Lotjes blues

t Is smörgens vroug, as Krummel mit zien baaide kammeroaden Joris en Blackie achter in toene zit te overleggen, woar ze dij dag noar tou zellen goan, as Lotje inains over toenpad in heur richten komt sjokken.
‘Moust kieken wel doar aan komt,’ zegt Joris den ook. Ze binnen aal drije verboasd.
‘Dat dut ze aans ja nooit, Krummel,’ zegt Blackie, ‘is der meschain wat loos bie joe thoes?’ Krummel geft gain antwoord en zit allendeg wat meedliedeg mit zien kop te schudden en komt den mit de kriptiese opmaarken:
‘Ik wait nait wel van baaident t maist van slag is.’
‘Hè, hou bedoulst,’ wil Joris nou wel waiten.
‘Of maggen we t meschain nait waiten,’ vult Blackie aan. Hai geft Krummel n stöt in d’zied, dat e op slag weer op d’wereld is.
‘Lotje het moeke gusteroavend klap in t gezichte geven,’ zegt Krummel.
‘Lotje?’ d’Verboazen stroalt van d’gezichten van baaide katten òf. Lotje, de keunekleke prinses, de hooghartege doame, dij dut ja nooit aine wat, staait in d’ogen van Blackie en Joris te lezen.
‘Wat is der den beurd, jong?’ En den begunt Krummel te vertellen van t maist vrumde tavvereel dat zok d’oavend derveur bie de DeWitjes òfspeuld het.
‘t Is al noa tien uur, as pabbe nog wat in d’bokkebloaden zit te bloadern en moeke in heur Libelle zit te lezen, as ze inains begunt te neuriën. As ze deurhet dat Karel heur aan zit te kieken, zegt ze lagend:
‘Der stoan n haileboel olde kinderlaidjes in t blad.’ En zunder dat pabbe der om vroagd haar, begon ze zo mor haardop te zingen:
‘Der is n school woar beren kinnen leren …..’
Lotje dij ook in d’koamer op heur kussentje lag, dee d’ogen dou open en begon doadelk mit te maauwen. Mor dat nait allendeg, zai vloog as deur n wespe beten op moeke òf en ging draigend mit d’pote omhoog bie moeke op schoot zitten.’
‘Mor doe zeest toch ….,’ zegt Joris ongeduldeg.
‘Wacht nou mor even òf, doe Jantje Ongeduld. Ik bin ook nog nait kloar, t verhoal begunt nou nog mor net.’ Ze kieken alledrije noar Lotje, dij intussentied op d’raante van de viever n slokje drinkt.
‘Moeke is votdoadelk stopt mit zingen, dou Lotje zo veur heur zat. Weschienlek van schrik, mor omdat zai en ook pabbe gain idee haren, wat Lotjes biezundere gedrag veroorzoakt haar, begon ze weer, mor nou haile zachies te zingen. t Zulfde laidje over de beren en veurdat wel den ook der op verdocht was sluig Lotje moeke mit heur poot tegen d’wange aan.’
‘En dou het ze n seraaize kregen en hebben z’heur noar boeten gooid,’ wait Blackie oet aigen ervoaren.
‘Nee,’ zegt Krummel, ‘moeke is dou haard begonnen te schraiwen en Lotje is in paniek de koamer oetvlucht en woar ze hìnvlogen is, wos gainaine. Z’hebben t haile hoes òfzöcht, mor naargens was n Lotje te bekennen. Pas vanmörgen is ze weer teveurschien kommen.’
‘En hou ist nou mit Lena. Dij het zeker n poar beste striemen over de wange,’ vragt Joris.
‘Nee, dat ist hom nait. Lena haar zulms nog gain kraske op d’wange. Lotje het dus heur noagels nait oetdoan. Nee, ik denk, dat moeke zo overstuur was deur d’onverwachte klap.’
‘Dat mout hoast wel,’ zegt Blackie. t Verhoal is hom wel duudlek. Hai het genog heurd en wil nou wel groag verder mit de plannen veur vandoage, as Lotje inains veur heur neuze staait.
‘Moi,’ zeggen ze trankiel, mor ook wel n beetje òfwachtend. Kist ja nooit waiten of Lotje nog meer sloagen om d’aarm holden het. t Is veur aal vare n ongewone, mor zeker ook n ongemakkelke situoatsie en Krummel is d’eerste, dij weer begunt te proaten:
‘Hou haarst dat gusteroavend wel wicht.’ Nou e Lotje goud bekikt, zugt e, dat ze schraaiwd het.
‘Haarst doe gain last van dat vaalse gezang van moeke?’ vragt ze nijsgiereg noar Krummel kiekend.
‘Och, ‘k wait nait.’
‘Zai zingt aans nooit en den begunt ze gusteroavend zo mor te kwelen, dat d’oortjes die der zeer van doun.’
‘Och,’ zegt Krummel veur de twijde moal, ‘ik haar der nait zoveul last van.’
‘Nou, ikke wel,’ is Lotjes körtavve antwoord en as Krummel doar gain reaksie op geft, vragt ze:
‘Zelt wel weer goud kommen?’
‘Dat denk ik wel,’ zegt Krummel, ‘doust doe wegvlogen wast, hebben pabbe en moeke nog n hail zet noaproat en noaborreld en dou stelde pabbe dezulfde vroage as die, oft wel weer goud kommen kon tussen joe baaident.
‘En wat zee ze dou?’
‘Ze mos lagen en zee, dat je n katte nait op t spek binden mozzen.’