Inhoalen

t is zummervekansietied en ik bin mit n kovver vol klaaier en n klaaine vekansietouloage van mien ollu n weke bie opa en oma Streunding op Zandstroom in Blijham.
Vandoage bin ik weer de juuste man op de goie plekke, want der mout aarbaaid worden. Opa het t zulf zegd:
‘Vandoage moust oma helpen om hokken te moaken.’
Nou, as der ain ding is wat ik goud kin, den ist wel hokken moaken. Bie ons achter t hoes op Komnijsterwieke op t roege veldje – wat vrouger de toene van de femilie Worrelboer was – hebben we roemte en mattrioal zat om hutten en hokken te moaken.  n Old schuurtje hebben we zulms ombatterijd tot kluphoes. Op n braaide plaanke hebben we onze trofeeën – moakt van zulverpepier en in medel moakt om n olde melkflèze tou – oetstald.
t Is mor goud dat d’schoulen of en tou vekansie aan d’kinder toubedailen. Hou mozzen mien grootollen aans deur t waark hìnkommen.
Tied om te eten heb ik dij mörgen mitschik nait, want as bie mie de loeken opengoan en oma mie traktaaiert op pankouk mit stroop, is opa al in gain velden of wegen meer te bekìnnen. Dat zint mie nait, want zo ontgaait mie van alles en nog wat. Opa het mie soavends veur t sloapen goan nog persies oetstokt, wat ter de volgende dag aal op pergram staait.
t Akkerstee op zied van t hoes mout maaid worden. Opa lopt al doagen bie d’kaampe langs en ik loop mit hom mit. Wie binnen de keurmeesters, dij t hoaver keuren mouten op grötte, riephaid en vochteghaid. Dat leste is nait t grootste probleem, want t is al doagen achter mekoar waarm zummerweer. Om de riephaid te keuren, ridt e of en tou n korenhaalm oet de grond, hoalt de körrels der oet en wrift ze fijn in dij grote handen van hom. Of en tou kaauwt e even aandachteg op wat körrels. Aan zien gezichtsoetdrokken kin ik wel zain oft goud is en guster hebben wie in goud overleg mit ons baaident besloten, dat t wezen mos.
As ik mit n lief vol pankouk deur t achterhoes noar boeten runnen wil, zai ik dat opa in d’schure bezeg is. Hai haauwt mit n hoamer op t iezeren stok van de laange zaaise.
‘Zo, is de boerenknecht ook zo wied?’ laagt e.
Joa, ik bin der kloar veur. Of opa ook zo wied is, wait ik nait recht. As e d’hoamer aan d’kaante legd het, strikt e mit n latte mit aan t oetìnde – liekt t wel – n stok schuurpepier over de zaaise hìn.
‘Doar wordt e mooi schaarp van,’ zegt opa.
t Is mor n hoanetree noar t hoaverveld, vlak tegen t hoes, mor wie lopen hailemoal om opa’s toene tou om achteraan te begunnen. Opa dragt zien zaaise op d’nekke en hai het n olde jutezak om t iezeren mes bonden. In d’aander haand dragt e n klaain holten stokje mit n kromme spieker.
‘Dat is n pikhoake,’ verkloart opa, ‘doarmit kin ik de korenschoven onder t maaien bie mekoar holden.’
As opa al n zetje aan t waark is en t veld veraandert van n hoaverveld in n stoppelveld, komt oma teveurschien. Tot dij tied bin ik n nutteloze kieker west.
Zai het n schoet veur, mor naander as dat zai bie t koken dragt.
‘Opa is al n ìnde vot.’ Mien opmaarken is tougelieks n vroage as ook n beetje n  verwiet. Dat hoalen wie – ook al binnen we mit z’n baaident – nooit weer in.
‘Dat mout ook,’ zegt oma verkloarend, ‘aans lopen we mekoar mor in de wege.’
t Is ook veuls te gevoarlek, zo dicht bie opa en zien schaarpe zaaise in de buurte te kommen. Opa het mie wel honderd keer op t haarte drokt, nait te dicht bie hom in de buurte te kommen.
‘Ik dou die t even veur,’ zegt oma den. Zai gript n korenschoof in baaide aarms en drokt t stief tegen t liggoam aan, trekt ter den n poar stengels oet en bindt dij om de korenschove mit n stevege knuppe vast en smit hom vervolgens op de grond.
‘As we doar aachte van hebben, den moaken we der n hoeske van.’ t Wordt mie – nou ik alles in t echt zai – aal meer duudlek hou t boerenwaark in mekoar stekt.
‘Perbaaier ook mor even ofst zo’n korenschove moaken kist.’
t Is stoer waark, bliekt al snel en as ik de schove n beetje reedlek bie mekoar heb, daint zok t volgende probleem aan. Trek der as lutje knuppeltje mor n poar halmen oet. Meschain was n stok taauw makkelker west. Ik perbaaier t nog n poar keer op mien aigen menaaier, deur de boudel op de grond in mekoar te fruzzeln. t Is onbegonnen waark, mor doar was’k ook ja nait veur inhuurd. Zai haren mie t hokken baauwen touvertraauwd. Vare – vaaier, zoals oma zee – aan d’aine kaante  en vare aan d’ander kaante en ast mos nog twije aan elke kaante der bie. Wie hebben dij dag der n pokkel vol waark aan had, mor aan t ìnde van de dag ston der n haile kaampe gele hoeskes mit hoavervlagen te waaien in de zummerwind.
Loater heb ik opa datzulfde waark nog wel zain doun mit n zichtmesien – weschienlekk laind van zien boer -, mor t binden van t koren en t in hokken zetten bleef oma’s waark.
Woarom ze hoaver verbaauwden? Weschienlek omdat de grond nait geschikt was om aander koren te verbaauwen. t Hoaver wui loater bie d’boer ruild tegen gerste, want dat haar opa neudeg om soamen mit d’eerappels te mengen tot swienevouer.
As op d’Komnijsterwieke de dörsmesienen veurbie reden, was ik ook van de partij. Vèrgevörderde mechanisoatsie vergeleken bie de menaaier woarop opa en oma in Blijham aan t inhoalen waren.
t Speulde zok toch aal in dezulfde tied  – zo rond 1960 – òf.
En toch bin ik bliede dat ik van baaide wat mitkregen heb.