Dunderdag

‘Wie dochten dat we die eindelk kwiet waren,’ schampert Maartje tegen Krummel.
‘Dat haarst doe wel wild, hè!’ bit hai van zok òf. Krummel is net t achterhoes in lopen, as e op de kop tegen Maartje aanlopt en ook al is e veur de duvel nait baange, veur Maartje het e best wel ontzag.
‘Wat haren doe en dien kammeroaden doar net achter in toene wel aal te plazen mit dij vrumde katte?’ frantert Maartje verder.
‘Nou moust nait aal zo zitten te naren, Maartje,’ komt Lotje op dat mement de bochte om gieren, ‘doe waist best, dat Krummel al tieden wacht het op n bericht van zien moeke.’ Zunder zok verder wat van Maartje aan te trekken, vragt Lotje belangstellend:
‘Het de postbode die n goie tieden brocht van dien moeke?’ En net as Krummel begunt te vertellen over zien moeke oet Hoogezaand en dat t aal goud mit heur gaait, heuren ze dat de poort achter t hoes mit n haarde klap dichtdoan ….. nou  dichtsmeten wordt.
‘Kloaziene?’ stopt Krummel, as deur n adder beten, midden in zien verhoal en kikt mit grote ogen baange noar Lotje.
‘Ist vandoage dunderdag?’
Het antwoord op dij vroage komt drij tellen loater mit veul geweld t achterhoes in stieveln. t Het n houdje op d’kop, dragt n laange loden jaze, woaronder n wollen jurk, mit doarover hìn n slachtersschoet, verbörgen zit en t lopt op soldoatenschounen. Onmiskenboar Kloaziene.
n Veulkleurege tornado, dij sunt joar en dag bie Karel en Lena de Wit op dunderdag de boudel schier moakt en deur t hoes hìn broest mit mor ain stelregel: alles wat ter veurkomt dat gaait mit. Zai is dij dag de boas, de keunegin. Veni, vedi, veci, zai kwam, zai zag en zai overwon. Zunder ook mor ain keer te huiven schaaiten. n Fluwelen revoluutsie, zollen je kinnen zeggen.
Dou d’kinder van Karel en Lena nog klaain waren en t onweerde boetendeure, haren zai ook nait, zoals de maiste kinder van heur leeftied, het beeld veur ogen van n woeste kirrel mit n dikke board, dij mit zien bolderkarre over de wolken denderde. Nee, zai haren n reedlek òfwiekend, mor hoarschaarp beeld van d’veroorzoaker van aal dat lewaai: Heur dundergod was n stofzoegende, kloppende en alles aan de kaante vegende Kloaziene.
d’Kinder binnen al laank t hoes oet. De katten kinnen op dunderdag ook beter de ploate poetsen. Dat doun ze ook. d’Ervoaren het leerd, dat Kloaziene en katten nait deur ain deure kinnen.
‘t Moakt mie nait oet, woar d’katten zok verstoppen,’ het ze in t begun van heur schoondersloopboan bie de Dewitjes wel es tegen Lena zegd, ‘as ze mie mor nait veur de vouten lopen.’ Woarom Kloaziene zo’n hekel aan katten het, het ze nooit verteld. Honden, doar het ze gain muite mit, mor katten binnen heur n gruwel.
Krummel kaist maisttied den ook de verstandegste weg. Hai het n schoelploats in de kas achter in toene. Pabbe het hom doar n kertonnen deuze mit n olde wollen deken hìnzet en doar mout hai zok dunderdoags mor vernuvern. t Is ja nait aans. Ain ding is zeker, Kloaziene komt nooit achter in toene en dat geft n vaileg gevoul. Dij keer dat z’hom n haile dag opsloten het in d’gerazie, is e nog laank nait vergeten. n Haile dag het e doar zunder eten en drinken achter n dichte deure zeten, zunder dat ook mor ain van d’femilieleden zok zörgen moakt het om hom. Dat d’verholden mit Kloaziene vanòf dat tiedstip nog minder worden is as dat t al was, mag duudlek wezen.
‘Der komt nog n moal n dag, dat ik heur dij rötstreek weer terogge betoal,’ het Krummel, aan elkenain, dij t heuren wol, beloofd.
Vandoage voult Krummel zok staarkt, zeker noa de goie berichten van de rood-wit-blaauwe koerier oet Hoogezaand en nemt n verontrustend, nait ongevoarlek besloet.
De klokke wist tien uur. Kovvietied. Ook veur Kloaziene. Zai het de gewoonte om ain kop kovvie te drinken. In d’keuken bie de grote toavel. Ain kopke is genog, vindt zai, want de tied draait deur. En zai gunt zokzulf de kovvie wel, mor nait de tied. En Krummel wait dat en het zien veurzörgen nomen.
Hai is der kloar veur as Kloaziene, mit rode wangen van inspannen, rusteg heur kopke kovvie wil genottern. Zai het d’kont nog mor net aan d’stoule, as ze in heur linkeroge zugt, dat heur houdje n ìndje opzied schoft. n Poar centimers mor, mor toch. Dat zokswat nait kin en n woanveurstellen wezen mout, let onverlet, dat n poar tellen loater, t houdje weer begunt te bewegen. Dit moal is d’òfstand zeker wel tien centimeter. Rusteg zitten is der veur Kloaziene nait meer bie, mor t ongeleuf over wat ze zain het is nog aaltied hail staark, as veur de daarde moal t houdje mit ain streep op heur toukomt, dat ze zo schrikt en mit ain sprong van d’stoule òf schot en haard gillend toene in runt.
Lena het dij dag, behaalve veul waark om Kloaziene weer bie zinnen te kriegen, ook t neudege doan om t hoes aan d’kaante te kriegen. Kloaziene was doar nait meer tou in stoat en is noa t houdje wup, hailemoal overstuur noar hoes tou goan.
Of dit veurval Kloazienes holden tegenover katten veraanderd het? Doar let ze zok zulf nait over oet.
Of ze n idee het hou heur aigen houdje inains pootjes kriegen kon? Ook doar het ze nog gain antwoord op geven. Vanòf dij tied bekikt ze Krummel wel mit aander ogen. In elk geval mit ogen, dij perbaaiern in te schatten of de grötte van dij klaaine dunderstaine en d’inhold van heur houdje mit mekoar in overainstemmen binnen.