n Krat bier

‘Zes moal hest dij verrekte bodschoppen wel in d’haand,’ kloagt Anjolt, as e de bodschoppen van de loopbaand veur de twijde moal in handen krigt en in t karrechie vlijt. Vanmiddag onder t brood eten het Ketriene hom al veurberaaid op n drokke middag, omdat d’koelkaaste en d’broodvak in de diepvries oardeg leeg begunnen te roaken en dat n aanvullen neudzoakelk is.
Thoes en in d’auto op weg noar d’supermaarkt het Anjolt aal zitten te frantern, dat Ketriene der op n duur maal van wui.
‘Moust nait aal zemeln,’ het z’hom vlak veur t oetstappen op de grote parkeerploatse nog n moal veur de vouten gooid, ‘of wilst van de weke verhongern meschain?’ Ze wait dat Anjolt n hekel het aan drokke winkels en laange riegen, mor of en tou mout e der gewoon aan geleuven.
‘Dij swoare kratten bier van die kin ik alllendeg ja nait tilllen,’ vindt zai n goud ekskuus om Anjolt vandoage in t ìnde te kriegen.
As ze noa n dik uur dam weer op rieden mit n ofloaden auto, begunt t gesleep weer van veuren of aan.
‘Dit wordt dus de viefde keer, hè,’ zegt Anjolt al onder t oetstappen, om zien opmaarken onder t eten nog es ekstroa te onderstrepen, oetdrokkelk tegen Ketriene.  Dij dut net of ze hom nait heurt. t Is ook ja onbegonnen waark om doar aingoal weer over te begunnen. En as Anjolt de bierkrat veur de poort hìnzet het en de drij swoare tazzen in hoes krood het, zegt Ketriene filain:
‘Veur de zesde moal krigst vandoage van mie vrijstellen. De bodschoppen in d’kelder en in d’kaaste baargen, doar wil ik die laiver nait mit belasten.’ As Anjolt, van zien swoare toak ontheven, richten t achterhoes lopt, ropt z’hom vanoet de daipe kelder nog wel noa:
‘Vergetst de bierkratte nait in d’gerazie te zetten, hè?’
Anjolt dij op dat mement net in de biekeuken staait, heurt nog wel dat ter wat roupen wordt, mor kin nait goud thoesbrengen, wat ter bölkt wordt.
’t Zol wel goud kommen,’ denkt e bie zokzulf. Zai mout zok zulf nou mor redden. Ik heb vandoage laank genog mit heur bodschoppen sjaauwd. Hai is mit zien gedachten ook al bie hail aander zoaken. d’Appelboom mout dit joar  noamelk weer es n goie snuibeurt hebben.
Op t zulfde ogenblik, dat Anjolt mit n grote beugelzoage boven in d’boom grote en klaainere takken de boas perbaaiert te worden, ridt Jokkop op fietse veur thoes langs. Hai is van d’febriek op weg noar hoes, mor het gain hoast. Hai het ter al n waarkdag opzitten, mor op nog n kewaai as bomenkapper zit Jokkop nait te wachten. Den mag Anjolt ook doezend moal mien kammeroad wezen, denkt e bie zokzulf, as e inains de bierkrat veur de poort zugt stoan. Noa ain körte overdenken het Jokkop n besloet nomen. Hai zet zien fietse tegen de veurgevel aan, lopt noar achteren, mor nait mit de bedoulen om Anjolt, zien beste kammeroad mit te helpen om van overtolleg takkerij òf te kommen. Nee, hai wil hom wel mithelpen om aargens òf te kommen, mor nait van swoare , dikke en dunnne, zwiepende takken. Hai gloept even deur d’keukenroete hìn en omdat hai Ketriene ook nait in hoes zugt, denkt e bie zokzulf, ik bèl Anjolt dammeet wel even. En zo gaait Jokkop, mui van t waark op d’febriek, mit n swoare last op t pakjedroager richten hoes. Mor nait noadat e even bie d’slager langs goan is veur n klaain bodschopke.
Tegen n uur of vare zit Anjolt mit n bak kovvie en n lekkere plak kouke soamen mit Ketriene in d’keuken de dag nog es noa te bespreken, as de telefoon gaait.
‘Jokkop?’ zegt Anjolt verboasd mit n snelle blik op t lutje schaarmke, ‘wat zol dij nou willen?’
Dat wordt Anjolt binnen n poar tellen gewoar. Of Anjolt zin het, of Anjolt mag van zien Ketrientje, of Anjolt der belang bie het om vanoavend bie hom thoes n potje te kloaverjazzen. Kloas en Steven kommen ook, om t kwartet vol te moaken. Ketriene zolt n rötzörg wezen. Der is gain voetbal op de televizie, dus wat weerholdt Anjolt der van om es n keer bie Jokkop op veziede te goan. t Is wel biezundere nuigen van Jokkop, t komt mitschik nooit veur, mor t huift ook nait aaltied van dezulfde kaante te kommen, vindt Anjolt.
De oavend in Jokkops lutje aarbaaidershoeske verlopt verder prima. Jokkop het n kratje bier aanrukken loaten, wat ook nog es zien aigen maark was en mit n lekker stokje leverworst op toavel hebben d’vaar manlu n gezellege koartoavend had. Mit n beetje, meschain wel twij beetjes te veul bier op, is Anjolt dij oavend vlak veur spooktied noar hoes tou lopen.
Dou e noast zien sloapende Ketriene in t waarme bère kroop, wui dij evenpies wakker en zee nog haalf sloapdronken:
‘Ik haar vanoavend zulf zo’n zin in n glassie bier, mor ik kon de krat toch naargens vinden. Hest hom toch nait aargens veur mie verstopt?’