Pankouk

‘Ik huif vanmörgen gain brinta, oma, hè.’
Oma kikt mie es wat schaif aan as ik smörgens bie toavel zitten goa.
‘Da’s hail gezond eten, mien jong,’ zegt ze onversteurboar tegen mie.
‘Dat zegt mien moeke ook aaltied,’ ist moudeloze antwoord. Ik heb t gevoul dat oma en heur dochter tegen mie soamenspannen. Thoes mout ik ook al elke mörgen n bord brinta eten en as moeke de brintadeuze n beetje te laank boven t bord holdt wordt de pap noa n poar happen aal mor stiever.t Is net stopvaarve. Ik krieg dat dreuge goudje hoast nait deur de strötte.
Oma staait in heur lutje keukentje mit n holten lepel wat in n grote rode komme te ruiern.  Aiglieks ist aal gain keuken. n Echt aanrecht het oma nait. Aan d’aine kaante staait n twij-pits-gasstel en doarnoast het ze nog net roemte veur n petreuliestel. t Is mor goud dat mien oma mor n klaain wiefke is, want kist die de kont nait keren. Aanderkaante van d’keukentje stoan wat pannen. Achter t bloumengedientje, op n spanveertje, staait n gasflèzze. t Hoeske aan d’Zandstroom is noamelk nog nait aansloten op t landelke gasnet.
t Is begun zesteger joaren en ik bin n joar of tiene en n weke bie opa en oma op vekansie. In Blijham.
Opa is dij mörgen al vroug deure oetgoan. Ik heb dat nait mitkregen. Boerenaarbaaiders mouten in d’zummer vroug begunnen.
As ik mie in t gruine waskeblik n beetje om d’kop tou groetjed heb, ontstaait t toneelstokje da’k hierboven beschreven heb. Ik wait wel dat oma mie gain bord brinta veurschuddeld. Smörgens staait ter noamelk pankouk op t menu. En gain gewone pankouk. Nee, oma’s pankouk. Oma is noamelk nog van d’olderwetse recepten. Niks gain zelfriezend bakmeel, zoals mien moeke broekt en den van dij dikke pankouken oet d’pankoukspane tovert. Gewoon bloum mengen mit melk en aaier en den krigst t mooiste beslag en de lekkerste pankouken. Zo’n grote goldgele pankouk, dij aal nait op de boerenbont borden van oma paast, mor wel verduveld lekker smoakt. Ik lus der wel pap van. Ast mor gain brinta is.
En omdat ik toch d’ainegste bin, woar zai dij dag de zörge veur het, kin ik mie ook nog es zat eten. Pankouk mit gele suker en pankouk mit stroop. Dikke loagen stroop dou ik der op. Nait omdat ik dat zo lekker vin, mor omdat ik groag mit de strooppot op pad goa. As t onderste oet de kanne, in dit geval n toamelk groot oetvalen gloazen weckflèze, in zicht is den mag ik noamelk noar d’krudenier om de pot weer bie te loaten vullen. En t is vlak bie. As ik d’Zandstroom oetloop en den n ìndje rechtsòf goa, den bin ik bie de krudenier. Ik vint n prachteg gezicht as dij vraauw mit de pollepel in de grote stroopemmer ruiert en op dij menaaier onze strooppot weer tot de kop tou bievult.
‘Paast wel goud op, hè,’ krieg ik elke keer weer te heuren, as ik mit de strooppot op pad goa. Oma ist nog nait vergeten, hou ik, in aal mien drokte, laankoet mit n pannechie vol aaier onderoet goan bin. Ik bin den ook ekstroa vezichteg. Ik kin mie nog erinnern, dat oma tiedens t waarm eten n moal tegen opa zee:
‘d’Lutje jong het vandoage d’strooppot ook weer bievullen loaten.’   En dat opa zee:
‘En ist aal goud òflopen?’ En dat oma doarop antwoordde:
’Dou’k hom over d’loane aan zag kommen lopen, leek t net of e op aaier luip.’ En dat ze doarnoa baaident krom lagen van t lagen, heb ik dou nait recht begrepen.
Pankouken binnen traauwens veur deurdeweeks. Zundoags staait ter bie oma n echt keuninksmoal op t pergram. Ruierom. Potjemeel. Veur wel doar nog nooit van heurd het. t Is boukwaitenmeel  mit n beetje melk en dat n ketaaier op n leeg vuurtje zetten. n Flinke klodder stroop der over hìn of wat ook kin, stroop mit n beetje botter in n pannechie loaten suddern. As je dit ain keer pruift hebben, snappen je wat ik bedoul.
En begriepen je ook woarom ik zokse goie erinners heb aan dat lutje aarbaaiershoeske aan de Zandstroom.