De postbode

Nog hailemoal in gedachten over de leste opmaarken van Krummel:
‘…..dat ik dij rood-wit-blaauwe katte weer zover krieg, dat e terogge komt en mie t verhoal van mien moeke vertelt,’ lopt Vera t achterhoes in. Buurman Karel het heur wel wat oet te leggen.
‘Buurman,’ ropt ze ongeduldeg, mor deur d’keukendeure hìn heurt ze n onbekìnde stem. Ze oarzelt even, mor nait laank en as ze deure open dut, zugt ze d’buurman en Jan, de postbode. Ze zitten tegenover mekoar aan toavel. t Liekt hoast alsof ze roezie hebben:
‘Nou vertel doe mie es,’ ropt Jan en hai gooit mit n klap n braif op toavel, ‘wat doar schreven staait.’ En as buurman Karel noa n poar tellen d’kop schudt, zegt e:
‘Nou ik dus ook nait.’
Pas op dat mement zain baaide manlu n lutje wichie op hozevörrels onzeker d’keuken binnen schoeveln.
‘Hé, moi, Vera, doe hier? Wie haren die aal nait aankommen heurd?’ zegt buurman lagend. Ook  Jan het inains n aander oetdrokken op t gezichte.
‘Kwamst ons wat brengen, wicht?’ perbaaiert de buurman Vera wat oet de tìnte te lokken, mor zai kikt wat schaif noar postbode Jan en logt verontschuldegend:
‘Nee, niks, ik wol even noar buurvraauw tou.’
Pas as noa n dikke ketaaier postbode Jan vot is, kin Vera eindelk heur brandende vroage over dat monsterbaist stellen. Zunder ook mor ain klaain onderdailtje te vergeten, vertelt ze buurman Karel t haile verhoal , ook heur gesprek mit Krummel.
‘Dat proaten van Krummel heb ik zeker dreumd, hè,’ kikt ze buurman Karel onzeker aan.
‘Nee, Vera, dat hest doe nait dreumd en ook al liekt t meschain n sprookje, t is aal echt woar. Dat monsterbaist, dast doe zain hest, lopt al joaren in dizze kontraaien rond.’
‘Kinnen joe hom den?’
‘Kinnen is n groot woord, mor dou ons Lotje n lutje poeske was,hebben we hom al n keer in toene had.’
‘Oh??’
‘Of ain van zien kellegoas, doar binnen we nooit achterkommen.’ Karel wacht even en gaait den verder:
‘Hest net postbode Jan hier ja wel zitten zain.’ Vera knikt en het n oetdrokken op heur gezichte van:  Wat het dat der nou mit te moaken, as d’buurman verkloart:
‘Dat rood-wit-blaauwe baist is ook n soort postbode. Dij brengt noamelk gain braiven, mor wel berichten rond.’
t Gaait Vera ver boven de pette en dat let ze ook wel maarken. Ze schoft heur kontje van d’stoule òf, lopt om toavel tou en zegt vlak bie Karel zien gezichte:
‘Joe binnen n dikke plaze, buurman,’ en lopt, Karel in totoale verboazen achterloatend, noar boeten.
In toene liekt alles weer rusteg. Der is gain monsterbaist meer te bekìnnen, allendeg twij zwaarte merels op d’raante van d’viever, as ze inains gounent proaten heurt:
‘Doe komst toch oet Hoogezaand?’
‘Joa, hou waiten joe dat?’ Verbolderd kikt Vera in t ronde. Zai herkent duudlek de stem van Krummeltje, mor woar zit dij baliekluiver. Dat wordt ze binnen n poar tellen gewoar, as e achter n klaain boske vot komt. Hai lopt over d’raante van de viever op de twij merels tou, dij mit veul geschraaiw votvlaigen en op de pergola, twij meter hoger, weer dele kommen.
‘Hai wil ons griepen?’ heurt n verboasde Vera en zai vragt zok òf, of dij baaide merels nou ook al mitdoun aan d’poppenkaaste, woar bliekboar mìnsen en daaier n rol in speulen.
‘Den zeggen we ook niks over d’bodschop dij zien moeke ons mitgeven het,’ zegt de twijde merel.
‘Joe hebben hailemoal gain bericht van mien moeke mitkregen,’ zegt Krummel mit t heufd in de nekke tegen baaide merels.
‘Meschain nait en meschain wel,’ schetteren de swaarte vogels in ain koor en terwiel ze lagend wegvlaigen, wiezen ze mit heur vleugels op lutje Vera: ‘Mor den moust de rood-wit-blaauwe katte nait wegjoagen loaten deur dat lutje wichie.’
En Vera? Dij wait t nou hailemoal nait meer. Zol d’buurman den toch geliek hebben?