De dankboare kikker

Anjolt is al n dag of wat in de weer in toene. Ook al let de zunne zok amper zain en blift d’temperatuur ver beneden de tien groaden steken, bie Anjolt begunt t veurjoarsbloud al nuver te stromen.
Guster is e d’haile dag bezeg west de viever oet zien wintersloap te hoalen. Woar d’vrizze, gruine bloadjes van dotterbloumen, wottermunt en oarvederkruud duudlek moaken dat t veurjoar nait ver meer weg wezen kin, doar het Anjolt nog n haalve mörgen waark had om d’òfsturven raitplanten mit n knipschere oet d’viever te hoalen. t Aansloeten van d’pompe en t filtersysteem is in n floep-en-n-scheet beurd. As e d’oetstroomslange van t filter vastdraait, heurt e achter zok n zacht gekwoak.
‘Doe bist te vroug,’ denkt Anjolt.
t Antwoord – ast dat tenminnent n antwoord nuimen kist – is n herhoald kwoaken, mor wel wat haarder en as Anjolt zok nijsgiereg omdraait, zugt e zien olde kammeroad.
‘Goh, kikkertje, doe hier?’ zegt e lagend, ‘bist weer terogge op t old stee?’
Woarom Anjolt tegen n kikker prat? Omdat Anjolt gek is mit daaier. Mit zien hond en mit zien katten.
Mor ook mit n kikker? Joa, dizze kikker het sunt veureg joar n spesioale plek bie hom innomen. Zeker noa t gevecht mit d’hond.
n Kikker dij vecht mit n hond? Of aansom meschain. In elk geval haar zien hond n kikker in de bek, vast mit d’bedoulen om t luudruchtege beest noar n aandere wereld  te helpen. En doar het Anjolt dou n stokje veur stoken.
En Anjolt wait, dat dit dezulfde kikker is? Joazeker, want de kikker is nait hailemoal goud oet de bek van d’hond teveurschien kommen. Hai het in de stried noamelk n veurpote verloren.
Ong? Mor ondanks dat gemis, binnen Anjolt en dij kikker sunt dij tied kammeroaden. As Anjolt in toene is, den is de kikker nait wied vot.
Mainst! Hai het hom zulms n noam geven.
Kermit zeker? Nee, John Silver, net as d’piroat oet Schataailand.
Ong? Dij miste toch ook n bain.
As Anjolt noa dizze eerste kennismoaken mit John Silver en t stoere vroagenketaaiertje tou is aan n kop kovvie, lopt e t hoes in en vertelt t verhoal aan Ketriene. Ook zai is verboasd, net as Anjolt:
‘Den is e wied veur d’aandern aan oet zien wintersloap ontwoakt.’
As d’oavend vaalt, kin Anjolt t nait noaloaten om even n rondje om de viever te moaken.
‘Even kontroleren of alles waarkt,’ zegt e tegen zokzulf. Hai is der nait gerust op en hai kontroleert veur de zoveulste keer of de pompe t goud dut en of d’filter nait overstroomt en of d’UV-laampe wel schient. As ze soavends op bère goan, zegt Anjolt:
‘Zol’k die es wat vertellen, wicht. Onze John Silver het zien vertraauwd plekje onder t òfdakje van d’filter ook weer innnomen.’
‘Dat mainst?’
‘Wis en zeker. ‘k Zag hom zitten in t schiensel van d’UV-laampe.’
‘Mooi, hè?’
En Anjolt en Ketriene valen allebaaide in n daipe, rustege sloap. n Welverdainde sloap noa zo’n laange en inspannende waarkdag, woar ze nait allendeg n onbekìnde vroagensteller tegenkommen binnen, mor ook heur aigen John Silver weer terogge kommen is.
t Lopt tegen n uur of twije, meschain evenpies loater, as Anjolt in n vrumde dreum verzaild roakt.
n Dreum, woarin d’hond n grote rol speult. Hai gaait tekere as n helhond, mor woar e tegen blaft en gromt en graauwt, kin Anjolt nait gewoar worden. En wat veul aarger is, hai krigt zien hond nait rusteg. Mit gain meugelkhaid. Hai kin roupen en mit d’aarms speren en noar d’hond schoppen, t baist wil gewoon nait luustern.
