De leste zuiktocht

Krummel is noa t verhoal van pabbe oardeg van slag.
’Hest van pabbe nou toch heurd hou wie laank leden hoeskatten worden binnen,’ zegt Lotje verboasd.
‘Joa,’ ist franterge antwoord van Krummel, ‘en aan wel het pabbe dat verhoal verteld? Aan dat lutje buurwichie. t Liekt ter hoast op dat zai belangrieker is as ik.’
‘Dat denkst doe.’
‘Nee, dat wait ik wel zeker. En ……’ Krummel wacht even: ‘… waist wel de rood-wit-blaauwe bie ons in toene votjagd het? Joa, datzulfde lutje, laive buurwichie. Nou, ik heb t hier wel bekeken. Ik goa vot!’
‘Woarhìn den?’ vragt Lotje schrokken, mor Krummel dut net of e heur nait heurd het. Hai het zok omdraaid en is toene oetlopen.
‘Ik goa noar mien kammeroaden Blackie en Rooie Joris,’ het e veur zokzulf al besloten. Dij zollen hom vervast veul beter helpen kinnen as d’mìnsen in dat grote hoes.
Blackie het e noa n zetje al vonden. Dij zat as zo voak bie zien aigen hoes op d’vensterbaanke.
‘Magst ter nait in?’ is aiglieks n overbodege vroage van Krummel.
‘Ast den toch boetensloten bist, kist mie mooi even helpen mit zuiken,’ zegt Krummel.
Blackie begunt te lagen:
‘Hest de rood-wit-blaauwe nou nog nait vonden?’
‘Wel vonden, hai was zulms al bie ons in toene, mor t lutje buurwichie Vera het hom ja votjagd.’
‘Dat mainst,’ zegt Blackie en kikt Krummel mit grote ogen aan, ‘mor dat betaikent dus ….’
‘Dat e weschienlek al deurtrokken is en dat ik noar t verhoal van mien moeke floiten kin.’
‘Zo’n lutje rötkringechie, hè.’
Krummel en Blackie besloeten doarom eerst even bie Rooie Joris langs te goan. t Grote probleem bie Joris is, dast nooit waist, woar e touholdt.
In t grote hoes is intussentied ook n zuiktocht begonnen. Noar Krummel. Wìnd dat e veur duustern thoes komt, is moeke in alle stoaten, omdat t lutjeste katje nog nait terogge kommen is.
‘Hai zit vast aargens opsloten in n olde schure of meschain…’ jammert moeke. Ze duurft aal nait verder te proaten, aans haar ze zegd: ‘… is e wel onder n auto kommen.’
t Leste is gelokkeg nait t geval, mor as moeke waiten haar hou dicht ze bie de woarhaid zat, was ze weschienlke nait zo in paniek roakt. Krummel en Blackie hebben noa n laange zuiktocht Rooie Joris noamelk vonden. In n olde boerenschure.
‘Hier woon ik d’leste tied,’ ist onverschillege kommentoar van Joris.
As Krummel zien verhoal doan het over t wegjoagen en de doarop volgende zuiktocht noar de rood-wit-blaauwe katte, kraabt Joris zok es even bedenkelk achter t oortje. Om noa te denken? Dat kin, mor t kin natuurlek ook gewoon van de jeuk wezen. En omdat Joris der even rusteg n nachtje over sloapen wil, besloeten ze mit z’n drijent de nacht in d’olde schure deur te brengen.
‘d’Haile nacht bin‘k in t ìnde west,’ klagt moeke de volgende mörgen aan d’ontbijttoavel. Pabbe het sloapen as n roosje, mor moeke het elk uur wel n moal achter t hoes stoan te roupen, mor aal wel kwam, gain Krummel. Moudeloos, sloaperg en doodongerust zit zai smörgens aan d’keukentoavel as lutje Vera binnen komt huppeln.
‘Wat is der mit joe, buurvraauw Lena?’ Ze kikt noar n verdraitege buurvraauw.
