Wepen

‘Groaf mor n gat in toene,’ zegt Ketriene lopiesweg.
t Is nog vroug dag, as zai mit n volle waskemand op weg noar de wasliene zugt, dat Anjolt mit n aander mand, zo’n grote veulkleurege bodschoppenmand van n grootwinkelbedrief, wat besloeteloos om de gruine container hìnsirrelt.
Mor n mand vol mit appels, lekkere zuid’appels, gooist toch nait in de gruine container?
Nee, aiglieks is dat n stok vergraimerij, wat nait heurt. Dat vindt Anjolt ook, mor dat is nait de reden dat e oarzelt om de appels in de òfvalbakke te goien.
Al joarenlaank perbaaiern Anjolt en Ketriene t overschot van de zuid’appels aan buren, femilie of aanderlu te slieten. t Moakt nait oet wel, elkenain dij der belang bie het, kin bie heur aankloppen. Der is zulms n tied west dat Anjolt d’appeltjes in gruine puutjes van n kilo of twije bie op n toaveltje netjes veur thoes hìnzettte. Mit n bordje derbie: ‘Vergees.’ Och en den wui e ze op n duur wel kwiet, mor doar wil e nait langer aal t waark van hebben, hai is gain maal Jan.
‘Lu waiten intussentied toch wel, dat bie ons in septembermoand d’zuid’appels riep binnen,’ zegt e wel es vergrèld.
t Kin netuurlek ook wezen, dat d’mìnsen – zeker d’jongelu – nait waiten, wat ze mit d’olderwetse Grunneger Rode Kroon aanmouten. Dat ze nait waiten, dast doar n heerleke stamppot, haite bliksom, van moaken kist of dast ze net as stoofpeertjes lekker stöven kist. Der binnen lu dij wel n moord veur zo’n keuninksmoal begoan willen, mor t lopt de leste tied bie Anjolt gain störm.
En nou staait e mit dij grote mand wat onzeker te dreudeln om zien gruine container tou. As e d’haile vracht derin kiepert, den wordt de container zo swoar, dat d’voelnisauto hom nait ains meer de locht in krigt. Mout e op Ketrienes aanroaden d’appels in n gat in de grond mietern of meschain op de mizzebulte achter in toene goien? Hai mout zok der nog even op bedenken. Daip van binnen hoopd’e, dat ter nog aine is, dij t in de zin schot, dat ze bie hom de lekkerste appeltjes van de wereld hoalen kinnen en zo blift d’volle mand op toentoavel stoan.
Onder t middageten komt Anjolt nog es weer terogge op t onderwaarp van d’zuid’appels, as Ketriene hom mit verboazen zit aan te kieken.
‘Heb ik die nog nait verteld, dat mien olde buurvraauw oet Pekel der wel belang bie het?’ Nee, dat haar Ketriene hom nog nait verteld, mor hai zugt de buie al hangen. Hai wait al wizze, hai komt ook dit joar nait mit n schier hoedje van zien appeltjes òf.
Tegen n uur of drije – ‘tegen theedrinkerstied bin’k wel thoes,’ haar buurvraauw telefonisch aan Ketriene deurgeven –  rieden Anjolt en Ketriene mit n kovverbakke vol appeltjes richten Pekel. t Is waarm in d’auto en mit d’vaar roeten open en de laauwwaarme wind om de kop, waait ter – net as ze vlak bie Emergo binnen – n wepe noar binnen.
‘Haauw hom dood,’ ist eerste, dat Anjolt bedenken kin.
‘Hou den?’ jammert Ketriene, ‘mit mien blode handen?’ Zai is aaltied al as de dood veur wepen en mout niks van dij steekbaisten hebben. Anjolt kikt es wat om zok tou of der gain olde kraante of zokswat in d’auto ligt, stuurt zunder gas terogge te nemen onbewust swoar noar rechts en komt haalf in de baarm te rieden, as Ketriene veur n twijde moal de jammersirene aanzet:
‘Ik wil der oet.’
Pas den begunt t tot Anjolt deur te dringen, dat e beter n beetje langsoamer rieden goan kin en as e d’auto haalf in de baarm stilzet, kommen der – woar ze votkommen mag Joost waiten – vief, zes, zeuven wepen d’auto binnenvlaigen. d’Auto binnenvlaigen? Niks van woar, d’achteroetkiekspaigel vertelt Anjolt, de wepen kommen oet d’auto zulf en terwiel Ketriene foemelt mit de sloeten van heur vaileghaidsraime, zugt Anjolt achter zok n n wolke van wepen op zok òfkommen. Oet de kovverbakke.
n Boer op n trekker, dij dag net begonnen mit eerappelruden, zugt op dat mement t maist vrumde tavvereeel, dat e ooit zain het, veur zien ogen òfspeulen. Twij wild om zok tou maaiende mìnsen, dij oet n auto springen en ….. plompverloren in de plomp springen. t Is wel waarm weer, denkt e bie zokzulf, mor om in zo’n vieze sloot te springen, is toch ook wel t aander uterste. Den haren ze beter n ìndje deurrrieden kinnen en d’auto bie d’Emergoplazze parkeren kind om doar te goan zwemmen.
Anjolt en Ketriene binnen der nait zunder klaaierscheuren òfkommen. t Slootwotter is nait òfdounde west om heur de wepen van t lief te holden.
Of ze nog deurreden binnen noar d’buurvraauw in Pekel?
Nou nee, dij mout t dit joar stellen zunder zuid’appeltjes. Dij binnen in de jirresloot, woar Anjolt en Ketriene t wotter eefkes pruifd hebben, terechte kommen.