Roxy

‘Staait d’Aalbion der nait meer?’  Ampel is midden op d’brogge stoan bleven, zet de broene, leren kovver mit n klap dele en kikt mit n verboasd gezichte noar t gebaauw, woar ooit es n strokartonfebriek stoan het.
‘Nee, dij piepe rookt al laank nait meer.’ Piekie schudt es wat mit t heufd.
‘Wel rookte n piepe?’ Ampel begript zien vraauw nait recht en dat is te zain aan zien gezichtsoetdrokken. Hai is mui van t sjaauwen en t swait gutst hom den ook in stroaltjes van de kop òf.
‘Woarom mout ik ook aaltied t swoare waark doun,’ vragt e zok òf. Hai pakt zien alpinootje en strikt zok der mit om de kop. Piekie is intussentied verder lopen en as ze achterom kikt en zugt, dat Ampel nog aal midden op d’brogge staait en echt nait veuroet te branden liekt, schampert ze:
‘Hé, doe koale biljartbale, schaait es n beetje op.’ Zai wait dat Ampel nait ain van de vlogsten, mor ook laiver loi dan mui is.
‘Kom op, doe olde zemeloar, ’ moant ze hom nog es noadrokkelk, ‘ik heb zin in n kop kovvie.’
Dat leste woord brengt weer wat bewegen in Ampel en met veul gestìn en gepoest pakt e d’kovver weer op, mottjet wat over zemelnde vraauwlu en stommelt den achter zien vraauw aan in d’richten van d’Komnijsterwieke,  op weg noar t hoeske van schoonzuske Wiepkediene.
Achter zien vraauw aan?, mor as e goud kikt, zugt e dat Piekie vot is. Zai zol mit heur doene kont toch nait in daip lopen wezen en zunder noa te denken, let e veur de twijde moal zien kovver stoan, dit moal midden op d’weg en lopt noar daipswale.
‘Piekie!’ bölkt e mit n ongewoon haarde, mor veural ongeruste stem en zien ogen strieken over t wotteroppervlak, mor naargens is n spoor van Piekie te zain, as e inains n winkelbèle heurt.
As e opkikt, zugt e dat Piekie t winkeltje van vraauw Diekhoezen verlet en kwoad, mit n voeste in de locht, tegen n onzichtboar persoon ropt:
‘Hou, ik heb gain Roxy meer te koop. Wat binnen ie wel veur n krudenverkoopster.’
Op t zulfde mement zugt Ampel dat n grote vraauw mit n laange swaarte jurk en n braaien stola om d’haals ook noar boeten komt en op hoge poten op Piekie òfstievelt.
‘Oeregaai,’ denkt Ampel, ‘Piekie mit heur grote snoete krigt dammeet n pak op pìnse,’ en zunder zok te bedenken, vlogt e noar de baaide roeziekribbende vraauwlu en gaait as n plietsieagent mit baaide aarms opzied tussen heur in stoan.
Dat je joe nait bemuien mouten mit kribbende vraauwlu, doar haar Ampel dus nog nooit van heurd, mor dou e n tel loater veur n twijde moal op daipswale belandde, mor nou liggend en mit de kop sikkom in t wotter, dou wos e t wel en was hai weer n ervoaren rieker.
‘Ik verkoop hailemoal gain sigaretten, doe stadse dèle,’ heurt Ampel dudelk en terwiel e muizoam bezeg is zok weer in t ìnde te helpen, vlogt hom inains wat swaarts  over d’kop hìn, volgd deur n haarde plons en nog haarder gebölk.
‘Piekie ligt in daip,’ wait Ampel en n tel loater wait e ook woarom.
‘Vrouger lag t schoem op t wotter, mor zoks schoem as doe  mieter ik mit alle plezaaier  in daip.’
Ampel het Piekie mit d’vouten in t wotter oet t Pekelder daip hoald.
Joa, vraauw Diekhoezen verkoopt den wel gain rokerij, mor as je heur dwaarszitten, den roken je n haile swoare piepe mit heur.