‘Och, wichie, ik bin baange, dat ons Krummel weglopen is. Hai is d’haile nacht nait thoeskommen.’
Vera’s gezichtje betrekt den inains:
‘Dat het toch niks te moaken mit t verhoal, dat buurman guster verteld het?’
’t Het juust te moaken mit t verhoal, woar buurman Karel guster náit aan toukommen is, Vera.’ As Vera bie buurvraauw Lena aanschoft, vertelt dij t verhoal van rood-wit-blaauwe katten, dij berichten overbrengen van kattemoekes noar kinder en aansom. Over lutje poeskes, dij noa zes weke al bie de moeke weghoald worden, omdat mìnsen zo groag n lutje poeske in hoes hebben willen en over t verdrait, dat zokswat bie moekes en poezewelpkes mit zok mitbrengt.
‘Dus,’ zegt Vera noa n zetje noadenken, ‘den klopt t dus wat buurman Karel lestent al n moal zee over monsterbaisten en postbodes en dat zai aalbaaide berichten rondbrengen.’
‘Joa, doar was gain woord van logen,’ ist antwoord.
‘Mor,’ zegt Vera den inains verschrikt, ‘den ist dus mien schuld, dat joen Krummeltje nou weg is.’
‘Hou bedoulst?’
‘Ast woar is dat t monsterbaist bie joe in toene de postbode is, woar Krummel op wacht het, den …’
Vera slagt d’haand veur de mond en zai begunt zachies te schraaiwen:
‘Dij heb ik wegjagd, buurvraauw, omdat ik dochde dat hai Krummel aanvallen en opvreten wol. Ik kon toch nait waiten …’
‘Wat konst doe nait waiten?’ komt buurman Karel op dat mement mit veul lewaai en n opgeruumd gezichte de keuken binnen. Baaide vraauwlu begriepen hailemoal niks van de vrolekhaid, dij Karel oetstroalt. Net as dat ze nait begriepen woarom e aal noar boeten zit te koekeleren. Zol der wat biezunders in toene te zain wezen?
Best wel. As Karel lutje Vera op t aanrecht tollen het en zien vraauw noast hom staait, zain zai t tavvereeltje ook. Achter in toene onder t òfdakje van d’blokhut zitten noamelk vaar katten. En zo te zain binnen der drije, dij luustern en is der aine dij t hail drok het. Krummel en zien baaide kammeroaden binnen de luusteroars. Ze binnen ain en aal aandacht veur t grote monsterbaist, dat den es weer zit te schransen oet n grote bakke mit vreten en dat òfwisselt mit laange verhoalen.
‘Krummel is der weer,’ jodelt moeke. Zai kin heur bliedschop nait op.
’t Monsterbaist is der weer,’ joechaait Vera.
‘d’Postbode,’ verbetert Karel heur.
As noa n poar menuten de vretensbakke leeg en t verhoal bliekboar verteld is, verdwient de rood-wit-blaauwe weer onder d’hege deur, toene oet. As ook Blackie en Joris ain veur ain verdwienen, zegt Vera tegen de buurman:
‘En wat is nou t verhoal woar joe guster nait meer aan toukommen binnen?’
‘Mout ik dat nog vertellen?’ dut Karel hail verwonderd, ‘hest t net mit aigen ogen zain.’
As Vera mit t heufd schudt, legt Karel t nog even persies oet:
‘Waist wat wie vergeten binnen. As der ain rood-wit-blaauwe in toene zit, moust wel zörgen, dat e goud wat te eten krigt. Zai hebben voak n hail stok lopen, in t geval van Krummel van Hoogezaand hier noar tou om heur verhoal te vertellen. Joa en doar mouten ze wel veur beloond worden.’
‘Dus,’ zegt Vera noadenkend, ‘bin ik nait d’ainegste west, dij schuld het dat Krummel vannacht votbleven is.’
Zo ist mor net.