n Schier putje veur Ketriene

Anjolt en Jokkop zitten mit heur baaident aan de bar bie Janske in de kroug en proaten nog even noa over de kloaverjasoavend. Z’hebben t borreltje dat veur heur staait wel degelk verdaind. Kloas en Steven hebben hom vanoavend zo dik aan de kont kregen, doar kin nog wel n ekstroa borreltje òf, vinden baaide kammeroaden. Ook veur de verlaizers is der traauwens nog wel plek veur n òfzakkertje. As de grote klokke in t kaffee noar haalf èlm lopt, moaken manlu zok op om toch mor noar hoes te goan.
’t Is mörgen weer vroug dag,’ zegt Jokkop, terwiel e zok van de barkruk glieden let, ‘om zes uur gaait d’oele op d’febriek en ….’ Hai stopt in ain klap, net of hom wat in d’zin schot en kikt Anjolt schrokken aan.  Dij schrikt, mit d’jaze haalf aan, op zien beurt weer van t schrokken gezichte van Jokkop, kikt om zok tou of der in t kaffee meschain wat gebeurd is, wat hai net nait zain het en zegt:
‘Wat is der wel jong, wat dust ja maal.’
‘Och kirrel, dat mie nou zokswat overkommen mout. Hailemoal vergeten.’ En Jokkop pakt n klaain, in broen pepier verpakt pakje van t houdenplankje boven d’kapstokken òf en let dat aan Anjolt zain.
‘Huifst mie gain kedootje te doun omdat ik die vanoavend aan d’overwinnen holpen heb,’ laagt Anjolt, mor dij zugt wel dat Jokkop wel degelk mit n probleem in de moage zit.
‘Dit pakje haar ik vanoavend bie die òflangen wild.’
‘Wat zit doar den in?’
’n Nije overall,’ zegt Jokkop schoapachteg.
‘Doar dust doe mie echt gain plezaaier mit, Jokkop, dij magst zulf wel holden.’
‘Dij is nait veur die,’ naart Jokkop, ‘dij haar ik veur Ketriene mitnomen.’ Oft nou ligt aan de komiese menaaier, woarop de leste zin oetsproken is of aan t verbolderde gezicht van Jokkop, Anjolt het t nait meer. De troanen lopen hom over de wangen:
‘Wat mout Ketriene nou mit n overall,’ snokt Anjolt nog noa.
‘Körter moaken,’ ist körte antwoord van Jokkop en den komt t verhoal van de nije overall op batterij. In n poar zinnen het Jokkop zien probleem aan Anjolt veurlegd. Dat zien olde in de waske zit en dat de piepen van zien nije overall te laank binnen en dat e dij mörgen op d’febriek wel aan hebben mout. t Is Anjolt duudlek, mor t staait hom nait helder veur de geest hou dit piepenprobleem oplöst worden mout.
‘En doar wolst doe nou nog mit bie Ketriene aankommen?’ vragt Anjolt. Hai het ter n swoar heufd in.
‘As ze dammeet al op bère ligt, den hest doe n probleem,’ beraaidt e Jokkop al op de kommende situoatsie veur.
‘En as ze nog nait op bère ligt, ist nog de vroag of zai dien piepen ….’ Anjolt kint nait helpen en hai barst veur n twijde moal in lagen oet. t Is ook ja zo’n biezunder geval, echt weer wat veur Jokkop.
Ketriene is nog op. Dat is n veurdail. n Noadail is dat zai nait bliede is mit d’bodschop van Jokkop. Manlu vroagen ook wel wat van heur, om op de loate oavend nog even om te batterijen van aanstoande bedbezuikster tot overall-naaister.
’n Overall? t Liekt ja wel n overval. Kist toch ook dien piepen gewoon even omsloagen,’ frantert ze tegen d’manlu. t Wordt heur snel duudlek moakt, dat zokswat om vaileghaidsredens deur de boas nait aksepteerd wordt. En zo gaait Ketriene, noa n snelle piepmeten, om even veur èlm wel noar boven, mor inploats van noar d’sloapkoamer noar d’naaikoamer.
Omdat wachten laank duurt en de televizie niks deegs meer aanbudt en Ketriene binnen vief menuten toch nog nait kloar is, presenteert Anjolt as goie gastheer nog n leste sloapmutske aan Jokkop en omdat allaind drinken wel hail ongezelleg is ook nog aine aan zokzulf.
Aan t geluud dat van boven komt, is duudlek te heuren dat Ketriene drok aan t waark is. Om haalf twaalm is de klus kloard. Sneller as docht staait Ketriene mit n broen pakje weer beneden en as Jokkop deure oetwaarkt is, ist eindelk tied om d’goie òfslag, dit moal wel noar d’loakenstroate te nemen.
‘Dij kammeroaden van die kinnen mie wel stolen worden,’ ist leste wat n vergrèlde Ketriene dij oavend, vlak veur t sloapengoan nog aan Anjolt kwiet wil. Zai is ze laiver kwiet dan riek.
Was dat mor woar, Ketriene. De volgende dag staait Jokkop weer veur deure. Weer mit zo’n zulfde  broen pakje. Weer mit n overall derin, mor nait mit de vroage of Ketriene de piepen even körter moaken wil. En ook nait mit de vroage of ze piepen langer moaken kin.
Wat Jokkop wel te melden het, ligt n poar tellen loater op d’keukentoavel. t Is dezulfde overall, mor mit ain laange en ain körtere boksempiepe en mit ain laange en ain körte maauwe.
‘Ik heb hom nog veursteld om t onderste stokje weer aan zien boksempiepe vast te naaien ,’ het Ketriene loater dij middag t verhoal aan Anjolt verteld.
‘Waist wat e zee?’ Ketrienes gezichtsoetdrokken het n beetje t midden tussen verongeliekt en spottend, dus vragt Anjolt nijsgiereg:
‘Nou?’
‘Doe naaist Anjolt mor n oor aan, ik loat mie der gain twijde keer veur lainen. Vindst dat nou nait ondankboar?’