Aigen brood

‘Moust dat wief doar es kieken.’
‘Hou wief?’ zeggen de ogen van Ketriene kwoad over toavel hìn.
‘Kist die nait n beetje fesounleker oetdrokken?’ schut ze mit schaarp, as mit n verboale koegels loaden dubbelloops jachtgeweer op Anjolt. Woar de körte, veniende blik en de onmiskenboar schaarpe toon aander mìnsen weschienlek van heur stee bloazen haren, blift Anjolt gewoon op stoule zitten.
Ketriene haar zok net verdaipt in d’menukoarte, dij veur heur op toavel ligt. Noa n dag Stadshoppen en tien keer en weschienlek nog wel voaker in en oet de klaaier, mit alle frustroatsies dij doar bie heuren, het zai ter wel aan tou om zok in t restaurant van V&D op n lekker stoetje te loaten traktaaiern.
‘Dat kin toch nait. Zokse toustanden, dat is toch nait meer van dizze tied,’ sprekt Anjolt, ondanks n duudlek inzeggen van Ketriene, veur n twijde moal zien verboazen oet over d’vraauw, dij net mit heur man aan n toaveltje vlak bie heur ploats nomen het. Ketriene, dij zok mit hail aander zoaken bezeg holdt en twievelt tussen n broodje tonijn of toch mor dij heerleke Italjoanse pasta-schurrel, het muite zok lös te moaken van aal dij smoakelke veuroetzichten.
‘Wat hest toch aal te zeuren,’ zegt ze franterg.
‘Dij vraauw doar, hè,’ zegt Anjolt en wist doarbie, tot grote alteroatsie van Ketriene, ook nog es schoamteloos in d’richten van de vraauw, ‘dij het heur aigen stoetjes mitnomen.’
‘Nou en?’ ligt Ketriene veur in de mond besturven. Zai kin heur kirrel mor aal te goud en wait oet aigen ervoaren, dat as zai mit hom mitgaait en de boudel nait perbaaiert te suzzen, hai zokzulf oardeg opnaaien kin.
‘Hest al wat oetkozen?’ zegt ze takties, mit de bedoulen om hom op aander gedachten te brengen en eventuele roeziekribberij te veurkommen. Mor Anjolt liekt heur nait te heuren.
‘Waist nog van vrouger, Ketriene. As we n gimmestiekoetvoeren haren, den haren onze moekes ook n flèze mit sinas en bakjes mit stokjes dreuge worst bie zok.’ Hai wacht even en alsof t hom inains weer in d’zin schut, zegt e lagend: ‘En n puut mit chips.’ Hai schudt es mit zien heufd en let ter zachies lagend op volgen: ‘Dat wui in n matte onder toavel zet en doar luipen wie den tussen d’opvoerens deur noar tou. n Matte mit eten en drinken, omdat n fleske drinken aan de bar veuls te duur was.’ Anjolt gaait zunder muite n zet terogge in de tied. ‘As de kastelain t mor nait zag,’ wait e zok nog goud te erinnern.
‘Der is dus niks veraanderd,’ zegt Ketriene mit n stoalen gezichte. Zai is bliede, dat Anjolt weer terogge is op d’eerde. De schaarpe kanten van zien opmaarkens noar dij vrumde mìnsen tou haren heur doar in dat drokke restaurant veur onoverbrugboare problemen ploatsen kind. Anjolt, dij mit ain oog d’menukoarte leest en mit t aander oog de man en vraauw schaarp in de goaten holdt, kin nait noaloaten nog even zain mainen over dat stel op toavel te leggen: ‘En toch vin ik t asosioal gedrag.’
As n uur loater Anjolt en Ketriene noar d’parkeerploatse aan d’Rademaarkt lopen, lopen ze dijzulfde mìnsen, woar Anjolt in t restaurant nog van alles op aan te maarken haar, weer tegen t lief.
‘Moust es kieken wel doar aanderkaant stroate lopen.’ t Is alsof de geschiedenis zok herhoalt. Anjolt prat weer veuls te haard en hai bedaint zok doarbie ook weer van zien wiesvinger. En as Ketriene docht haar, dat t net as in t restaurant wel mit n sisser of zol lopen, den het ze t goud mis. Anjolt het binnen twij tellen de zoak schoten en alles goud op t netvlies.
‘Zugst wel dat zai in n bontjaze lopt?’ Dat is Ketriene nait ontgoan.
‘Dij haar ze net nog nait. In t restaurant haar ze nog n olde en versleten jaze aan.’ Ketriene kin dat nait ontkennen.
‘Dij het ze net dus kocht,’ is de konkluzie van Anjolt.
‘Nou en?’
‘En nou goan ze bie dij juwelierszoak noar binnen.’ t Gaait Anjolt boven zien pette. Eerst mit n nije bontjaze over stroate paraderen, den bie n juwelier noar binnen goan om joe doar te loaten versieren mit ain of aander duur sieroad en in n restaurant joen aigen stoetjes opeten? Doar mout e meer van waiten en zunder woord of wieze wil e de weg oversteken op weg noar de juwelierszoak.
t Het Ketriene nog oardeg wat muite kost om hom dat te beletten. Dat lu om heur tou mit n schaif oog en veul vroagtaikens in baaide ogen zok ofvroagd hebben wat dat gefruzzel midden op d’stroate te betaiken haar, doar haar zai nou net weer gain oog veur.