Wachten duurt laank

‘Woarom hest den ook gain bodschoppenbraifke moakt.’
Anjolt is franterg. Vergrèld op Ketriene, omdat ze noa n ommelandse raaize langs twij winkels veur n daarde moal nog es keer de fietse aan d’kaante zetten mouten.
‘Wie hebben de fietstazzen al vol,’ perbaaiert e nog ainmoal de boudel te sturen, mor Ketriene is onverbiddelk. Zai hebben de mous vergeten en zai is nait van plan mörgen nog es n keer op pad te goan.
Mit de gedachte aan n lekker kop kovvie slentert Anjolt deur de grote supermaarkt op zuik noar mous en as e bie de gruinte-òfdailen staait, zugt e alle soorten gruinten, mor gain mous. Mit t waineg aanlokkelke veuroetzicht ook nog noar n vaarde winkel te mouten, vragt e n opschoten knuppel mit n gestreepte schoet of dij hom oet de brand helpen kin. t Vrundelk jonkje helpt hom wel, zöcht zulms nog even in t magezien, mor kin hom nait aan n stronkje mous helpen.
Mit n stemmen dij intussentied ver onder t nulpunt doald is, lopt Anjolt onverrichterzoake noar d’oetgang. Dij der nait is. Net as n kassa, woar gain winkelend publiek veurstaait en woarst zo even over n kettinkje hìnstappen kist noar boeten tou. Anjolt kikt moudeloos om zok tou. Der zit niks aans op as achter aan de riege aan te sloeten. De körtste rij bestaait evenwel nog aaltied oet minstens vaar personen. Terwiel e wat hyperkonteg van t ain op t aander bain stapt, zugt e n bekìnde veur zok.
n Bekìnde is meschain n groot woord. Hai het dij man en vraauw wel es zain. In d’stroate bie d’overburen in heur knarriegele auto. Hai het Ketriene nou nait bie zok , mor aans haar e vervast om n bevestegen vroagd: ‘Binnen dat nait d’ollen van d’overbuurvraauw?’
In d’waitenschap dat t ìnde van n laange wachttied veurbie is, klopt e de man even vezichies op d’scholder en zegt mit zien maist vrundelk gezichte en op n zaalvende toon:
‘Zol ik der meschain even veurbie maggen’ Hai let zien lege handen zain om d’volgende opmaarken te benoadrokken en zegt lagend:
‘Ze hebben hier gain mous meer in de schappen, dus ik eh …’
De man kikt Anjolt aan en trekt vervolgens n swoare rimpel boven zien ogen, dij nait veul gouds liekt te betaikenen. Hai schudt es wat mit t heufd en kikt nog n tikkeltje swaarter. Mor Anjolt, nog aaltied overtuugd van de goudhaid van d’mìnsen, is nait zo mor oet t veld sloagen en denkt dat e nog wel n piele op de boge het:
‘Ie binnen toch d’ollu van ons overbuurvraauw?’
n Reaksie blift volledeg oet. In ploats doarvan bogt de man zok noar zien vraauw , dij net drok bezeg is de bodschoppen op de lopende baand te zetten.
‘Loaten wie dizze man veurgoan?’
De vraauw, dij bliekboar steurd wordt in heur bezegheden, kikt es opzied, kikt Anjolt voel aan en schudt den ook t heufd en trekt wat onverschilleg mit d’scholders.
‘Nee, dus. Mien vraauw denkt ook nait, dat dat neudeg is.’
De man draait zok zunder woord of wieze om en let Anjolt totoal verbolderd achter zien braide rogge stoan. Terwiel zien vraauw waark het om d’volle karre leeg te hoalen, draait e zok nog ainmoal om noar Anjolt tou en zegt grijnslagend:
‘Wie mouten hier aalmoal wachten op ons beurt.’
