardeg bloot in hemd en onderboksem en is bezeg heur jarretelgordel lös te moaken, as zai zulf antwoordt:
‘Ik vruig gewoon om n pakje Roxy en dou zee dat mìns dat zai gain rokerij verkocht.’
‘Ong?’
‘Stadse dèle, zee ze ook nog tegen mie en dou kwam ze der op hoge poten aan en het mie bie d’schobbejakken pakt en mie zo mor in t daip gooid.’
Wiepkediene kin zok der nog aal niks bie veurstellen en schudt ongeleuveg heur heufd:
‘Doe hest vervast wat tegen heur zegd, wat heur nait aanston,’ zegt ze mit noadrok. Zai wil nait dat heur Grunnegse veziede dammeet d’reden is, dat lu op t dörp héur der dammeet op aankieken, dat zai zok nait gedroagen hebben.
‘Nou??’ zegt ze mit n dubbel vroagtaiken tegen Piekie, ‘wat hest tegen heur zegd!’
‘Nou gewoon, eh, krudenverkoopster,’ zegt Piekie oarzelnd.
‘Joa, dat haarst nait doun mouten Piekie,’ zegt Wiepkediene. t Is n logische, mor overbodege opmaarken van Wiepkediene.
d’Klaaidjes binnen doarnoa nog even boetendeure hongen bleven, omreden dat eerst wat aans beuren mos, want mit zo’n schoon hoes wilst toch gain voele, stinkende femilie over d’vlouer hebben.
En terwiel Piekie achter t broen gedien op t schiethoessie boven d’emmer zat en heur leste sigaretten op smookte en Ampel mit zien natte boksem van schoonzuster ook oet de klaaier mos, het Wiepkediene de tobbe in t achterhoes kloar moakt. Mit gruine zaipe en n waskelappe het ze zoals n goie gastvraauw betoamt heur Stadse femilie van d’voeleghaid van t Pekeldaip ontdoan.
‘En dammeet gaaist noar vraauw Diekhoezen tou en budst dien verontschuldegen aan,’ zee Wiepkediene mit n eernsachteg gezichte en zai mainde wat ze zee.
‘Oh en zai mag mie zo mor in t daip goien……. ‘
Joa, t is nog n haile toezeboudel west doar in t lutje hoeske op d’Komnijsterwieke en der binnen haarde woorden valen en oft aal zo beurd is as Wiepkediene bedocht haar, doar maggen je best n haard heufd in hebben.