Gain kunst aan

t Is schoonderstied.
Ketriene het zok  smörgensvroug al n rood buusdouk om d’kop knupt, mit de knuppe veur op d’kop, dat Anjolt, bie t opstoan, al votdoadlek in n knuppe ligt van t lagen.
‘Is zo’n grote schoonmoak nog wel van dizze tied,’ wil e aiglieks zeggen, mor omdat e baange is dat e zien vraauw doarmit veur de kop stöt, zegt e jovioal:
‘Wat hest die ja weer mooi versierd, wicht.’
‘Proatjeboksem,’ mompelt Ketriene wat binnensmonds, mor wel zo duudlek, dat Anjolt nait roaden huift, wat zien vraauw zegt. Heur franterge gezichtsoetdrokken dut de rest. Zai het t drok. De gedienen zitten al in d’wasmesien en ze  is nou mit sponze en zemen leren lappe in de weer om d’roamen in spaigels te veraandern. Stoulen stoan omgekeerd op toavel en mister Hoover, t grote klop- en zoegapperoat, staait midden in d’koamer te wachten tot z’hom de kop indrokken. Anjolt nemt n verstandege beslizzen. Hai kin vandoage beter aargens aans zien hail zuiken.
Mor t lopt aans. Anjolt, dij zok noa n snel stoetje en n laauw kopke thee  terogge trokken haar in t schuurtje achtere in toene, heurt inains wat vrumde geluden. Ze kommen oet d’richten van t hoes en kommen bie vloagen zien toenhokje binnen. t Binnen overbekìnde geluden. Hai huift nait te twieveln, wel zok aandaind het. Zien schoonzuster mit weschienlek in heur kielzog zien swoager. Op t zulfde mement beseft e zok ook, dat ter wat biezunders loos wezen mout. n Onaangekondegd bezuik van Ketrienes zuster is n oetzundern. Hai kin natuurlek net doun of e niks maarkt het, mor noa tien menuten wordt zien nijsgiereghaid dusdoaneg op de proef steld, dat e toch toenpad noar hoes kaist.
Wat e aantreft is n lege koamer. De trappe staait veur t roam en mister Hoover is ook nait van t stee west en staait nog aal waarkloos midden in d’koamer. d’Ainegste veraandern, dij hom opvaalt, is dat d’stoulen weer mit de vaar poten op d’grond stoan.
‘Zai hebben dus bie toavel zeten,’ kraabt e zok noadenkend achter op t heufd, ‘mor woar holden ze nou den tou?’ Laank huift e nait op t antwoord wachten, want inains heurt e wat gestommel op trappe. As deure opengaait zugt e dat zien vermouden klopt, want hai staait plöts oog in oog mit zien schoonzuster, Mientje.
‘Goh, bist ter ja wel,’ is de vrundelke open van t gesprek, wat gain gesprek wordt. t Blift bie dizze aine zin. Vraauwlu – Ketriene komt vlak noa heur zuster noamelk ook koamer binnen – hebben wat aans te regeln en doar hebben ze Anjolt bliekboar nait bie neudeg.
‘Ik zee die t ja, dat we doar twije van haren.’
Anjolt kikt even nijsgiereg, wat Mientje op toavel hìnlegd het. In ain oogopslag zugt e, dat t twij olde schilderijtjes binnen. Pentaikens kist beter zeggen. Twij verschillende pentaikens van windhondjes. Ze kommen oet t olde hoeske van d’grootollen van Ketriene en Mientje, wait Anjolt.
‘Wat willen je doarmit?’ kin Anjolt nait noaloaten om te vroagen.
‘Ast even tied hest, den zol’k die t verhoal ook even vertellen,’ zegt zien schoonzuster inains hail beraidwilleg en terwiel Ketriene n kane kovvie zetten gaait in d’keuken, krigt Anjolt t haile verhoal van de ‘kunst en kitsch’ manifestoatsie in t buurthoes bie heur op t dörp van de dag derveur te heuren.
‘Dou d’ekspert zee, dat t schilderijtje van dij vraauw n echte Eerelman was en wel € 1000 opbrengen kon, zee ik votdoadelk tegen Leendert, zo aine mouten wie ook nog aargens liggen hebben.’
‘En doarom bist hier.’
‘Joa, Leendert zit t hoes nog op zolder te zuiken, want wie wozzen gain van baaident meer woar d’baaide schilderijtjes bleven waren.’
‘Den zol ik as ik die was, Leendert nou even bellen dat e opholden kin mit zuiken,’ zee Anjolt.
‘Nooit meer aan docht,’ zee Miene trankiel en terwiel zien schoonzuster veur in d’koamer mit heur kirrel aan t bellen was, zee Anjolt franterg:
‘Wat speult zok hier veur n kemedie òf?’
‘Nou …,’ begon Ketriene wat onzeker.
‘Denkst toch nait dat je mit dizze twij flottertjes zo mor even n poar doezend euro verdainen kinnen.’
‘Nou…,’ begon Ketriene veur n twijde moal.
’t Binnen gewoon reproduksies, dat kin n klaain kind wel zain, man.’
‘Mientje is vast van plan om der mit noar d’kunsthandeloar in Stad te goan,’ zee Ketriene zulfverzekerd.
‘Dat mout zai waiten,’  zee Anjolt vergrèld, ‘mor ik goa nait mit, ik loat mie doar nait oetlagen.’
Leendert en Mientje hebben de volgende dag snommedoags de traain noar Stad wel nomen. Ze binnen doadwerkelk bie t kantoor van d’kunsthandeloar noar binnen lopen.
‘Ie binnen eerguster zeker ook in t buurthoes bie joe op t dörp west?’
‘Joa, houzo?’ haar Mientje zegd.
‘Ie binnen noamelk al de vaarde vandoage dij mit zo’n … eh … noamoakschilderijtje bie mie kommen.’
‘k Haar t wel docht,’ was de konkluzie van Anjolt, dou Mientje dijzulfde oavend Ketriene even bieproat het over t Stadse tavvereeltje bie d’kunsthandeloar.
‘Volgens Leendert het dij kunsthandeloar der gain kloten verstand van,’ zee Ketriene noa t laange telefoongesprek.
‘Ong?’ fronste Anjolt wat mit wenkbraauwen.
‘Nee, volgens hom en zien encyklopie mout t wel n echte Eerelman wezen,’ vervolgde Ketriene heur reloas, ‘en hai hangt nou wel bie heur aan de mure.’
‘Wel bedoulst. Leendert?’
‘Nee, maal jong, dij .. eh … Eerelman.’
Oft bie Anjolt en Ketriene ook zo wied komt, da’s de vroage. Ze binnen der tot op t heden nog nait oet.