De rood-wit-blaauwe

‘Dag Krummel.’
Vera is n vrundelk wichie en nait aans wìnd om de daaier goiendag te zeggen. En vandoage ist nait aans. t Is ook hailemoal nait roar, dat ze gain goiendag terogge krigt. Katten kinnen ja nait proaten.
’t Zol mie wat moois wezen,’ denkt ze bie zokzulf.
En toch! Vandoage ist aans as aans en kin ze nait zoals gebrukelk gewoon bie d’buurman en d’buurvraauw noar binnen lopen.
‘Dag Krummel,’ zegt ze dit moal wat noadrukkelker. Ze staait mit d’klinke van d’achterdeure in d’haand en kikt onder d’appelboom deur noar de viever. Want doar zit Krummel. Op d’raante.
‘Loop nou mor deur,’ zegt Krummel zachies veur zok oet, ‘doe hest hier niks te zuiken.’
En zoals Vera vol aandacht noar Krummel kikt, zo draait Krummel franterg zien kop in d’richten van Vera.
‘Woarom bemuist die toch overal mit,’ zegt e haardop, ‘net as ik die nait gebroeken kin, speulst doe weer veur spelbreker.’
Mor Vera verstaait gain woord van wat e zegt. As ze meschain thoes west was in kattenmimiek, den haar ze van zien gezichte òflezen kind, dat t jonge koatertje gain onzin aan t verkopen was. Den was ze deurlopen en haar ze de daaier de daaier loaten.
Daaier? Binnen der den nog meer daaier in toene?
Zeker wel. Mor t geval wil, dat nait alle daaier in ain oogopslag te zain binnen. En in dit geval komt dat deur de kamoeflagekleuren van dij aandere katte.
??????
Welke aandere katte!
Doar achter in toene.
Krummel het t grote baist al n zetje in de goaten en net op t mement dat e besloten het om der noar tou te goan, is Vera de toene binnenhuppeln kommen.
‘As ik nou mor laank genog rusteg zitten blief, den gaait t lutje wichie wel noar binnen,’ denkt Krummel. ‘As ik heur nou mor gain aandacht geef en mit d’rogge noar heur tou zitten blief, den gaait ze wel vot.’
Mor in dij gedachtengang is gain rekenschap holden mit d’nijsgiereghaid van n klaain wichie as Vera. Ongezain, in elk geval veur Krummel, het zai deurklinke lös loaten en is vezichies om zok tou kiekend de toene in lopen. En onder t bloaderdak van d’appelboom, is de schrik noa t zain van t grote monsterbaist zo groot, dat ze begonnen is te beulen, dat en Krummel en d’onverwachtse bezuiker baaident n kaante op vlaigen. Krummel is der bienoa bie in t wotter beland en d’aander katte is van schrik onder d’gruine hege toene oetvlogen.
‘Wat dust nou?’ zegt Krummel tegen Vera, ‘hest mien kammeroad votjagd.’
‘Magst bliede wezen, da’k dat male baist toene oetjagd heb,’zegt Vera meedliedend tegen Krummel, ‘as dij die te pakken kregen haar, den haarst dat nait overleefd.’
????
Dit moal ist Vera, dij vroagtaikens in d’ogen het. Ze wacht even en mout hail stief noadenken en as t ain en t aander in heur lutje hazzentjes dele doald is, zegt ze:
‘Wie proaten mit mekoar?’
‘Joa,’ ist körte antwoord.
‘Hou ist meuglek, dat wie mit mekoar proaten kinnen. Binnen wie in ain of aander sprookje terechte kommen?’
Krummel kikt heur es aan en as e onverschilleg mit d’scholder trekt, zegt e:
‘Hou t kin, moust mie nait vroagen. t Ainegste wat mie interesseert, is dat ik dij rood-wit-blaauwe katte weer zover krieg, dat e terogge komt en mie t verhoal van mien moeke vertelt.’
‘Joa, natuurlek,’ zegt Vera, alsof ze dij opmmarken de gewoonste zoak van de wereld vindt.
As Krummel zien weg deur n gat in de hege vonden het, lopt Vera toch mor in d’richten van t hoes. Heur buren hebben vandoage hail wat oet te leggen.