Noaberplicht

‘Woarom het opa zo’n houd in de kaaste liggen.’
Oma kikt verboasd as ik mit n Napoleon steek op t heufd de koamer in kom lopen. Ze laagt.
‘Laagt ze mie oet?’ vroag ik mie òf.
t Kin ja hoast nait, oma laagt mie ja nooit oet. Heur gezichte stroalt. Ik trek de konkluzie, dat ze t nait aarg vindt.
‘Bist n maal jong,’ zegt ze.
‘Dij houd dragt opa, as der aine begroaven wordt,’ legt ze mie oet.
Begravvenizzen moak ik in Pekel ook ja wel mit. As tegenover d’Komnijsterwieke,  aanderkaant daip, de klokken van d’Roomse toren op n gewone deurdeweekse dag begunnen te luden, den waist hoast wel zeker, dat ter  aine begroaven wordt. t Moakt op mie aaltied veul indrok. Ollu hebben mie leerd,  dat je bie t passeren van n begravvenisstoet aaltied even aan d’kaante van de weg mouten wachten tot de stoet veurbie is. Oet respekt. En bie zokswat is mien opa ook betrokken? Ik kin mie t hoast nait veurstellen, mor woarom wait ik doar niks van. Meschain omdat ik opa nooit in zo’n stoet heb zain lopen. Ik bin ook ja n Pekelder en nait alle doage in Blijham.
Even loater doeken oma en ik mit ons baaident in d’klaaierkaaste op opa en oma’s sloapkoamer. Noast de vrumde houd hangen ook aander begravvenisklaaier in d’kaaste. n Laange swaarte jaze mit n braid koord veur de borst langs sleept mie over de grond.
’t Is gain gezicht,’ vindt oma, ‘bist nog veuls t klaain veur dit soort dingen.’
Dat wil ik groag geleuven.
‘Baarg hom mor gaauw op, as opa t zugt, den is e vervast nait zo wies mit die,’ is n woarschaauwen, woar ik traauw aan beantwoord. Of ik opa doar noatied nog over bevroagd heb? Dat kin’k mie dus nait erinnern.
Pas veul, veul loater hebben oom Haarm en oom Hinderk mie oetstokt, hou t aal in mekoar zat. Opa was bie de begravvenisondernemen in dainst as droager van d’kiste, mor ast zo oetkwam, was hai ook wel veurloper. Dat was n verantwoordelke funksie. Behaalve de begelaiden van de stoet noar t kerkhof, as vertegenwoordeger van de dörpsgemainschop was hai den ook degene, dij de pepierderij, d’officiële adminstroatsie mos regeln. In sommege gevallen huilp hai ook mit bie t kisten van de overleden persoon.
Nou denk ik voak, haar doar vrouger es wat meer over deurvroagd. Of paasde zokse proat meschain nait bie kinder. Zoals zoveul zoaken nait veur lutje oortjes bestemd waren.
Zo as opa aan t ìnde van n mìnselk leven zien plicht dee tiedens n oetvoart, zo was oma ook aktief in t moatschappelk leven. Zai ston in tegenstellen tot opa hailemoal aan d’aander kaante van t leven. Bie de geboorte. As n onbetoalde vroedvraauw, boakerske huilp zai vraauwlu in t dörp mit de bevallen.
Dat onbetoalde verzin ik der nou mor bie. Dat wait ik nait wizze. Veur zover ik mien oma kìnd heb, liekt zai mie gain vraauw, dij doar n poar cìnt aan verdaind het.  Allewel, t was ekonomies bekeken natuurlek gain beste tied.
Wast gewoon noaberplicht, vroag ik mie den ook òf. Was de sosioale betrokkenhaid zo groot, dat zai dij dingen kozen, dij t beste bie heur paasde. t Waarpt toch weer n hail aander licht op mien grootollen, mor wel aine woar’k bliede mit bin.
En as ik weer terogge denk aan t hoeske op d’Zandstroom, woar ik toch zo geern mog wezen, den besef ik nou dus dat de eernseghaid van t leven zok in dij tied nait aaltied ten volle aan mie openboard het.
Mor loat is beter as nooit.