Old zeer?

‘Ik goa vanmiddag noar Toenmaarkt in Stad,’ zegt Ketriene zulfverzekerd.
Zai is der flaauw van, dat Anjolt aingoal en al doagenlaank  oetvluchten bedenkt om onder n bezuik aan dat grote toencentrum in Stad oet te kommen.
’t Wordt dammeet veurjoar!’ het Ketriene hom al op n noadrokkelke menaaier perbaaierd te overtugen.
’t Wordt ook wel weer zummer,’ haar Anjolt terogge naard. Ze binnen t nait ains.
‘Ik bin langsoamaan wel n beetje oetkeken op mien winterviooltjes. ‘k Wil nou wel es wat aans, wat veurjoarsachteg in d’plantenbakken hebben!’ het ze Anjolt mit grote overtugenskracht duudlek moakt, mor omdat hai nog aaltied nait omliek wol, het ze besloten allendeg te goan.
‘Den mout e t zulf mor waiten,’ is heur mainen.
As ze noa t middageten doadwerkelk d’veurberaaidens treft om vot te goan en al mit d’autosleudels in d’haand staait, is Anjolt ook kloar veur de raaize.
‘Gaaist wel mit?’ is de verboasde reaksie van Ketriene.
‘Ach,’ ist onverschillege kommentoar van Anjolt, ‘ik haar toch even niks meer te doun en dou docht ik bie miezulf …’  Ketriene kikt hom even schaif aan en zegt vinneg:
‘Of vertraauwst mie meschain nait allendeg mit d’auto noar Stad tou?’
‘Och, kom hee, natuurlek wel, mor ik zee net toch …..’
‘Joa, dast niks meer te doun haarst, dat heb’k wel heurd.’
‘Manlu,’ schampert ze zachies, mor wel goud te heuren veur Anjolt, ‘binnen maal lu.’ Ze is der best wel n beetje flaauw van dat e nou mitgaait. Eerst het ze zo laank perbaaierd om hom mit te kriegen en dou wol e nait en nou zai hom laiver nait mit wil – ze het zok best verheugd op n middagje solowinkeln – staait e inains weer veur heur neuze.
De middag gaait zoals Ketriene zok van teveuren al indocht het. De gele krookjes en blaauwe droefkes in n schier raiten mandje stoan al in de kare. Van d’opmaarken, dat dij over n zetje bie heur zulf in toene stoan, trekt zai zok nou net niks aan.
‘Mit zokse bloumkes in d’koamer, doar fleurt t haile hoes deur op,’ is  n opmaarken, woar n veniende, mor duudlek maarkboare ondertoon in zit. En Anjolt? Dij kint aal opvreten. t Is net of e vandoage gain fozzel te zeggen het. Ketriene lopt zo parmanteg tussen aal dij schappen deur. t Is net of e der nait bie heurt. t Wordt even aans, as Ketriene bie de tingeltangels stoan blift. t Geluud van dij ieleg klinkende bellechies binnen veur Anjolt sunt joar en dag n grote irritoatsie. Woar dij aversie vot komt, mag Joost waiten, hai wait t nait.
’t Dut mie aaltied n beetje aan kerst denken,’ het Ketriene heur veurlaifde veur t engeltjesgeluud van d’windgong wel es oetsproken.
’t Is toch nait t haile joar deur kerst,’ het Anjolt doar regelmoateg tegen inbrocht. Zien òfkeer van dij fiene triangelgeluudjes is hoast nait in woorden te vatten. En ast n beetje waait, den komt ter ja gain ìnde aan. t Is Anjolt n gruwel. En nou staait Ketriene op n dag as vandoage, woarop zai in alle opzichten al de bovenliggende partij is, as meugleke, as weschienleke koper doar interessant te doun bie aal dij tingeltangels. Strieden mit zien Ketrientje, in aal dij drokte, is hom de muite nait. Vezichies zien woorden kaizend en mit n zaalvende toon perbaaiert hai t onhail nog wel te verhindern, mor t lukt hom nait. Ketriene het kozen. En z’het gelok, t is ook nog de leste.
Op d’terograaize noar hoes is Ketriene aan t woord. Over de mooie koopmiddag in Toenmaarkt, dat ze mooi sloagd is en over de mooie plantjes, dij dammeet op toavel en vensterbaanke kommen te stoan. En Anjolt? Dij zegt niks, kikt stoensk veur zok oet en perbaaiert zien gedachten in goie boanen te laiden, aargens aans aan te denken as aan dij verrekte windgong, dij over n uurtje vervast in toene ophongen worden mout.
Dat zokswat nog even op zok let wachten, ligt minder aan Anjolt en Ketriene as wel aan heur dochter. Dij het noamelk dizze middag oetkozen om mit d’kinder even bie heur op veziede te kommen. In de klöne, dij zokswat mit zok mitbrengt, wordt ter veul proat, want elkenain mout wel zien verhoal kwiet, mor blift t bie proaten. As d’haile sjute weer vot is, pronken krookjes en droefkes wel in d’koamer, mor ontstaait droeveghaid en oremes over d’òfwezeghaid van Ketrienes tingeltangel.
Sekuur resersjeurswaark in d’auto, woarbie de stoulen der nog net nait oetsloopt worden en t zuiken om d’auto tou, levern gain rezeltoat op. Ook in hoes ist pakje nait te vinden. n Telefoontje noar heur dochter geft n leste hoop op n oplözzen, mor as dij meldt, dat zai en d’kinder echt gain pakje mitnomen hebben, zit Ketriene mit tonen in d’aaske:
‘En waist wat t aargste is, t was ook nog de leste, dij z’haren,’ let ze der ontdoan op volgen.
Anjolt vindt t nou best wel sneu, as e heur doar zo zitten zugt. t Dut hom denken aan n veurval van joaren leden, dou n wajangpoppe oet t olderliek hoes – Ketriene mog hom veur heur ogen nait zain –  bie heur op dam aargens tussen auto en hoes van d’eerdbodem verdwenen is. Onvindboar. Gainaine het hom ooit weer zain. As Anjolt, as n soort troostende opmaarken, dat weer ter sproake brengen wil, trekt e de woorden op t leste mement terogge en mout net as doudestieds konkludaaiern, dat daipere gevoulens van òfkeer soms tegen joe broekt worden kinnen.