‘Au,’ ropt Ketriene inains hail haard, ‘woarom schopst mie veur de schenen, doe maal jong.’
In ain keer zit Anjolt recht overìnne. Hai is kloarwakker en t wordt hom binnen twij tellen duudlek, dat hai nait midden in n dreum zit, mor dat d’blavvende hond bie heur beneden in d’keuken zit. Mit de woorden ‘dij rötjoekel’ slagt e d’bainen boeten bère, rappelt zo snel zien olde bainen hom droagen kinnen de trappe òf en staait in n rekordtied veur … n lege hondenmand. d’Hond is vot, is zien konkluzie. Joa, d’hond staait noamelk in d’biekeuken en wil mit alle geweld deur t sloten hondenloekje hìn. Noar boeten. Mor dat zugt Anjolt, dij veur d’keukenroam staait en noar boeten kikt, nait. Wat e wel zugt, is dat d’alarmsignaleren in toene aingoal aanspringt, terwiel der gain mìns te zain is. Dat n lutje kikkertje op drij poten zo hoog springen kin, dat zugt Anjolt nait, mor dat komt weschienlek ook omdat zien brille nog op t nachtkastje ligt. Hai denkt aan n meleur en dat t systeem boeten waarken steld worden mout en dat mout in d’blokhut.
Dus lopt Anjolt even loater in d’nachtklaaieroazie op klompen bie d’viever langs noar d’blokhut tou.
t Voult nait lekker, as je zo midden in d’nacht van n waarm bère inains in d’kille kolde belanden. Hai het toenverlichten aandoan en d’haile toene boadt in n zee van licht. Dat t alarmsysteem weer tot rust kommen is, vaalt hom nait op. Wat wel biezunder is, dat d’hond bie t noar boeten stoeven in ain rechte strepe noar d’achterste schutten vlogen is. En wat nog biezunderder is, dat dijzulfde hond mit d’veurpoten tegen n ledder opstaait. n Holten ledder, konstateert hai.
‘Ik heb toch gain holten ledder.’ Anjolt is de droad nou hailemoal kwiet.
‘Zol der ….’ Hai wil doar aiglieks nait aan denken.
‘Gingst doe zo tekere, omdast n inbreker in toene heurdest?’ Bie Anjolt gaait haile langsoam n lampke branden en hai strikt d’hond es even laifdevol over de kop. Hai is best wel bliede mit zo’n woakhond.
As Anjolt d’ledder in d’schure legd het en even loater d’hond mit drij hondenkoekjes in zien mand stuurd het, beslot e weer op bère te goan. Doar vertelt hai t haile verhoal aan Ketriene en beslot mit d’opmaarken:
‘Wat ik nou nait snap, is, dast bie onze hond wel n kenon òfschaaiten kist, den wordt e nog nait wakker en vannacht wordt e wel wakker en jagt e n inbreker van t haim mit zien geblaf.’
‘Hai wordt allendeg mor wakker, as t licht aangaait,’ zegt Ketriene.
‘Tuurlek, hai is wakker worden van d’alarmlampen in toene, dou d’inbreker doar aan t schoemen was.’ Anjolt kin nou eindelk rusteg liggen goan, hai het d’haile boudel op n riegie. Wat n gelok hebben z’had, veur t zulfde geld waren ze aal heur geld kwiet west. Daiven binnen ja zo meroakels handeg tegenswoordeg.
En toch, de sloap wil nait weer terogge kommen. Anjolt ligt te woulen. Hai gaait van d’linker op d’rechter zied en weer terogge en veur zien geestesoog speult zok aingoal dezulfde film weer òf.
n Film woarin wat ploatjes ontbreken. Wat hom dwaars zit is de kepotte alarmsignaleren, dij dus nait kepot bleek te wezen. Mor dou e oet d’keukenroam noar boeten keek, gingen de lampen toesjoer aan en oet en dou was d’inbreker al laank en braid verdwenen en d’hond zat nog achter t sloten hondenloekje. Wel het den dij lampen aal mor weer aan loaten goan??
t Hou zol Anjolt weschienlek nooit duudlek worden, want je kinnen joen dankboarhaid ook op n stille menaaier blieken loaten.