Kattenongelok

‘Wat dust doe nou in hoes,’ naart Maartje.
Krummel zit op d’vensterbaanke, kikt even achterom noar Maartje en zegt den op n zulfde franterge menaaier:
‘Zi’k meschain op dien stee?’
Hai is om n aander reden as Maartje saggerijneg. Hai kin noamelk nait noar boeten. t Kin wel en hai het t ook wel perbaaierd, mor noadat e zien koeltje weer dichtkraabt haar, is e toch mor weer in hoes goan. t Was gain doun mit dij regen. En nou zit e op d’vensterbaanke en het nait veul meer te doun as te kieken noar meanderende regenriviertjes aan d’boetenkaante van t glas.
Is der boeten niks aans te zain? Der is n hailebult te zain en t is ook nait mooi, wat zok doar n zetje leden òfspeuld het.
As Maartje op d’aander vensterbaanke springt en deur d’regenroete noar boeten kikt, krigt ze de schrik van heur leven. In ain oogopslag het ze deur, wat doar loos is. d’Auto mit d’alarmlampen aan, nog schaif op de weg en de drij, vaar mìnsen dij tussen de boskes aan t vruzzeln binnen, is gain goud taiken.
‘Zugst dat nait?’ zegt Maartje verboasd.
‘Ik heb t zain gebeuren,’ antwoordt Krummel in n soort kaalme berusten. ’t Is Eva.’
‘Eva, t tiegertje van d’overburen?’ vragt Maartje.
‘Joa, even docht ik dat ons Lotje onder d’auto zeten haar, man.’ Krummel is ontdoan, omdat e t haile tavvereel weer veur zok zugt. Alsof e d’ellìnde van t ongeluk van zok òfproaten mout, begunt e inains haile rad te proaten. Over Eva, dat laive poeske, woar hai wel groag even noabern mog, dij zo goud noar hom luustern kon en dij hom voak nuigde om bie heur onder dak tussen d’stropakken op moeskes te joagen.
‘Hou waist…?’  vragt Maartje en zunder heur zin òf te moaken, wist Krummel op de schraiwende vraauw dij op knijen tussen de boskes ligt en net bezeg is, t schienboar levenloze liggoamke van heur katje op te tillen. Ze binnen der allebaaide stil van en as Maartje weer begunt te proaten, luustert Krummel mit meer aandacht as wat e ooit opbrengen kon.
‘Dou ik noar de kattenschool ging, wast eerste wat ze mie doar biebrocht hebben, t vak reken en n belangriek onderdail van t vak reken, meschain wel t belangriekste, was de leer van de kansbereken.’
Krummel het muite om t stoere verhoal van Maartje te volgen en zegt den ook:
‘De watte?’
‘De kansbereken, doe haalsknoake,’ vervaalt Maartje makkelk weer in heur olde rol, mor tegeliekertied beseft ze, dat t wel belangriek is om Krummel goud veur te lichten. Ze gaait den ook op n rusteger toon verder:
‘Ik zel t die oetstokken. Den snapst ook woarom de katte dij doar boeten tussen de stroeken ligt, gain schijn van kans had het.’ Ze wacht even en vervolgt den heur verhoal.
‘Hier geldt noamelk de wet van de vertroagende oogwaarken. Wie katten zain alles haile goud. Doar is niks mis mit, mor op de kattenschool heb ik van perfesser Jacobus Cats leerd hou de theorie van de vertroagende oogwaarken in mekoar zit.’
Ze gaait even verzitten.
‘As bevubbeld n auto 50 kilometer per uur ridt, den legt e in ain tel 15 m of. Ridt e 80 kilometer, den ist al 25 meter per seconde. Bie 100 kilometer per uur komst al gaauw op 30 meter per tel.’
Ze kikt even opzied noar Krummel, dij, hou verboazend t ook klinkt, zit te wachten op t vervolg:
‘Ast doe gewoon lopst, legst elke seconde 1 meter òf. Lopst wat haarder, den meschain 2 meter en ast runst amper 3 meter per seconde. Mor nou komt ons grootste probleem en dat zit hom in de vertroagende oogwaarken. Wie denken aaltied, dat we nog makkelk veur n auto langs kinnen. Dij auto is ja nog zo ver vot, denken wie den, mor niks is minder woar. Wie zain wel schaarp, ook al ist duuster, mor wie kinnen gain òfstand schatten. Onze ogen waarken doarveur te troag, vandoar de noam vertroagende oogwaarken.’
Omdat Maartje nog nait kloar is mit heur oetleg, gaait ze votdoadelk deur:
‘Dus stekst d’weg gewoon over, duurt t aaltied nog 6 tellen, veurdast aan d’overkaante bist. Ast haile haard runst, duurt t nog 3 haile laange tellen. En juust in dij drij tellen, kin elke haalfmaale mit n beetje goie rechtervoute, ook al is e honderd meter bie die vot, hail veul schoade veroorzoaken.’
Dit is geliek t ìnde van de les.
As Maartje de koamer oetlopt, kikt Krummel dij swaarte katte, veur t eerst in zien leven, mit veul waarderen over heur kennis noa. Mor of e der wat van leerd het?