Anjolt overweegt noa dit veurval even om n aandere riege op te zuiken, mor doar binnen de riegen nait körter, dus dat dut e mor nait. Stel die veur, dat doar ook zo’n orbedor in de riege staait, den is e nog verder van hoes. Dus wacht e geloaten, mor tot de tonen tou vol innerleke agressie en vergrèldhaid. As de man, noadat d’bodschoppen van de baand in t karrechie doan binnen deur de vraauw, gaait òfreken en eindelk de weg vrij moakt veur Anjolt, krigt de leste nog n hoatelke – zo voult t tenminnent veur Anjolt – glimlaag mit.
Dat bie Anjolt de rookwolken oet d’oren sissen is n gevolg van d’opgelopen spannen d’òfgelopen menuten. As e noar boeten stiefelt, wordt dat gevoul nog verstaarkt, omdat e t idee het, dat de man hom ook nog wat noaropt. Oet zien voegen barstend bentert hai deur de schoevende winkeldeuren hìn noar boeten tou en lopt mit n pìnse vol grammiede d’parkeerploatse op. Noar de fietsen, woar Ketriene net haile gezelleg mit n bekìnde staait te kwedeln en zok van gain kwoad bewust, aan Anjolt vragt:
‘Woar hest de mous?’
n Antwoord krigt ze nait. Wat ze wel veurschuddeld krigt is n tavvereeltje, woar gain kop en kont aan zit. Zo zain twij verboasde vraauwlu, dat Anjolt noar zien aigen fietse lopt en doar wat oet d’fietstazze pakt, wat zuikend om zok tou kikt en den vervolgens verdwient achter n gele auto.
De verboazen van baaide vraauwlu wordt nog groter as der noa n haalve menuut n vrundelk lagende Anjolt opdoekt achter dijzulfde auto vot, noar ze toulopt en redelk lakoniek vertelt, dat d’mous vandoage oetverkocht is.
‘Mor wat duurde dat ja laank?’ zegt Ketriene en kikt Anjolt mit n schaive blik aan. Zai vertraauwt t bliekboar nait hailemoal. Zai kin Anjolt gewoon veuls te goud, mor omdat heur vrundin nog aaltied bie heur staait, let ze ter mor even bie. Dat komt thoes wel, denkt ze.
En woar Anjolt aans aaltied hoast het en zok vreselk aargern kin aan t gekwedel van Ketriene bie pad en weg, ist vandoage toch aans. Anjolt staait rusteg en tevreden mit te luustern noar t gesprek van de twij vraauwlu. Zunder overigens te heuren wat ze zeggen. Hai het n aandere belangstellen, dat zok ontvolt as twij, wat oldere mìnsen, vrolek kwedelnd en lagend t bodschoppenkarrechie noar heur gele auto schoeven. De vraauw let doar veur n vaarde moal dizze dag heur bodschoppen deur d’handen glieden achter in d’auto. De man het zien stee achter t stuur al innomen. As zien vraauw noa t inloaden van d’bodsachoppen noast hom in d’auto gaait zitten, vaalt Anjolt deur de veurroete hìn op, dat ze nog aaltied veul plezaaier mit z’n baaident hebben. Dat veraandert as d’auto nait starten wil. Noa n keer of wat perbaaiern ist duudlek,dat ter wat mit d’auto is. Der om tou lopen, helpt nait. De motorkappe lös moaken en wat mit slangechies en dopkes fruzzeln bliekboar ook nait. De auto het besloten, dat e nait lopen wil.
As Anjolt en Ketriene noa n zetje op fietse stappen en d’parkeerploatse òfrieden, het zok al n groepke auto-experts verzoameld rondom t gele autootje.
Vlak veur d’stoplichten het Ketriene even d’gelegenhaid om Anjolt wat te vroagen.
‘Wat hest doe net, doust zo vergrèld noar boeten kwamst, oet dien fietstazze pakt?’
’n Eerappel,’ ist kedoate antwoord.
‘Oh?’
‘Joa, dij mìnsen wollen mie in de winkel nait even veur loaten goan bie de kassa.’
‘Oh?’
‘Joa en omdat ik doarom zo laank wachten mos, docht ik, da’s nait eerlek. Doarom heb ik n eerappel in d’oetloat stopt.’
‘Oh?’
‘Joa,den dut d’auto t nait en den kinnen zai ook n zetje wachten en nou is de stand ja weer geliek.’